Morgen bestaat meestal niet

Schrikkeldag. De dag die we eens in de vier jaar erbij krijgen, omdat anders onze dagen en seizoenen en tijden niet meer kloppen.

Als ik lang stilsta bij dit soort dingen, word ik er altijd een beetje tureluurs van.

Het idee dat de tijd en de maanden en de dagen en de jaren gewoon door mensen zijn bedacht en berekend. Dat vind ik gewoon een raar idee. Niet zoals de maan en de zon en de sterren en de bomen en de regen. Die zijn er gewoon. Punt.

Morgen schrikkeldag. Een extra dag dus. Gratis en voor niets. Een mooie dag om eens iets speciaals/leuks/bijzonders/grappigs te doen lijkt me.

En alles gaat altijd anders

Van de ene kant zit ik helemaal positief vol van het geweldig mooie concert waar ik gisteren was. Stiekem ben ik altijd een beetje verliefd op de zanger, gelukkig trekt dat na een paar dagen wel weer weg.

Al bijna gewend ben ik aan het gegeven dat mijn weekend Stockholm dit weekend ineens niet doorgaat. De opa van mijn reisgenootbuddy is deze week plotseling-maar-toch-niet-onverwacht overleden en dit weekend is de begrafenis. Een andere keer dan maar weer.

In mijn hoofd was ik zo bezig met al mijn banen, concerten en de zeer bijzondere en grote avond die ik vanavond ga stagemanagen, dat het vooruitkijken naar mijn weekendje weg er eerlijk gezegd nogal was bij ingeschoten.

Bedenkende wat ik dan ineens zou gaan doen met een lang weekend vrij en zonder plannen, kwam ik tot de conclusie dat ik het liefst ergens anders dan thuis wilde zijn, omdat ik daar altijd als een megasterke magneet naar mijn computer wordt gezogen om me daar met moeite weer vandaan te kunnen trekken. En dat terwijl er zoveel andere en leukere dingen zijn die ik eigenlijk wil doen. Wanneer moet je jezelf internetverslaafd noemen en hoe kom je daar dan weer vanaf eigenlijk?

Dit alles en meer wordt overgegoten met mensen in mijn direkte kring en daarbuiten die kniebanden knappen, ribben kneusen, ineens doodgaan dus en meer van dat soort zaken.

Gelukkig heeft niemand mij ooit horen beweren dat het leven saai is.

Vloeibaar en 100 ml

Komend weekend ga ik voor het eerst sinds de superstrenge regels er zijn zelf weer eens vliegen. Een paar dagen naar de hoofdstad van het land waar ik een paar jaar geleden een tijdje gewoond heb. Alhoewel ik het zo druk heb met al mijn dingen, dat ik er nog weinig echt bij heb stil kunnen staan, heb ik er zeer zeker ook veel zin in.

Vandaag verdiepte ik me eens in de 'nieuwe' vliegtuig-bagage-regels. Ik was in de veronderstelling dat ik al mijn toiletvloeibaarheden in miniformaat aan zou moeten schaffen. Maar 100 mililiter is best veel. Dat valt mee.

Het enige op mijn lijstje is nu nog die transparante, hersluitbare plastictas van ongeveer 20 x 20 cm. En een waterflesje van 100 mililiter..

Het ontgaat me echter volledig waarom dit een hersluitbare zak moet zijn en niet gewoon een transparante zak waar ik zelf een vakkundig knoopje in maak. Uiteraard wil ik de douanemensen vooral niet tegen me in het harnas jagen op de boel ophouden, dus ik ga op zoek naar een hersluitbare tas.

Heimelijke geneugtes

Proberen heel nonchalant te kijken terwijl je op je versnellingsloze krakfietsje iemand inhaalt op een omhoogaande weg, omdat die ander een glimmende fiets mét versnellingen heeft.

Een neutrale blik, terwijl je moeiteloos voorbij zoeft.

En inwendig grinnik je voldaan.

Het Vaticaan heeft gesproken

• Na een wonder wordt je zalig verklaard.
• Na twee wonderen wordt je heilig verklaard.

Een wonder is een ‘naar de stand van de medische wetenschap onverklaarbare genezing’.

Dus als het je bijvoorbeeld lukt om een zee in tweeën te splitsen, is dat erg bijzonder, maar geen genezing, dus wordt je niet als heilige gezien.

Dat je het even weet.

Een stukje gesprek

Daarna was het even stil:

“Misschien moet ik anders gewoon een vriendin vinden.”

“Of jezelf.”

Barre tijden op deze site

Niet de inspiratie, maar vooral de tijd ontbreekt me om hier mijn gedachtes neer te zetten. Die banen allemaal, dat is een beetje veel. Dat had ik natuurlijk van tevoren kunnen weten, en dat wist ik ook wel eigenlijk. Maar de dingen lopen nu eenmaal zoals ze lopen soms. Zo is er ineens eigenlijk ook een baan vier. Die me veel tijd kost. Tijd die ik eigenlijk niet over heb. Maar het is zo’n mooie kans. Mijn geliefde werelden van het schrijven en muziek ineen. En daar dan geld mee verdienen. Afhankelijk van de advertenties aan het aantal bezoekers. Misschien genoeg om minder diensten te werken bij een van de andere banen. Misschien ook niet. Maar het kan een springplank zijn naar andere schrijfdingen. Waar ik het liefst mijn werktijd mee zou vullen. Dus deze maand doe ik nog even alles door elkaar. Met minder tijd voor sommige dingen. Zoals deze weblog van me. En bepaalde sociale zaken. Tot er dingen duidelijk worden. Qua geld. Qua inzet. Qua welke richting ik uit wil met alles. En dan, dan ga ik keuzes maken. Zodat ik weer meer tijd en ruimte zal hebben. Voor de dingen die ik graag doe.

Tv-woorden

What was that?

That was your life, mate.

Oh that was quick.

Do I get another?

Sorry, mate. That was it.

-Basil Fawlty-

Mijn droom was nog niet af

In mijn droom bezocht ik een vriendin die ik lang niet gezien had in haar nieuwe zaak. Het begon als soort van kapsalon, maar werd later meer een lunchcafé (dat kan allemaal in een droom). Ik zou blijven eten en kreeg haar soort van compagnon zat enorm te mopperen en vond dat ik van alles fout deed. Een vrouwelijk persoon waar ik nooit zoveel mee had. Ze deed venijnig en ik heb de vriendin een sms gestuurd waarin stond dat ik het later nog wel zou uitleggen. Ik dwaalde wat door de stad. Probeerde het los te laten.

• En toen werd ik wakker.
• Het voelt zo onaf.

Even tussendoor

Wat is dat toch, met je haren.

Dat ze precies vanaf het moment dat je een afspraak hebt gemaakt bij de kapper -omdat je steeds schrikt van je haardos als je in de spiegel lijkt- je haren ineens weer helemaal goed en leuk gaan zitten.

Houvast

• Ik moet leren loslaten
• Ik moet leren loslaten
• Ik moet leren loslaten
• Ik moet leren loslaten
• Ik moet leren loslaten
• Ik moet leren loslaten
• Ik moet leren loslaten
• Ik moet leren loslaten
• Ik moet leren loslaten

• Ik moet leren loslaten

De boot en de internetkabel

Een paar dagen geleden las ik in de krant dat het internetverkeer in onder andere Egypte, Dubai, Bahrain, Saoedi-Arabië en India ernstig verstoord was. Door een breuk aan een van de kabels op de bodem van de Binnelandse Zee.

Het idee dat een boot die te laag vaart of het anker per ongeluk een paar meter achter zich aansleept over de grond internetverkeer kan storen intrigeert me enorm. Stel je voor, een verkeerde beweging en overal - op de hele wereld-  ligt internet eruit.

Een duikbootje vol gespecialiseerde mensen gaat er dan rap op af, terwijl de hele wereld ongeduldig afwacht tot het weer verder kan met communiceren via de computer. Velen ondertussen verdwaasd en onthand achterlatend.

Tijd op het randje

Klaar liggen om in slaap te vallen, maar nog even aan wat dingen denken en daarom -na wat rondgedraaid te hebben- nog even naar de wc. Een blik op de wekker zorgt ineens voor een groot vraagteken in je. Je controleert de tijd waarop je 'm gezet hebt en komt erachter dat ie een uur te laat staat. Een uur te laat. Opgelucht dat je er op tijd achter kwam, kruip je weer je bed in om vervolgens snel in een diepe slaap te vallen.