“Ik vind het niet erg om mensen te helpen.”

Vandaag ben ik aan het werk in seats2meet Utrecht, in de grote ruimte waar allemaal mensen samen en alleen achter hun laptop aan het werk zijn.

Op hoorafstand is een gesprek bezig dat ik inschat als een sollicitatiegesprek. De vrouw stelt vragen en de jongen doet hoorbaar zijn best om goede antwoorden te geven.

Dan hoor ik hem zeggen: “Ik vind het niet erg om mensen te helpen.”

Iets in deze zin stoort me. Maar wat?

Ineens weet ik het. Er zit geen passie in. Zijn “Ik vind het niet erg om..” komt uit dezelfde categorie als iemand wegbrengen terwijl je net je pyjama aan had getrokken. Een groepsmail samenstellen terwijl je eigenlijk al zoveel taken op je lijstje had staan. Een telefoongesprek voeren terwijl je eigenlijk net iets anders aan het doen was. Toezeggen om te overwerken terwijl je net een avondje dvd’s kijken had gepland.

Het is de categorie waar levens, jaren, weken, dagen en uren mee gevuld worden. De dingen die je niet erg vind om te doen. Maar je vindt ze ook niet echt leuk.

Het zijn niet de bezigheden waar je passie in zit, waar je hart naar uitgaat, waar je hart sneller van gaat kloppen, waarmee je het beste uit jezelf haalt.

Zonde.