(on)eerlijkheid

Eerlijkheid dat is zo’n ding. Het lijkt zo duidelijk en recht voor zijn raap, maar ieder heeft er zo zijn eigen opvatting van. Dit weekend heb ik door diverse mensen vele varianten om me heen gehad.

Eerlijk in woorden. Onduidelijker zonder woorden.

Een mening klaar hebben over mij en mijn (on)eerlijkheid in een bepaalde situatie en daardoor niet meer mijn kant van het verhaal willen luisteren.

Eerlijk naar mezelf toe en de antwoorden gewoon toelaten.

Eerlijk zijn is een nobel streven, maar het is vaak een duidelijke kwestie van ‘makkelijker gezegd dan gedaan’. Het blijft het nastreven waard, dat zeker.

Checklist

• De checklist:
• Vragenlijst
• Memorecorder
• Nieuwe batterijen
• Het tijdschrift
• De treintijden
• De route naar de afgesproken plek
• Deo
• Pen en papier
• Gezonde dosis spanning
• Zenuwen die straks door mijn buik gaan gieren 
• Check
  
  Update: Voor een van mijn eerste schreden op interviewgebied heb ik hem geïnterviewd voor dit blad. Het viel me alleszins mee. Nu nog het hele gesprek tot een mooi en passend artikel smeden.

De rust in de onrust

Ok, ik heb dan wel steeds een ietwat opgejaagd gevoel, kom steeds tijd te kort en val niet iedere avond meteen in slaap omdat mijn hoofd nog te onrustig is.

Maar ik ben bezig met het werken aan de werkzaamheden die ik het liefste doe en dat heeft nu eenmaal even veel tijd en aandacht nodig.

Vannacht droomde ik dat ik voor iets terug was in een callcentre en dat ik zo intens blij was dat ik daar niet meer aan het werk was, dat die tijd eindelijk voorbij was.

Rustig is mijn leven op het moment totaal niet, maar het bruist, het leeft, het groeit en ik heb er steeds meer vertrouwen in dat het allemaal ergens toe leidt. De kant op die ik diep van binnen wil.

Haast bij de kruiden

Ze kwam er aan, leunde op de balie en wilde overduidelijk snel geholpen worden. Ik was aan de beurt en deed mijn bestelling van pompoenpitten, pijnboompitten en rozijnen. De verkoper keek vervolgens de wachtende mensen aan en vroeg wie er aan de beurt was. De laatst aangeschoven vrouw stak van wal. De vrouw aan de andere kant van mijn zijde keek verbaasd. Logisch, zij stond er namelijk eerder. Een hekel hebbend aan voorkruipende mensen, wees ik behulpzaam naar de vrouw die er eerder stond. De verkoper ging haar helpen. Mijn nekharen gingen overeind staan toen ik al weglopend de ongeduldige vrouw diep hoorde zuchten en vervolgens hoorde zeggen ‘maar ik heb enorme haast, dus zou ik voor mogen?’.

Vervelend voor haar dat ze haast heeft, maar dat lijkt me vooral haar eigen probleem en niet dat van de mensen om haar heen. Vooral in de wereld van pitten, noten en kruiden, waar niks me een zaak van leven en dood lijkt.

Wattenstaafje

Je hebt van die weetjes. Die komen altijd naar boven op het moment dat je met dat iets bezig bent.

Wattenstaafjes bijvoorbeeld.

Een jaar of 10 geleden, vertelde iemand me een verhaal over het feit dat iemand permanent gehoorbeschadiging had opgelopen door een wattenstaafje. Iemand was zijn oor aan het schoonmaken en had het staafje even in zijn oor gestopt, toen de deur opensloeg, pats, met volle kracht tegen het wattenstaafje. Dat liep niet best af voor het oor.

En sindsdien moet ik daar altijd aan denken als ik met een wattenstaafje in de weer ben.

Wat zonde van mijn hersenenactiviteit eigenlijk.

De bankhoes en de restjes

Het idee van een aparte bankhoes is natuurlijk erg fijn. En handig. Mocht je de kleur niet meer aan kunnen zien, dan kan je een nieuwe hoes kopen in plaats van meteen een nieuwe bank. En zo’n hoes kan ook gewassen worden. Dus eventuele restjes van drinken, eten en wat dan ook kan je er eens in de zoveel tijd uit wassen.

 

Klinkt ideaal. Alleen jammer dat die hoes toch echt met geen mogelijkheid in mijn wasmachine past.

Knoop gehakt en vooruitkijkend verder

• Het voelt bijzonder, goed en ook een beetje vreemd
• als je samen met je toekomstige ex-collega
• een vacature voor je opvolger aan het maken bent.

  

Voor de oplettende lezers: jazeker, ik heb de knoop doorgehakt en baan 1 opgezegd. Over een aantaal maanden houdt mijn contract op en ga ik daar weg. Nog een aantal maanden voor me om de dingen die ik echt graag doe uit te breiden. Het blijft spannend, beweeglijk en dynamisch in mijn werkende leven voorlopig dus. Mezelf kennende, misschien wel altijd eigenlijk.

Tv-kijk-gewoonte

Ik besefte me ineens dat, als er in een film of tv-serie iemand doodgaat, ik vanaf dat moment vooral ga opletten of er niet stiekem iets beweegt.

Een borstkas die heen en weer gaat, een oog die trilt, een mondhoek die niet stilstaat: dat soort dingen.

Flat-akoestiek

Ik woon in een flat. Aan alle kanten heb ik dus buren. Ik zeg ‘hoi’ en ‘doei’ tegen sommige gezichten en met enkelen praat ik iets langer en mijn bijna-buurvrouw en ik passen soms op elkanders huisdier. Dat vind ik genoeg burencontact.

Flats zitten akoestisch gezien heel vreemd in elkaar. Het is daarom soms lastig te bepalen of soms de schuinonderbuurvrouw, degene boven me of degene naast me de muziek te hard aan heeft staan. Gelukkig is het meestal van korte duur en heb ik er weinig last van. Soms ook wel en dan zucht ik diep en herinner mezelf eraan dat ik hierna ergens wil wonen waar ik niet aan alle muren omringd wil zijn door buren.  

Maar vandaag. Hoor ik iets vreemds. Het lijkt alsof een van mijn buurvrouwen een microfoon heeft aangesloten op een versterker. En ze een gesprek voert. Ik hoor steeds een kant van een gesprek. Maar ik hoor net niet wat er gezegd word. Maar ik hoor wel steeds iets. Een zin. Stilte. Weer een zin. Stilte. Gelach. Bedompt. En net te aanwezig om me er niet aan te storen. Het lijkt een telefoongesprek. Maar dan versterkt. Het stoort me. En heb geen idee bij welke flat ik aan zou kunnen bellen, gezien de vreemde akoestiek. Ik zucht nog maar eens. Hopelijk is ze snel een keertje uitgepraat.

Tijd, inspiratie en aandacht

Iemand vertelde me dat ze mijn site miste. Of in ieder geval, de stukjes op mijn site.

Ik mis mijn stukjes zelf eerlijk gezegd ook.  

Dwalende tussen mijn banen en bezigheden, gedachtes en afleidingen, merk ik aan het eind van de dag ineens dat er weer eens te weinig tijd, inspiratie en/of aandacht over is gebleven voor een nieuw stukje hier.

Eigenlijk blijft er op een dag dus te weinig tijd, inspiratie en aandacht over voor mijn diepste zelf.  

Dat strookt niet echt met hoe ik mijn leven zou willen leven. Dus daar ga ik iets aan doen. Heb er iets aan gedaan. Door dit stukje.