Verbrand iets

Eerst de oven voorverwarmen, dan de broodjes afbakken. Maar toen ik mijn ovendeur open deed na het voorverwarmen, kwam er een typische geur uit mijn oven. Ik keek en rook en besefte me ineens dat er pas geleden iets was overgekookt in de magnetron-oven-combi. Schoonmaken terwijl het er voorverwarmd, en dus erg heet, was, leek me geen optie. Broodje erin en afbakken maar. Het broodje was goedgelukt. Alleen jammer dat mijn kamer daarna niet naar vers afgebakt brood, maar naar verbrand iets rook. Na het afkoelen maar eens aan het schoonmaken beginnen.

Mensen en hun zoekgedrag

Zoals de meeste lezers inmiddels weten, ben en blijf ik uitermate gefascineerd door de wondere wereld van de zoekopdrachten op het wereldwijde web. Een mengeling van nieuwsgierigheid naar de denkwereld van anderen, verbazing over wat anderen willen weten en de humor die sommigen –onbedoeld- oproepen met hun zoekwoorden kunnen mij zeer bekoren.

Doe de struisvogel

Rare gevoelens in het hoofd

Werking oor luid muziek spier

Hoe werden handdoeken gemaakt vroeger

Leuke liefdes herinneringen

De wondere wereld van de taal

Misschien wisten zij alles

Demian waarom was dat zo moeilijk

Sneeuwpoes

Het ideaalbeeld van de mensen

He eindigen jongens een smsje

Ja-maar wat als alles lukt

De blikken vol onzekerheid

Alhoewel het me volstrekt onduidelijk was waarom ik eigenlijk in deze drukte en warmte deze kledingwinkel binnenstapte, stond ik daar ineens. Geleid door het warme weer ging ik op zoek naar een korte broek. Afgeleid door een enorm leuk liedje wat er door de winkel schalde, bladerde ik gedachteloos door de kledingstukken heen. Mijn oog viel op een zomers jasje en hoewel het weer daar nu te warm voor was, bedacht ik me wel nog een jasje nodig te hebben. Deze kon ik ook passen zonder voor de file bij de pashokjes aan te hoeven sluiten. In de rij bij de kassa luisterde en keek ik naar de drie tienerjongens voor me.

Ze keken stoer en hip en deden net alsof ze zelfverzekerd waren, maar daaronder hadden ze alledrie die typische onzekerheid die tieners hebben. Simpele vragen over je uiterlijk, je kledingstijl, je vrienden, je vijanden, de muziek die je leuk vind: alles is even belangrijk voor je op die leeftijd. Ik luisterde. En keek om me heen. En zag overal tieners. Met een blik vol onzekerheid, verbloemd door een poging tot zelfverzekerdheid. En ik kreeg een glimlach op mijn gezicht.

Ze zouden er overheen groeien. En ik besefte me dat ik dan wel niet altijd vrede heb met mijn leeftijd, maar wel erg blij ben dat ik deze fase voorbij ben. Toch een voordeel van ouder worden.

Zomerse kleren

Zodra de temperatuur echt zomers gaat worden, moet ik daar altijd nogal aan wennen. Zowel mijn lichaam als mijn hersenen. Iets simpels als mijn kleren aantrekken, wordt ineens een hele opgave. Ik ben niet zo’n iemand die met de eerste zonnestralen meteen heel zomers gekleed gaat. Ik vind het wel best in een lange broek met een leuk t-shirt. Meestal wacht ik dan ook tot het echt warm is  voordat ik meer richting zomerse kleren ga. Vreemd genoeg kan ik er dan weinig van vinden in mijn kast. En ik vraag mij ieder jaar af wat ik dan het jaar daarvoor dan aandeed toen de zon scheen? Korte broeken vind ik eigenlijk maar niks. Rokjes heb ik soms aan, maar vind ik enorm onhandig als ik van alles moet of wil doen op een dag. Toch maar een lange broek dan. Met slippers. En een hemd. En het voornemen om een dezer dagen mijn kast eens door te zoeken op zomerse kleren.

Miscommunicatie en alsnog helderheid

Schrijven doe ik graag. Altijd al gedaan. Op verschillende manieren. Steeds opnieuw zoekend naar mijn manier, mijn vorm. Na een advertentie in een van de lokale kranten leek er een eerste stapje in de betaalde richting te komen, maar wat volgde was pech en een nogal uit de hand lopende vorm van miscommunicatie.

 

In verband met mijn loopbaanoriëntatie, een tussenpersoon, de fase van marktgerichte oriëntatie en nog meer miscommunicatie vanwege tussenpersonen en ruis daartussen, had ik vandaag de ándere eindredactrice een tijdje aan de telefoon. Samen kwamen we er achter hoe de communicatie tussen mij en de ander zo mis had kunnen lopen. En dat communiceren via tussenpersonen soms alleen maar voor meer onduidelijkheid zorgt. En de simpele conclusie dat er verschillende soorten journalistiek zijn en ik gewoonweg geen nieuws-schrijfster blijk te zijn en daarom niet echt op mijn plek ben bij deze krant.

 

Het was een fijn gesprek. Met verhelderende inzichten aan beide kanten. Opluchting in mijn geval ook. En in het kader van de marktgerichte oriëntatie en het voeren van gesprekken met mensen die in beroepsgroepen werken die mij interessant lijken, gaan zij en ik binnenkort daar even samen voor zitten.

 

Een hoofdstuk eindelijk afgesloten. En wellicht een andere deur geopend.

Het wapperende kledingstuk

Er is niks vreemds of vervelends aan als mensen een kledingstuk buiten te luchten hangen. In mijn galerij hangt zo nu en dan een broek, jas, blouse of jurkje van mij of een van mijn buren aan een kleerhanger te wapperen om er een frisse wind doorheen te laten waaien.

Maar beste buurman, een onderbroek?

En wat als de ambtenaar...

Ik vind dat nogal wat.

En mogen ze dan ook weigeren al de haarkleur van een van de twee niet aanstaat? De ambtenaar bezwaren heeft over het leeftijdsverschil tussen de twee aanstaanden? Als duidelijk blijkt dat de een alleen voor het geld trouwt en de ander voor de liefde? Als het geloof niet overeenkomt met die van het ambtenaar?

Waar trek je de grens bij zoiets, dat vraag ik me dan af.

Blogrolling en rss?

Aan de webloggende/blogrolling-gebruikende medemens: hebben meer mensen er last van dat blogrolling al dagen eigenlijk niks doet? En ik dus geen idee heb wie er allemaal nieuwe stukjes hebben geplaatst?

(Ja, ik weet het, blogrolling is niet je-van-het, maar je moet toch wat. Nu weet ik dat er zoiets bestaat als rss-feed, maar geef meteen schromelijk toe dat ik echt geen idee heb hoe dat werkt. Iemand de behoefte om dat in begrijpelijke taal aan me uit te leggen?)

Glimp van mijn spiegelbeeld

Vergeleken met de gemiddelde vrouw spendeer ik weinig tijd voor een spiegel. Ik kijk er voornamelijk in tijdens het tanden poetsen en mijn haar goed doen. Toch ben ik blij dat er her en der door mijn huis spiegels te vinden zijn waar ik zo nu en dan een blik op werp. Het is toch fijner om net voordat je de deur uitgaat een klodder chocolademousse op je wang te ontdekken in plaats van dat een bekende of onbekende je er later, eenmaal onder de mensen, op zal attenderen…

De ingehouden grimas

Mensen zijn maar vreemd. Of had ik dat hier al een stuk of 101 keer geschreven in talloze varianten? Om bij het thema van de week te blijven: mijn ene kaak is gewoon dikker dan de andere deze week. En er zit een soort blauwe plek op, die inmiddels het geelkleurige stadium heeft bereikt. Dat zijn twee feiten.

De zeldzame keren dat ik mensen zag deze week, deden ze allen hun best om te verhullen dat mijn gezicht er anders uitzag dan gewoonlijk. De mens heeft het in zich om dingen te verbloemen denk ik. Om te troosten, te zeggen dat het meevalt. De vervelende dingen stelselmatig te negeren. Op mijn ‘dus is mijn ene wang dikker en er zit ook een soort blauwe plek’, was de eerste reactie van iedereen dan ook zonder aarzelen ‘ach nee joh, dat zie je vooral zelf, dat valt best wel mee’.

Stilte. Fronsende blik van mijn kant. De ander die de moeite deed om eens echt te kijken, in plaats van meteen een sociaal wenselijk antwoord te geven, gevolgd door ‘oh wacht, als ik het van deze kant zie, ziet het er inderdaad wel dikker uit’ gevolgd door een ingehouden grimas. Mensen, vreemde wezens.

Gewoon, praten

Mijn site lag er uit wegens groot onderhoud. Heel goed, dat moet soms gebeuren.

Ik zelf lig er ook nog steeds een beetje uit, vanwege kleine onderhoud. Heel goed, moet op zich soms ook gebeuren.

Vind het alleen uitermate irritant dat communiceren met de medemens me zo moeizaam afgaat deze dagen. Gewoon praten met mensen zorgt voor nare pijnscheuten in mijn kaak. Gelukkig bestaat er sms, msn en mail om contact te houden met de medemens. Maar praten, gewoon kletsen, wat kan je dat ineens missen als het moeite kost.

Iets onhandigs enigszins praktisch plannen

(deze had ik 19 april geplaatst, maar vanwege groot onderhoud aan de site was deze weggevallen.) 

Dus.

Ben ik al de hele dag in mijn agenda aan het bladeren en aan het denken of mijn tweede bezoekje aan de kaakchirurg niet beter op een andere dag gepland kan worden. Op een dag waar ik de dagen –en dan vooral het weekend- daarna relatief weinig plannen heb en weinig mensen onder ogen zal komen. Gedeeltelijk omdat rondlopen met zo’n dikke kaak geen fijn gevoel is en ik daarom het liefst alleen thuis mijn ding aan het doen ben. En gedeeltelijk omdat ik mezelf niet zo charmant vind met een dikke hamsterwang en er niet op zit te wachten om mezelf zo in de openbaarheid te laten zien.

Mijn agenda staat echter overvol met leuke dingen. Bijzondere bandjes. Bijzondere dj’s. Bijzondere avonden. Avonden die ik graag wil recenseren. Avonden waar een hoop bekenden op dezelfde dansvloer te vinden zullen zijn. Eigenlijk zou het de komende weken dus nooit uitkomen. Waardoor ik ineens weer terug ben gekomen bij een vraag die ik mezelf vaker stel: wil ik overal bij zijn of kan ik soms best iets missen? En wat dan?

Terwijl ik het zoveelste kopje ontstekingsremmende kamillethee achterover sla, blader en denk ik er nog wat meer over na..

Onsymmetrische botox

Na het met toch wel grof geweld laten verwijderen van de verstandskies gisteren is mijn wereld even heel klein. De pijn kwam gedurende de dag steeds meer opzetten en mijn tweede zakje met pijnstillerpoeder bleek niet sterk genoeg om alle aanwezige pijn weg te nemen. Ook had ik een soort van honger, maar eten leek een onmogelijke opgave en mijn fruit-yoghurt-blender-sapjes en tomatensoep bleken mijn maag niet voldoende te vullen.

Slapen is goed. Slapen is helend. Slapen is er een aantal uren niet bewust bij zijn. Slapen ben ik relatief vroeg gaan doen en heb ik tot het eind van deze ochtend volgehouden. Mijn wang bleek nog steeds opgezwollen. Niet alleen ziet dat er wat misvormd uit, het staat bepaalde dingen nogal in de weg.

Tijdens mijn korte tochtje in de buitenwereld –op weg naar meer vloeibaar en makkelijk eten en meer fruit om te blenderen- raakte ik in een kort gesprekje met een bekende. Praten bleek niet makkelijk te gaan, vooral lachen en bepaalde gezichtsuitdrukkingen hadden het er maar moeilijk mee. Pijn is een groot woord, maar onaangenaam zeurend voelde het wel. En een beetje statisch voelde het. Vergelijkingen met een botox-gezicht kwamen in me naar boven. Alleen dan een stuk minder symmetrisch, aangezien mijn ene wang even dikker is dan de andere.

Ik ben benieuwd naar wat er komen gaat. En wacht het af. In mijn tijdelijk hele kleine wereld.

"We gebruiken je even als bijzettafeltje."

Humor is belangrijk. Als je met je mond wagenwijd open onder zo’n groen chirurgenkleed ligt terwijl er allerhande chirurgische handelingen in een klein stukje van je mond worden gedaan en je ondertussen alsnog kan grinniken om de grappen die de heren kaakchirurgen maken, heeft het nut van humor zichzelf dubbel en dwars bewezen.

Vooralsnog viel het me allemaal alleszins mee. De uitverkoren verstandskies was ondergronds aan het infecteren geslagen, wat heel negatief klinkt, maar als grote voordeel had dat er niet geboord hoefde te worden. Als het bloed in de loop van de dag uit mijn mond verdwijnt en de pijn na het uitwerken van de verdoving en pijnstillers ook nog mee gaat vallen, zal ik zo ongeveer een tevreden mens zijn.

Werk aan het communicatieorgaan

Bang wil ik het niet –meer- noemen, maar naar de tandarts gaan is niet echt een van mijn favoriete bezigheden. Los van de eventuele pijn en ongemak die sommige handelingen nu eenmaal geven, voel ik me altijd zo machteloos in zo’n stoel. Mijn belangrijkste communicatieorgaan staat wagenwijd open en doet even niet mee. Even iets zeggen zit er gewoon niet in. En dat benauwt me.

Morgenvroeg moet ik me er weer even aan overgeven. En komt er een nieuwe ervaring bij. Hoe het kan voelen om een onderste verstandskies die er bijna niet door is en geen ruimte heeft eruit te laten halen bij de kaakchirurg. Er zijn verhalen van mensen die zeggen dat het allemaal meevalt en die de dag erna al geen pijn meer hadden en alles gewoon konden eten. Er zijn verhalen van mensen die wekenlang alleen maar vloeibaar voedsel konden eten en een tijdje met een opgezwollen kaak hebben rondgelopen. En er zijn talloze varianten van verhalen daar tussenin.  

En ik ben benieuwd welke kant van het verhaal ik zal ervaren.

De zomerdag in april

En ineens was daar de zon. Veel zon. Mensen trokken naar buiten. Samengeschoold op kleedjes in het park. Drinken en zelfgemaakt eten erbij. Luchtig kletsen en serieus praten. Staren in de ruimte. Zwaaien naar bekenden. Zonnebril op.

Een dag later was daar een strandje. Op loopafstand, alleen even de brug over wandelen. Sjokkend, met een toevallig samengestelde gelegenheidsgroep mensen van het uitgaan en daarbuiten. Insmeren. Onwennige witte benen en armen op handdoeken. Luchtig kletsen en serieus praten. Puzzelen. Schaduw in. De zon achterna. Uren tikken voorbij in dit stukje niemandsland, tijdelijk bevolkt door deze bewoners.

Het eigen tempo van de zomermaanden. Dit jaar al in april.

Ik ben hier en waar ben jij?

Sms-en is toch echt een geweldige uitvinding. Kort en krachtig. Uitermate handig als bellen geen zin heeft in verband met veel lawaai om je heen. Zo zijn er tijdens het laatste festival waar ik pas was, tientallen smsjes heen en weer gestuurd tussen mij en mijn vrienden. Om elkaar tussen die duizenden mensen en die verschillende zalen steeds te kunnen vinden. Net las ik even mijn smsjes na en moest glimlachen toen ik deze berichtjes achter elkaar las. Ze komen allemaal van een vriendin van mij, gestuurd tijdens dat festival.

Ik ben weer ff bij 5, maar ga zo denk ik ff chillen.

Hier rechts staan veel bekenden.

Okee ga ik weer rechts staan 4 meter vanaf podium

Oh nee gaat het ooit nog lukken ik moet nu naar de wc ergens meeten?

Ik sta iets naar het midden

4 meter vanaf podium naar het midden

Uiteindelijk hebben we elkaar steeds weer gevonden. En tussendoor flink gedanst en met andere mensen rondgebanjerd. Met de wetenschap dat we elkaar uiteindelijk allemaal wel weer zouden vinden. Vrijheid dankzij de sms.

Vriendschappen vervreemden

Het lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Nee. Het lijkt alsof de tijd is doorgegaan en ik heb stilgestaan. Vooral op mensengebied.

Er zijn een aantal mensen die ik vrienden noem, maar door drukte aan beide kanten is het ondertussen wel heel lang geleden dat we elkaar hebben gezien of gesproken. We noemen elkaar vrienden, maar ik heb eerlijk waar geen idee wat zij aan het doen zijn, waar zij mee bezig zijn, hoe hun leven loopt. De intenties zijn er, maar het komt er gewoon nooit zo van. En langzaam ebben bepaalde mensen weg uit mijn leven. En ik uit die van hun.

Natuurlijk kan je niet alle vrienden die je ooit had altijd dichtbij je houden. Mensen veranderen. Interesses veranderen. Levens veranderen. Maar sommige mensen wil ik graag in mijn leven zien te houden. Voordat er weer ineens weken, maanden, jaren voorbij zijn gegaan.

Wachtend op de mp3-speler

Vooralsnog heb ik weinig plezier gehad van mijn gekregen mp3-speler. Hij heeft het maar een paar minuten gedaan. Na een hilarisch gesprek met een helpdeskmedewerker is de speler inmiddels gemaakt en onderweg naar mij. Hij komt alleen niet hier terecht.

Vrijdag stonden ze op de stoep, terwijl ik niet thuis was. Gisteren stonden ze zo vroeg voor mijn deur, dat ik in mijn slaap het vermoeden had een deurbel te horen, wat later bevestigd werd door het briefje in mijn brievenbus. Na telefonisch contact met de koeriersdienst bleek dat ik het pakje zelf op moest komen halen. In een andere stad, op een kantoor dat moeilijk bereikbaar is met openbaar vervoer. Een nadeel van zo’n landelijke koeriersdienst is namelijk, dat je pakje niet op een postkantoor wordt achtergelaten als ze je twee keer niet thuis treffen. Na wederom telefonisch contact met de helpdesk, gaan ze vandaag weer een poging wagen.

Dus ik wacht. En wacht maar even met douchen, omdat je zal zien dat ze net dan voor mijn deur staan.

De mens en de communicatie

Mensen fascineren me. Met regelmaat verbaas ik me zowel over mezelf als anderen.

De dingen die worden uitgesproken. De dingen die worden verzwegen. De woorden die komen, maar de strekking niet dekken. De zinnen die verteld worden en die anders dan bedoeld worden gehoord. Het eigen perspectief van waaruit de mensen alles bekijken.

Mensen zijn er wonderbaarlijk goed in om zichzelf voor de gek te houden. Eerst en vooral zichzelf. Overtuigd zijn dat je meent wat je zegt, terwijl de zelfverzekerd klinkende woorden juist onzekerheden proberen te verbloemen.

Er zijn woorden. Intonaties. Insinuaties. Kleine nuances in een gezicht. De woorden tussen de regels.

Centraal staat de mens. Die gehoord wilt worden. Geliefd wilt zijn. Begrepen wilt worden. Geaccepteerd wilt worden in het bestaan.

Dus

Er gebeurt van alles en er gebeurt niks. De dagen gaan hectisch voorbij en tegelijkertijd zo suf. Er wordt volop tereggedacht en volop vooruitgekeken. Op het moment dat ik ergens over wil schrijven, lijkt het al zo achterhaald en zijn er inmiddels al tientallen andere dingen in mijn hoofd voorbij gekomen.

Concentratie ver te zoeken. Focuspunt nul.

Mijn leven eist even alle aandacht op. Na een wederom hectisch weekendje wat er aan staat te komen, zullen de gemoederen en gedachtes en aandacht weer een beetje meer bij mijn site terecht kunnen komen.

Razende reporter: de update

Een tijdje geleden schreef ik over een volgende stap in mijn schrijfactiviteiten. Na een enthousiaste brief van mijn kant en een kort gesprek dat daarop volgde, had ik een aantal weken later mijn eerste interview. Deze werd geplaatst, maar mijn naam stond er niet bij. Ik had wel zo’n vermoeden dat het een foutje was geweest, en heb er diverse mailtjes over gestuurd en gebeld, maar kreeg de goede persoon niet te pakken. Het was dan ook jammer dat ik dat pas bijna een maand later via een mailtje te lezen kreeg.

In dat mailtje stond verder dat ze diverse malen geprobeerd had om me te bellen, maar me niet te pakken had gekregen. Schijnbaar is ze niet op het idee gekomen om iets in te spreken op mijn voicemail.. Frappant vond ik verder dat ze zich afvroeg of ik er nog wel zin in had, aangezien ze al zolang niks van me had gehoord. Na wat wikken en wegen ben ik tot de conclusie gekomen dat ik haar volgens mij niet zo leuk vind, maar ik deze schrijfervaring wel goed kan gebruiken om er verder mee te komen. Ik zal mij er dus de komende tijd actiever voor inzetten.

Een probleem is echter dat ik niet zo goed blijk te zijn in het vinden van lokale, boeiende, actuele, leuke onderwerpen. Als iemand me daar een snelcursus in kan geven, zou ik pas echt goed aan de slag kunnen gaan..

Dansen en hacken

Mijn weekend vloog voorbij met urenlang met een bus reizend naar een feest, daar urenlang muziek horen, dansen, kletsen, lachen, rondlopen, genieten, verbazen en hectische momenten meemakend en vervolgens de lange, maar gemoedelijke busreis terug. Moe, maar voldaan viel ik zondagnacht in slaap.

Ik kreeg een paar mailtjes van mensen die zich afvroegen of mijn site gehackt was. Aangezien ik niet thuis was geweest, had ik mijn site een hele tijd niet gezien, zondagavond zag het er gewoon als altijd uit. Vandaag zag ik op haar site wat er gedurende een tijdje te zien was op sommige sites, zoals die van haar en mij. Wat een naar plaatje. En wat een nutteloze bezigheid, hacken. Gelukkig is alles inmiddels allang weer opgelost.