Vandaag een keertje niet..

Toen ik 19 was, moesten mijn keelamandelen eruit worden gehaald. De paar dagen ziekenhuis waren niet zo erg, want ik mocht zoveel citroenlimonade en waterijsjes halen als ik wilde, lag rustig op een tweepersoonskamer en er hing een tv aan de muur. Het was wel lekker rustig, even weg van de dagelijkse studeerbeslommeringen. De dag voor Kerst kwam ik thuis en het was een beetje jammer dat ik slechts een paar happen kerstdiner door mijn keel kon krijgen. Eten nadat je keelamandelen waren verwijderd ging niet echt makkelijk. Het ergste vond ik dat ik niet uit kon met Oud & Nieuw, omdat ik nog niet helemaal hersteld was. Mijn zus en vrienden zaten bij andere vrienden, ik zat bij mijn ouders thuis. Mijn eerste stappen buiten werden snel beëindigd omdat ik snel weer naar binnen ging toen er een stuk vuurwerk iets te enthousiast mijn kant op kwam gevlogen. Mijn zus en wat vrienden kwamen na 24.00 snel even langs om Gelukkig Nieuwjaar te wensen en toen waren ze snel weg: uit. Ik ging maar op tijd slapen.

Sinds afgelopen woensdag heb ik griepachtige verschijnselen. Opgezette keelklieren, koortsaanvallen, hoofdpijn, spierpijn, moe, keelpijn, de hele mikmak. Woensdag kon ik alleen maar slapen, donderdag had ik het afwisselend koud en warm, gisteren had ik zo’n stijve nek dat ik mijn hoofd amper kon bewegen. Het al weken geplande Koninginnedag-overdag-uitstapje met een grote groep vrienden en kennissen naar Eindhoven, met talloze leuke dj’s, kon ik maar beter overslaan. Een hele dag gezellig buiten rondsjouwen kan mijn lichaam nog niet aan helaas.

Zij nemen allemaal zo de trein. Ik zit hier thuis. Grotendeels beter, maar net niet beter genoeg om mee te doen met de leuke dingen. Deze dag ga ik rustig aan doen en weinig energie verspillen, zodat ik wel de puf heb om vanavond met het grootste gedeelte van die groep mensen af te sluiten in mijn favoriete dansplek. Misschien zweet ik al dansend het laatste restje bacillen er meteen uit.

290406 @ 11:44 | negen reacties


Ik deel wat ik wil delen

Als ik mensen spreek, die ik niet zo vaak (meer) zie, komt altijd in het gesprek de zin ‘oh, maar ik lees je site regelmatig, dus ik ben op de hoogte’ voorbij. Die mensen weten wel wat van wat er in mijn hoofd en leven gebeurt, maar wat ik hier neerzet, beslaat zo ongeveer 1/100 van wat zich in mijn leven afspeelt. En alleen wat ik kwijt wil, deel ik hier ook.

Zo had ik er ook voor kunnen kiezen om het er hier niet over te hebben dat ik al dagen ziek thuis zit, met opgezette keelklieren, dat slikken pijn doet, mijn lichaam afwisselend warm en koud is, mijn oren verstopt zijn, honger een woord is dat even niet echt in mijn vocabulaire voorkomt, spierpijn mijn hele lichaam in bezit heeft genomen en zelfs een boek lezen een onmogelijke opgave lijkt. Dat het inmiddels ietsje beter gaat, maar wel zo slecht dat ik overweeg om de festiviteiten op Koninginnedag overdag over te slaan. Daar baal ik van, want we zouden met een groep leuke mensen naar de lichtstad van Nederland gaan, omdat daar diverse dj’s op verschillende plekken staan. De rest gaat. Ik ga, zoals het er nu uitziet, op mijn bank zitten, omdat mijn lichaam duidelijk heeft laten merken er geen energie voor te hebben.

280406 @ 13:54 | drie reacties


Ruis

Msn is en blijft een wonderlijk iets. Iemand kan in dezelfde straat wonen, aan de andere kant van de stad of in een heel ander land en je kan contact hebben door te typen. De techniek staat voor niets. Met iemand schrijvend communiceren werkt echter wel anders. Met sommige mensen werkt het niet zo. Die schrijven het een en het komt heel anders op me over en dan bestaat het grootste deel van de conversatie over wat iemand precies bedoelt. Met anderen werkt het perfect, lig je op een lijn en praat het net zo alsof je naast elkaar op de bank zit.

Communicatie is en blijft zoiezo een wonderlijk fenomeen.

270406 @ 11:51 | drie reacties


Als je voor je uit kijkt

Nat weer en de slakken komen ineens bij bosjes tevoorschijn. In het looppad van de algemene voordeur tot de bergingsdeur zitten er tientallen op de grond, verspreid over meters. Enkelen lijken stil te zitten, anderen bewegen naar een stukje verder. Een wereld die zich afspeelt op de grond. Het valt niet op, tenzij je naar beneden kijkt. En dus zullen vele slakken geplet worden onder gehaaste stappen van de mensen die niet naar beneden kijken. Zo werkt de natuur. Maar zonde is het wel.

260406 @ 13:27 | drie reacties


Het was slechts een droom

Er was een klik, je voelde een verbondenheid, een soort vanzelfsprekendheid, er leek iets te groeien. Daarna was je geneigd om die ander te vragen om een keer iets af te spreken. Omdat het toen ineens zo leuk was.

Maar het was niet echt. Wat je meemaakte, wat je voelde, gebeurde in een droom. En is alleen gevoeld door jou, die ander was er niet echt bij.

Dromen kunnen alleen soms zo’n levensecht verwarrend gevoel achterlaten.

250406 @ 10:47 | tien reacties


Uitkomst: spierpijn en een glimlach

Een middag boerengolven tijdens een familiedag bleek superleuk en vermakelijk, maar zeer zeker niet goed voor mijn lichaam. Het banjeren door de weilanden, het kracht zetten met heel je lichaam om de bal zo hard mogelijk te laten bewegen en de aandrang om tot twee keer toe een radslag te maken in het gras, leverde uiteindelijk een ietwat uitgerekte, pijnlijke beenspier op.

Na de familiedag was het uiteraard weer tijd om te dansen. De betreffende spier zorgde ervoor dat ik niet zo uitbundig kon doen als de muziek soms vroeg, dat bepaalde bewegingen beter achterwege gelaten konden worden én dat ik voor de verandering zowaar heel soms ben gaan zitten. Het plezier was er echter niet minder om! Toen mijn weekend ineens ook nog een enthousiaste ‘in the heat of the moment’ rollenbollende zoengebeuren bleek te bevatten, leek mij dit het actiefste weekend in het jaar tot nu toe.

Mijn lichaam werd dan ook wakker met spierpijn in zowat alle spieren die ik heb en het gevoel lichtjes overreden te zijn door een wals.

En een napretglimlach die de hele dag niet echt weg bleek te gaan.

240406 @ 19:57 | vijf reacties


De logica der non-logica

Fragment msn-gesprek over uitgaan en slapen en vroeg opstaan en overdagplannen hebben… Ik hou wel van logica die eigenlijk nergens over gaat en mede daarom ergens helemaal lijkt te kloppen.

“Het is eigenlijk echt niet zo slim om te gaan, maar goed, wel heel erg leuk.”

“En daarom stiekem wellicht zo dom niet.”

210406 @ 15:09 | vijf reacties


Eerlijk duurt het langst

Hier werd geschreven over ieder jaar asperges eten omdat de ander dacht dat de een het lekker vond en de een niet durfde/wilde zeggen dat het niet lekker bevonden was en daarom werd het ieder jaar tegen heug en meug opgegeten, omdat het inmiddels veel te laat was geworden om er iets van te zeggen.

Ik begon er over na te denken en ik begrijp het niet altijd. Leugentjes om bestwil. Uiteindelijk heeft niemand er iets aan als je op zo’n moment de waarheid niet spreekt.

Mensen zijn bang om gemeen of onaardig te worden bevonden als ze eerlijk zijn. Maar uiteindelijk heeft iedereen er wat aan als het gewoon wordt uitgesproken.

Als je erover nadenkt: wie heeft er iets aan als je zegt dat iets mooi staat, omdat het nieuw is gekocht, terwijl het helemaal niet mooi staat? Wie heeft er iets aan als je zegt bepaald eten lekker te vinden, met het risico dat iemand het een volgende keer weer gaat maken, terwijl je het helemaal niet lust? Of dat degene die heeft gekookt er later achterkomt dat je helemaal niet van dat soort eten lust omdat het in een gesprek toevallig ter sprake komt? Dan voelt diegene zich lichtelijk voor de gek gehouden. Wie heeft er wat aan als je zegt graag een keer af te spreken, terwijl je dat helemaal niet wilt en zo een ander aan het lijntje houdt? Onnodig hoop kweken. Wie heeft er wat aan als iemand je op een heel onhandig moment opbelt en graag een heel verhaal kwijt wilt, terwijl je op dat moment echt niet geconcentreerd kan luisteren? Dan zijn beiden toch beter als je gewoon eerlijk zegt dat dit een slechte timing is en die ander beter later kan bellen?

Mensen zouden eens wat vaker eerlijker moeten zijn. Dat lijkt gemeen en ongepast, omdat het niet zo in onze cultuur zit. Maar uiteindelijk weet je dan pas wat je aan elkaar hebt.

200406 @ 11:07 | zes reacties


Waar mensen op zoeken: het zoveelste deel

In de zoektocht op internet komen zoekers middels zoekmachines soms op deze site uit. Ik blijf me er afwisselend over verbazen, glimlach erom, vraag me af waarom ze bij mij terecht komen, ben ook benieuwd naar het antwoord en vraag me vooral af of ze hun antwoord inmiddels gevonden hebben..

Wat wil ik observeren?

Neukertje

Amnesie retrograde

Psychologen levenslange straf

Supersonisch vallen

Grappige regenlaarzen

Wat betekent beware

Waar komen bandnamen vandaan

Zelf een kind maken

Huishouden los laten

Een glimlach overvalt je zoals een griep!

Zintuigen van een struisvogel

190406 @ 13:39 | vijf reacties


In strijd tegen de papierberg

Na uren door mijn papierberg heen geworsteld te hebben, op zoek naar twee papieren uit 2005 die ik binnen een week nodig heb, worden me een aantal dingen duidelijk.

Ten eerste ben ik ben gewoon niet goed in opruimen, omdat de stelregel ‘dat leg ik even hierbij en later ruim ik het op’ volledig op mij van toepassing is en dat later meestal geen minuten, maar dagen, weken of maanden blijken te zijn geworden.

Daarnaast werken mijn hersenen altijd net iets anders. Zodat ik bepaalde papieren in een voor dát moment logische map/la/papieromgeving stop. Als ik het dagen/weken/maanden/jaren later terug probeer te vinden, denk ik echter dat ik het toch echt in een andere map/la/omgeving had gestopt omdat het daar veel beter tussen zou passen, qua onderwerp.

Ik begin steeds beter te begrijpen waarom ik me nooit tot zelden verveel thuis.

180406 @ 17:14 | drie reacties


Lentegevoel en puzzelstukjes

Vanochtend had ik voor het eerst een soort van lentegevoel. Net wakker, net aangekleed, zonder jas maar met trui aan mijn straat uitgelopen om een halfje brood bij de bakker te kopen. Bijna een vakantiegevoel zelfs.

Een week geleden gaf mijn lichaam aan dat het niet helemaal goed ging en sindsdien is er een hoop gebeurd. Voornamelijk in gesprekken met vrienden en in mijn hoofd. Puzzelstukjes die allemaal in een klap door elkaar waren gegooid, beginnen nu langzaam dwarrelend een passend plekje te vinden. Niets overhaasten, niet neurotisch vanalles gaan veranderen. Gewoon zijn. En leven. En ontdekken. En merken wat werkt.

180406 @ 11:49 | twee reacties


Paasherinnering

Met Pasen heb ik niet zoveel. Wel heb ik mooie Paasherinneringen. Van vroeger, toen ik een jaar of 5/6 was. Met ouders en zus aan een Paasontbijt. Gekookte eieren om te verven in zo’n eierverfmolen. We hadden één exemplaar, dus mijn zus en ik mochten om de beurt een ei gekleurd verven. Volgens mij hadden we er allebei een paar. Mijn ouders hadden zo’n ouderwetsche (toen was dat modern uiteraard trouwens) videocamera om alle leuke dingen in onze jeugd vast te leggen. Zo ook deze Paasochtend. Later in mijn leven heb ik dit ontbijt nog vaak bekeken. Ik aan het verven en mijn zus die allemaal aanwijzingen geeft. En vice versa. Want het liefst wilden we beiden zelf aan het verven zijn en konden we niet wachten tot de ander klaar was.

Later heb ik weleens aan mijn moeder gevraagd waarom we eigenlijk maar een eierverfmolen hadden, zo duur waren die dingen toch niet? Ze zei dat het was zodat we konden leren om te wachten. En te delen.

En dat vond ik zo slim en tegelijkertijd simpel opvoedgewijs verantwoord bedacht dat ik zowaar even trots was op mijn opvoeding.

160406 @ 14:56 | vier reacties


Het is er niet, maar ik voel het wel

Er lijkt een klik. Tenminste, die ander lijkt het niet vervelend te vinden dat je extra aandacht aan hem besteedt. Er wordt echter nooit iets uitgesproken. En er gebeurt eigenlijk ook niet echt iets. Maar er lijkt een klik te zijn. En ineens is de klik weg.

Het is nu weken verder. Ergens is het wel goed zo. Ergens heb je daar wel vrede mee. En soms overvallen een hoop vragen je ineens. Het hoe en waarom ineens enzo. Vragen die je aan die ander niet kan stellen. Er is namelijk nooit iets uitgesproken. Dus bestaat het eigenlijk niet.

Maar mijn verwarde gevoelens bestaan toch echt.

150406 @ 23:10 | drie reacties


De sterren in de zondagskrant

De horoscoop in het lokale zondagskrantje weet me het volgende te melden: “Er zijn perspectieven op gevoelsgebied!”

Dat zet me toch aan het denken.

Houdt dat in dat er positieve dingen gaan gebeuren zodat mijn gevoel goed is?

Of had ik tot nu toe stiekem helemaal geen gevoelens, maar gaan die er binnenkort aankomen?

Of ga ik een soort van carrière maken op gevoelsgebied?

De sterren spreken tot me, maar wel een beetje vaag...

150406 @ 17:03 | geen reacties


Knip- en plakwerk

Mijn site werkt niet helemaal zoals ik wil. Daar valt weinig tot niks van te zien, maar het koste me gisteren ineens een hoop knip- en plakwerk om een stukje tekst er hetzelfde als altijd uit te laten zien.

Het probleem bij de kern aanpakken, kan ik helaas niet zelf omdat ik weinig tot geen verstand heb van de technische kant van website.

Soms heb ik wel verstand van dingen.

Maar ben ik te lui. Of te gehaast. Of kost iets me teveel moeite. Of wil ik er eigenlijk niet aan denken.

En ik besef me dat ik dan op precies die manier de problemen aanpak.

Met wat knip- en plakwerk.

Voor het moment werkt het, soms zelfs jarenlang, maar uiteindelijk zal er toch een constructievere oplossing gezocht moeten worden.

140406 @ 15:33 | geen reacties


Het werkverleden achterhaalt me wel..

Door grote beleidsverandering bij mijn laatste baan, bevind ik mij sinds begin april voor de zoveelste keer onder de  werkzoekenden.
Onderwijl zoekend naar nieuw werk heb ik ook een ww-uitkering aangevraagd. Niet dat ik zo graag geld krijg om niks te doen, maar van alleen de lucht kan ik helaas niet leven.
En een vorige werkloze periode heeft me geleerd dat ik snel te hoogopgeleid, vrouwelijk, oud, laagopgeleid, jong, te weinig ervaring, te weinig specifieke ervaring of wat dan ook had om aangenomen te worden.
Om vast te stellen of ik wat krijg en hoeveel, willen ze graag gegevens hebben van de afgelopen 14 maanden. In mijn geval zijn dat 4 werkgevers. Waarvan er eentje tussen zit, die ik het liefst helemaal uit mijn geheugen wis, aangezien ik daar vanwege een botsing in persoonlijkheid na 6 werkdagen ben ontslagen annex heel hard ben weggerend. Helaas moet ik ook aan haar verzoeken om een werkgeversverklaring over mij in te vullen.
En dat terwijl ik helemaal niet wil dat zij weet dat ik momenteel zonder werk zit.
Zij is de stomste werkgeefster, sterker nog, zij is de stomste persoon die ik in jaren heb leren kennen en ergens lijkt het alsof haar beeld van mij bevestigd word nu ik zonder werk zit.
En dat gun ik haar niet zo.

130406 @ 13:19 | vijf reacties


Wegtikkende tijd

Tijd en beleving zijn vreemde dingen.

En hebben een bijzondere werking op elkaar.

Hoe meer tijd ik lijk te hebben, hoe minder er over lijkt te blijven.

120406 @ 11:44 | twee reacties


Luid en duidelijk

Sinds een paar maanden ga ik een keer in de zoveel weken naar een masseuse. Die velerlei soorten masseren beheerst en kijkt en voelt waar er op dat moment behoefte aan is. Mijn eeuwige verstopte neus komt bijna altijd aan bod en verder worden er jarenlange stiekeme verkrampte spieren losgemaakt.

Het voelt goed voor mijn lichaam, geeft rust aan mijn hoofd en blijkt gewoonweg de ultieme ontspanning voor mijn lijf en leden.

Mijn lijf en leden hebben namelijk de neiging om zichzelf voorbij te lopen, voor de gek te houden, alleen te concentreren op oppervlakkige zaken en te negeren dat misschien niet alles goed met me gaat, al compenseer ik dat subliem door in de weekenden het grootst mogelijk plezier te hebben en daadwerkelijk alles te vergeten.

Vandaag zat ik bij de masseuse. Met mijn ogen dicht, op een stoel, met gedachten die waaierden. En uiterst doeltreffend was ze bezig om mijn nek, hoofd en schouders los te maken. Het werd losser, spanning werd losgelaten, mijn hoofd schoot vol gedachtes door dat bewuste stilzitten dat ik al in geen weken meer gedaan had en langzaam kwamen er bubbels in mijn hoofd. Het werd lichter in mijn hersenen, de wereld vervaagde steeds sneller en ervaring uit vervlogen tijden vertelde me dat het weer eens zover was.

Tijd om snel mijn hoofd naar beneden te doen om te voorkomen dat ik flauw zou gaan vallen. Met iets minder bubbels in mijn hoofd, maar wel nog te ver verwijderd van de aarde ben ik op de massagetafel gaan liggen. Alwaar ik rustig verder gemasseerd ben tot de tijd verstreken was.

Al vraag ik me vaak af wat ik aan het doen ben, waar ik naartoe moet, of ik niet iets zou moeten doen of juist niet, hoe ik mijn leven eens zal gaan leiden of ik het goede doe.

Mijn gedachtes kunnen een hoop met me doen en me flink aan het twijfelen brengen.

Mijn lichaam echter geeft uiteindelijk altijd aan als er echt iets niet klopt.

Als er iets moet veranderen.

Luid en duidelijk.

110406 @ 16:09 | vijf reacties


Het weekend voorbij

Het weekend was zo leuk en lang en veel en gezellig en bijzonder dat ik niet eens ga proberen om dat uitgebreid te omschrijven.

Uren- en urenlang in de muziek, op de dansvloer, tussen gelijkgestemden is moeilijk in woorden uit te drukken.

Het weekend voorbij, mooie herinneringen zijn erbij gekomen voor in mijn hoofd.

Nu weer rustig opstarten en merken wat deze week verder zal brengen.

100406 @ 13:06 | vier reacties


Dansen is het beste medicijn..

Mijn keel heeft niet zo’n goede week. De kriebelhoest is inmiddels verdwenen, nu rest er nog een ietwat pijnlijke keel. Uiteraard de slechtst mogelijke timing.

Vanmiddag stap ik namelijk met wat vrienden op de bus naar Time Warp.

Een soort schoolreisje, maar dan anders en niet met als eindbestemming Efteling.

Zodra we de bus uitstappen zijn de eerste dj’s al bezig en de laatste zal op zondagmiddag 14u stoppen.

Dat wordt dansen, tussen de verschillende zalen heen en weer lopen, zo nu en dan een bekende mede-dance-liefhebber tegenkomen, kijken naar de leuke dansjes van de Duitsers, chillen in de lounge en nog meer dansen.

Echt zo’n feest dat ik graag een keer mee wil maken!

Tot vertrek zit ik dus fanatiek aan mijn vers-geblender-de fruitsapjes en er gaat een berg keelsnoepjes mee om het weekend door te komen.

Mezelf kennende, valt alles van me af zodra ik aan het dansen ben.

Dansen, dansen en nog meer dansen!

080406 @ 11:24 | vijf reacties


Zussen

Met mijn zus was ik aan het praten en kletsen. Over vroeger.

Hoe bepaalde gebeurtenissen en gedragingen van toen een stempel op ons hadden achtergelaten. Hoe je jeugd je vormt. Hoe je jezelf kan belemmeren. Hoe je familie je kan vormen. Jeugdherinneringen die een van ons zich nog haarscherp voor kon stellen, terwijl de ander het helemaal was vergeten.

Hoe moeilijk het kan zijn om te doen wat je zelf wilt.

Los van alle paden die we hebben bewandelend, de fases die we hebben doorgemaakt, de vrienden we in ons leven hebben gehad: we hadden altijd een zus in ons leven waar we op terug konden vallen.

070406 @ 11:59 | zes reacties


Gaten

Sinds mijn beheerderspagina is gereset, ziet er allemaal wat anders uit en krijg ik niet de opmaak zoals ik die altijd heb. Als gevolg zitten er ineens gaten in mijn lay-out. Ik zal de mensen die er meer verstand van hebben dan ik eens om hulp vragen. Want een site met gaten erin staat zo raar.

060406 @ 11:28 | zeven reacties


Westerse maatschappij

Op tv was er een documentaire over een middelbare school in Oeganda. Die vanwege betalingsachterstanden van de meeste scholieren problemen had, omdat onder andere de leraren niet konden worden betaald. Een nieuwe directrice was aangesteld om orde op zaken te brengen. Niet betaald? Geen onderwijs. Ga maar geld vragen aan je ouders. Ouders dood of ziek? Heel jammer, maar zonder geld kan de school niet bestaan.

En zittend in je Nederlandse omgeving, waar jongeren spijbelen om niet naar school te hoeven, is het een confronterend gezicht om een land te zien waar jongeren door de schoolhekken breken om juist wel onderwijs te krijgen.

De Westerse maatschappij is verwend en de meeste nemen het gewoon voor lief.

060406 @ 11:22 | een reactie


Delete en opnieuw

Onduidelijk voor mij is of het door slaperigheid, wazigheid, ineens ontbrekende typevaardigheid mijnerzijds of wellicht dat de rare spamreacties anderszijds er iets mee te maken hadden.

Feit was dat gistermiddag mijn wachtwoord tot in den treure verkeerd was ingetypt en daardoor mijn eigen website-acount was geblokkeerd.

Het is gereset en er kunnen weer stukjes worden geplaatst.

Nu alleen een hoofd zo vol snot en gedachtes dat de inspiratie niet direct kan worden aangeboord.

En 'de achterkant' van mijn site ziet er ineens heel anders uit en mede door voorgaande redenen even geen beheofte om me nu daarin te verdiepen.

050406 @ 16:50 | drie reacties


De stop-knop

Misschien verander ik gewoon langzaam in een verbitterde zeur.
Of zit ik zo’n nadenkfase in mijn leven.

Het feestje gisteren was leuk en gezellig, maar heeft me wel tot nadenken gestemd.
Verwacht ik teveel van de verkeerde mensen?
Verwachten mensen teveel van mij?
Zoek ik op de verkeerde plekken, bij de verkeerde mensen?
Wat heb je aan anderen?
Wat hebben anderen aan mij?
Wat wil ik eigenlijk?

Kan iemand even op de stop-knop drukken en zorgen dat ik pas op de plaats maak, opnieuw begin, frisse start, zonder verwachtingen en verledens en hoop.

010406 @ 13:39 | tien reacties