De afgelopen week ben ik bezig geweest met het bedenken van mijn ondernemingsplannen voor dit jaar. Tot nu toe deed ik alles zoals het kwam en zich aandiende, en daar redde ik het steeds mee. Zo doe ik dat al mijn hele leven eigenlijk. Ik doe, ontdek, ervaar, kies en zet weer een stap.
Het leek me alleen goed en nuttig om dit jaar meer een plan te hebben. Een richting, een doel.

Naar aanleiding van het boek Business Model Generation had ik een canvas gemaakt, en daarop post-its geplakt die ondere gaan over mijn (mogelijke) producten, klantenrelaties, doelgroepen, inkomsten, kosten, belangrijkste werkzaamheden. Maar ik bleef een beetje hangen.

Ook ben ik aan de slag gegaan met de opdrachten uit het e-book Start vanuit je hart. Het boek spreekt me erg aan. Het is goed en energiek beschreven en er staan mooie voorbeelden in. Maar toen ik bij de opdracht kwam waar ik hoofd- en bij-producten moets opschrijven, bleef ik hangen. Werd er sjaggerijnig van.

Gisteren had ik een ondernemersmeeting met Lennard, Lieke, Sigrid en Lisette. Iedereen kende minimaal een iemand, maar niemand kende iedereen. We hebben een paar uur gepraat over onze ondernemersplannen voor 2012, het grootste succes dat we wilden behalen, waar we hulp bij nodig hadden, wat we te bieden hebben en hoe we ervoor zorgen dat we onze comfort zone verlaten. Ondertussen stelden we elkaar vragen en gaven we elkaar tips en opmerkingen. Wat was dat een bijzondere samenkomst! Een mooie en gezellige synergie tussen vijf mensen die samen waren gekomen, om te delen. Ik dacht volop met de anderen mee en wist ze door vragen een stapje verder te brengen.  
Tot ik zelf aan de beurt was met mijn plannen. Ik vertelde wat ik al had bedacht. Probeerde te bedenken welke doelgroep er het beste bij mij past. En ook hier bleef ik hangen. Ik wist het gewoon niet zo goed.

Zoals dat kan gaan met momenten die belangrijk zijn, weet ik niet precies in woorden weer te geven wat er toen allemaal is gezegd. Ik weet wel dat het me raakte, dat er iets in mij keihard werd getriggerd. 
De essentie die ik heb onthouden, is dat als ik zelf meer ben wie ik ben en meer doe wat ik werkelijk voel, dat ik dan de klanten ga vinden die bij mij passen. En tegelijk kunnen zij mij dan beter vinden. 

Ineens werd me duidelijk waarom ik al dagen bleef hangen terwijl ik bezig was met mijn ondernemingsplannen van dit jaar. Ik was voornamelijk aan het bedenken. Aan het redeneren. In plaats van te voelen en te ervaren wat er is. Wat er werkt. Wat er van nature bij me past.

Na de meeting dacht ik ineens aan het zielskaartje dat ik die ochtend via twitter had laten trekken. Ik las het nogmaals en besefte me al glimlachend hoe precies deze bleek te kloppen. Het is tijd om minder te denken en meer te voelen. En erin te geloven dat je ook op deze manier zaken kan doen. 

Als jij vanuit jouw eigen kracht en intentie werkt, zie je alles zoals het is en niet zoals het volgens jou zou moeten zijn.

Zoals ik hier al eerder schreef, ben ik een van de meeschrijvers van het boek 'Opkrabbelen. Nadat je op je bek bent bent gegaan'. En sinds vrijdag is het boek te koop! Zelf ga ik het 9 december in mijn handen krijgen, tijdens de boekpresentatie. Karin laat op haar site de 5 meeschrijvers aan het woord en vandaag ben ik aan de beurt.
KLIK

Op twitter tweette iemand over concurrentie tussen zelfstandig ondernemers en hoe anderen daar mee omgaan.

Ik dacht er even over na en besefte me dat ik helemaal geen concurrenten heb. Of zie. Ik ken vele zelfstandige ondernemers en we doen allemaal wat anders. En soms overlappen er dingen en dat is juist mooi, want op die gebieden kunnen we elkaar dingen leren en ondersteunen.

Een paar dagen later had ik via twitter met Rebecca een gesprek over hulp vragen en uiteindelijk kwam de vraag in welke fase van ondernemen ik hulp van anderen inschakel.

Ik dacht er even over na en besefte me dat ik dat niet in een bepaalde fase doe. Maar de hele tijd door. Ik onderneem namelijk op basis van geven, nemen, durftevragen en durftdelen. Het is een constante en natuurlijke wisselwerking tussen mij en de mensen waar ik naast of mee (samen)werk.

Gisteren had ik het hier in de Waarmakerij over met o.a. Andre en hij liet me inzien dat het niet voor iedereen zo gewoon is om zo te werk te gaan. Hij krijgt ook vaak verbaasde blikken als hij vertelt over durftevragen, durftedelen, waarmaken en sociale overwaarde. 

Wat ben ik blij om mijn werk te doen in een omgeving/netwerk waar het gewoon is om elkaar te helpen en zo allemaal te groeien.

En jij, in wat voor omgeving werk jj?

Ik leer altijd graag bij én ben nieuwsgierig en snel verwonderd over vanalles. Als een spons zuig ik daarom zoveel mogelijk aan kennis, ervaringen, ontmoetingen en ideeën in me op. En hoe leuk het allemaal ook is, soms zit ik vol. Dan stroomt het niet meer van binnen. 

Ik (en daarbij mijn onderneming) heb 'bezink-tijd' nodig.

Tijd waarin ik even geen afspraken heb, op plekken ben waar ik met niemand hoef te praten, ik zonder haast in de bieb kan lezen, thuis met mijn muziekjes op in een flow kan typen, langs de Waal kan wandelen, in dozen met tijdschriften/plaatjes/krantenknipsels kan rommelen, foto's maak, op allerlei sites interessante dingen kan ontdekken.

Dat is de tijd waarin mijn doelen helder worden, puzzelstukjes in elkaar vallen, twijfeldingen ineens een duidelijke 'ja'  of 'nee' als antwoord krijgen, ik aan dingen denk die ik nergens had opgeschreven maar toch weer de ruimte krijgen om naar boven te dwarrelen.

Lang zag ik dit als tijd die ik nodig had, maar toch niet helemaal nuttig aan het besteden was.

Inmiddels besef ik me dat dit juist een essentieel onderdeel van mij is. En dat ik alleen door deze 'bezink-tijd' het beste uit mijn leven en mijn onderneming kan halen. Ik ga het dus vaker inplannen en laten gebeuren!

Karin heeft een boek geschreven.

Opkrabbelen, nadat je op je bek bent gegaan. 
"Succes is leven met pieken en dalen en leren van de dalen zodat je kunt pieken. Succes is op je bek gaan en weer opstaan, ervan leren en doen wat je wilt doen. Iedereen heeft valpartijen en struikelmomenten, maar weinigen durven ervoor uit te komen. Jammer, want het helpt als je weet dat je niet de enige bent en dat je er echt wat aan kunt doen. "

Gedurende het schrijfproces kregen een aantal mensen, waaronder ik, steeds een aantal vragen in de mail, die betrekking hadden op een hoofdstuk. Onze openhartige antwoorden zijn verwerkt in het boek. 

Ik heb hieraan meegewerkt omdat ik diverse keren op mijn bek ben gegaan. En daarben ben opgekrabbeld. Iedere keer leerde ik iets bij. Over mezelf. Hoe ik in het leven sta. En wat er (niet) bij me past. En ik deel dat graag. Omdat ik het verhelderd en verrijkend vindt om te delen. En ook graag van anderen hoor hoe de dingen bij hun werken.

Het boek komt deze maand uit.

En hier is een kort filmpje te zien van het gesprek dat Karin, Peter, Marieke en ik over het boek hadden.

Een aantal jaren geleden kwam ik door een verhuizing naar de andere kant van het land van die afdeling zonder werk te zitten. Ik solliciteerde me een slag in de rondte en het lukte me maar niet om nieuw werk te vinden. Ik was afwisselend: te oud, te jong, te ervaren, te onervaren, te hoog opgeleid, had de verkeerde opleiding en er waren meestal honderden brieven, dus ze moesten streng selecteren.
Een jaar later had ik nog steeds geen werk.
Dat was pech, maar bleek me ergens ook geluk te brengen.
Vanuit de gemeente mocht ik toen namelijk een loopbaancoachtraject volgen.
Tijdens de intake bij Erika Brinkman wist ik dat ik daar op mijn plek zat.
Zij hield zich namelijk met meer bezig dan alleen werk. Ziij wilde in kaart brengen hoe mijn leven was verlopen, welke keuzes ik had gemaakt, welke keuzes niet, waar ik me door had laten tegenhouden en wat de rode draad van mijn leven was. Ik vond dat een mooie aanpak, want voor mij is werk meer dan 'alleen maar werk', alles is verbonden met de persoon die ik ben.
In al die maanden dat ik daar was, heb ik zoveel geleerd over mezelf: daar kan ik de rest van mijn leven op teren.

We volgen elkaar op LinkedIn, en als ik wat nieuws qua werk en bezigede rond mail naar mensen, stuur ik het vaak ook naar haar.

Gisteren hebben zij en ik samen wat gedronken
Ze zag online steeds voorbij komendat ik allemaal leuke dingen aan het doen ben qua werk, en dat er raakvlakken zijn met wat zij doet.
Het was erg leuk en toch ook wel bijzonder om nu met dezelfde insteek tegenover elkaar te zitten, in plaats van dat ze mij dingen moest laten inzien.

Het was een goede en fijne afspraak. We weten nu wat de ander aan het doen is. Dat we veel raakvlakken hebben met onze insteek. En dat we wat voor elkaar kunnen betekenen.

En toen ze vertelde dat het nogal bijzonder is dat we elkaar nu op deze manier zien dat het iets zegt over de manier waarop ik gegroeid ben, voelde ik me nog een stukje groeien. Van trots.

Met mijn meeschrijfinspiratieworkshops, op mijn blog, in mijn gesprekken en in alles wat ik doe ben ik veelal gericht op hoe belangrijk het is om te doen wat je leuk vindt en te ontdekken wat het is dat je écht wilt qua werk.
Ik besefte me echter dat het zoveel groter dan dat ontdekken en ernaar streven om daar je geld mee te verdienen.

Het gaat erover dat je durft te ontdekken hoe je bent.
Wie je bent.
Met al je krachten én zwakheden.

Want juist door je zogenoemde 'zwakke' punten te ontdekken, leer je meer over jezelf. Je ontdekt waar jouw grenzen liggen. Hoe de dingen voor jou werken. Wat goed voor je is. Of waar jouw energie juist door wegstroomt. Dat is niet altijd een makkelijke of fijne weg, maar wel een die de moeite waard is.

Het gaat er namelijk om dat je durft te zijn wie je bent.
Dat je bent.
Met al je krachten én zwakheden.

Dat je eerst aan jezelf en vervolgens aan anderen aangeeft wanneer en op welke manier jij het beste tot je recht komt.

Ieder mens is anders.
Ieder mens werkt anders.
Ieder mens heeft andere behoeftes.

Als je durft te ontdekken wat het is dat jij écht wilt doen qua werk, dan heeft dat invloed op alles in je leven.
Dan zal je op alle gebieden groeien en meer een geheel vormen.
En op alle vlakken meer tot je recht komen.
En volgens mij is dat iets dat ieder mens, diep in zijn hart, het liefst wilt.

Vrijdagavond keek ik een dvd via mijn laptop. Halverwege de film begon de dvd te haperen. Dvd twee keer opnieuw opgestart en toen kwam ik erachter dat het niet aan de dvd, maar aan de media player lag. Ik wilde uitzoeken of er meerdere mogelijkheden waren om deze dvd af te spelen, toen ik een zwart scherm met witte letters in beeld kreeg. Er was iets mis en of ik via ctrl-alt-delete opnieuwe wilde opstarten. Dat deed ik. Maar kreeg hetzelfde scherm. Ik deed het nog eens. En nog eens. Laptop helemaal uit. Weer aan. Steeds dat scherm. Dat kon niet goed zijn.

De harde schijf van mijn laptop is dus stuk.

Ik ben blij dat:
- ik regelmatig back-ups maak op mijn externe harde schijf
- ik vele bestanden online bewaar (de bestanden waar ik samen met anderen aan werk)
- ik vrienden om me heen heb die verstand hebben van computer en een daarvan er even naar kon kijken
- ik erachter kwam dat het waarschijnlijk mogelijk is om een nieuwe harde schijf te kopen, zodat ik mijn eigen laptop nog even kan gebruiken
- ik een tijdje geleden een mini-laptop heb geleend van iemand, zodat ik vandaag op mini-scherm kan kijken wat er allemaal op mijn externe harde schijf staat, en deze blog kan schrijven

Ik ben minder blij, want:
- de laatste back-up is van twee weken geleden en ik ben er vandaag achter gekomen hoeveel ik gewerkt heb in die twee weken, er is best veel aan werk weg nu
- ik heb een drukke week voor de boeg, en een gedeelte van mijn tijd zal ik moeten besteden aan het opnieuw typen van dingen die ik allang getypt had
- het is gewoon stom als een laptop ineens, uit het niks, crasht

Ik ben vast niet de enige die dit meemaakt.
Ben benieuwd naar andere verhalen!