De cd die ergens is

Weet je wat het is, als je een cd zolang in een andere cd-hoes stopt, omdat je de bijpassende even niet kan vinden?

Als je weken of maanden later die bewuste cd wilt luisteren, dan weet je echt niet meer in welke hoes je hem zolang gestopt hebt.

En het gaat me te ver om al mijn cd's een voor een af te gaan.

Jammer voor nu dus, en maar hopen dat ik binnenkort de cd wil luisteren waar twee cd's in zitten.

En jullie liedjes?

Waarschijnlijk nodigt het onderwerp niet vanzelf uit tot reageren. Of weten jullie het niet.

Maar ik ben wel benieuwd. Naar jullie mooie liedjes.

Een idee?

Begrafenisliedjes

Denkend aan de dood en de begrafenis die morgen is, komen er al dagen mooie liedjes in mijn hoofd. Als ik op dit moment voor mezelf liedjes voor deze gelegenheid zou mogen uitkiezen, zouden deze 5 het worden. Vanwege de sfeer en het gevoel dat ze bij me oproepen. Mooi en intens, met een ietwat treurige ondertoon.

Depeche Mode – Never let me down again

Apparat – Aracadia

Air – All I Need

Kansas – Dust in the wind

Sufjan Stevens – The lord god bird

De duif en de knoop

Op kantoor kreeg ik vanochtend telefoon. De eigenaar van de duif belde. De duif was weer thuis gekomen. Hij ging hem eens goed verzorgen en mocht hij weer genoeg aan kunnen sterken om wedstrijden te kunnen vliegen, dan zou hij omgedoopt worden tot 'Nijmegen. De hele week heb ik aan de duif gedacht. Gekeken of hij er nog zat. Maïskorrels gevoerd. Hopende dat hij genoeg energie zou krijgen om terug naar huis te vliegen. En nu is hij terug. Dat doet me deugd. En nam de man de moeite om te bellen. Dat deed me net zoveel deugd.

En verder komt er vandaag een steeds grotere knoop in mijn maag. Vanavond ga ik naar mijn ouders. En naar mijn oma. Een moment voor alle kleinkinderen, om afscheid te nemen.

De knoopt wordt steeds groter, want het wordt nu steeds echter. De werkelijkheid dat ze er niet meer is, mijn oma.

Dust in the wind

Mijn oma is gisteren na een sterfbed van een paar dagen overleden. Ik had niet de diepste band met mijn oma. Maar we zijn wel familie. Die band is er. Ik vind het raar en nog onwerkelijk. Ik zie er tegenop om de rest van mijn familie te zien, omdat het dan zo echt wordt. Ik kijk er naar uit om de rest van mijn familie te zien, omdat het dan pas echt lijkt te worden. Zij was de laatste van mijn opa’s en oma’s. Sinds gisteren ben ik opa- en omaloos. Een generatie is uitgestorven. Ik hoor de verhalen aan over het waken en besef me ineens ook dat mijn zus en ik -over hopelijk een lange tijd- met een veel kleiner gezin in zo’n zelfde situatie zitten. Wij zijn thuis met zijn tweeën. Zij zijn met zijn negenen. Negen kinderen zonder moeder. Niet onverwachts. En het gebeurt iedereen. Maar toch. De dood is zo’n alledaags en tegelijkertijd onwerkelijk gebeuren.

Eerdere schrijfsels:

De kleine wereld van mijn oma

Het nieuws over mijn opa

Afscheid nemen op mijn manier van mijn opa

Pijp roken

Wat ik me dus ineens afvroeg.

Zouden mannen die een pijp roken denken dat vrouwen (of mannen) dat sexy vinden?

En zouden er werkelijk vrouwen (of mannen) zijn die dat sexy vinden?

Sommige dingen kan je je gewoon niet zo goed voorstellen.

De uitspraak van de dag

In de categorie milieu:

"Wat zonde al die mislukte kopieën. Als we ze nou eens allemaal verzamelen en kijken of we er weer een boom van kunnen maken? "

En toen scheen de zon

In mijn droom vannacht was ik rijk. Heel erg rijk. Ik kocht kisten vol kleren in een warenhuis en liet ze thuis bezorgen terwijl ik zelf met de limo kwam.

Toen ik wakker werd, scheen de zon.

En voelde ik me gelukkig.

De duif op het dak

En toen zat daar ineens een duif. Ze zat op het platte dak dat grenst aan het kantoortje en keek naar binnen door de glazen wand.

Zoals op iedere zonnige dag ging de glazen deur open. De duif stapte naar binnen. Plukte wat in een kussen en in de planten. Ze liep over een tafel, ging in de kast zitten en ook in het venster. Ze hoorde er niet, maar wilde er toch zijn.

Een collega ondernam wat moeite om de duif te vangen en zo te lezen wat er op het ringetje stond dat ze om haar pootje had. Het bleek een Belgische duif, met een code.

Na wat gezoek op internet, het bellen van een Belgisch nummer en het intoetsen van de ringcode, hoorde ik het telefoonnummer van de eigenaar van de duif.

Het bleek een prijzenduif, wonende in Genk. Afgelopen zondag was er een tocht geweest van 200 kilometer en door het slechte weer waren er veel duiven uit koers geraakt. Waaronder die op ons dak zat. Afgesproken werd dat ik de duif zou voorzien van maïs of tarwe, gehoopt werd dat de duif zo binnen een paar dagen op sterkte zou komen en zelf de tocht naar huis zou maken.

De duif stortte zich enthousiast op de maïskorrels.

En nu is het afwachten of ze binnen een paar dagen weer zelf op huis aan gaat. Ik hoop het maar. Het ziet er zo sneu uit, een uit koers geraakt, dakloze duif.

Scandinavische dingen

Gister had ik het geluk om te mogen werken in mijn concertzaa; op de dag en avond dat The Whitest Boy Alive moest optreden. Wat een fijne mensen, mooie muziek en geweldig optreden! Mooi om weer eens een band te zien die samen echt muziek aan het maken zijn, in plaats van alleende nummers te spelen. En dat alles met een pasgeleden gebroken pols van de Noorse zanger/gitarist.

Deze ochtend heb ik nog even -maar veel te krap- tijd om een aantal stukken vooruit te schrijven voor mijn danceblog, mijn paspoort te verlengen en mijn tas in te pakken. Vier dagen Stockholm staan voor de boeg! Na het op het laatste moment onverwacht niet doorgaan van twee maanden geleden, gaat het er nu weer van komen.

Weer ja, want een jaar of tien geleden alweer heb ik ongeveer een jaar in Zweden gewoond en een jaar of vier geleden was ik weer even daar. En nu ga ik vier dagen door de hoofdstad rondbanjeren, naar de taal luisteren, om me heen kijken en alles in me opnemen.

En vooral nu, na mijn werk-12-daagse: ontspannen en tot rust komen.

Identiteit bijna over tijd

Een aantal maanden geleden kreeg ik een brief van de gemeente, dat mijn paspoort over een tijdje verlopen zou zijn. Ik vond dat grappig, want ten eerste duurde het toen echt nog een paar maanden en ten tweede ben ik iemand die dat soort dingen altijd netjes in mijn agenda zet en zelf in de gaten houd.

Vandaag keek ik naar mijn paspoort en zag echter ineens dat deze nog geldig is tot 22/5/2008. De datum waar ik de afgelopen jaren al zo vaak naar had gekeken, was ineens al over een week!

Volgens mij ben ik er nog niet helemaal aan gewend dat het alweer mei is.

Een overlopende emmer is weer leeg

En soms, in alle drukte en hektiek, komt er ineens nog iets in je volle planning bij.

Door dat ene, waardoor op het eerste gezicht alles planmatig echt compleet verstopt, zorgt er juist voor dat in een klap duidelijk wordt hoe te handelen, wat af te zeggen, waar te schuiven, waarvoor te kiezen.

Een grote glimlach voor de grappige speling van het leven.

Halve kracht

Dag na dag na dag werken. Steeds iets te laat omdat er nog dingen afmoeten of omdat ik laat thuis ben. Vroeg wakker worden omdat de wekker weer gat. Of de zo iets te warm schijnt. Of de telefoon vroeg ineens rinkelt. Een nieuwe, tijdelijke werkplek voor drie dagen tussendoor. Drukte achter de rug en drukte voor de boeg. Weinig tijd om rustig even alles te laten bezinken. Een nieuw iemand om te leren kennen. Warmte om aan te wennen.

Het is best fijn om te weten dat je op halve kracht ook best wel kan werken, maar binnenkort hoop ik het weer op volle kracht te doen, zonder bang te zijn dat ik ’s ochtends op de fiets in slaap val.

Hetzelfde dus

Op weg van hier naar daar, kwam ik een bekende tegen van lang geleden. De laatste jaren spreken we elkaar amper meer, maar zo soms zeggen we even hoi.

Vandaag was weer zo[n hoogtepunt in mijn hoofd qua beslissingen nemen, plannen, keuzes maken en alles van elkaar af laten hangen.

Op de vraag 'hoe gaat het met je', volgde dan ook mijn 'op zich wel goed, alleen wel te druk eigenlijk'.

Haar 'maar zo ken ik je, zo gaat het toch altijd bij jou?' was zo waar, dat ik me bedacht dat het toch echt (echt!) eens tijd gaat worden om die rust er eindelijk eens goed en solide in te bouwen. En te houden.

Oude avances

Het kan best leuk zijn. Vleiend. Gepast. De verkeerde persoon, maar toch complimenteus. Grappig. Aardig.

De ene keer is het wederzijs, de andere keer eenrichtingsverkeer en weer een andere keer enorm plat, maar juist daardoor ook wel grappig.

Sexuele avances van iemand van de andere sexe, daar heb ik het over.

Maar een hoogbejaarde, demente man allemaal vreemde toespelingen maakt en waarbij je het beste een armlengte afstand kan houden als je drinken aan hem geeft.. Dat was weer een geheel nieuwe ervaring.