Schrikkeldag

Dit jaar is er geen. Zo'n dag waar allemaal mensen die maar 1 keer in de 4 jaar jarig zijn, een extra groot feestje geven. Dan word je bijvoorbeeld 8, terwijl je al 2 kinderen hebt in die leeftijd. Lijkt me raar.

Wat ook raar is: er bestaat ook een schrikkelseconde. Om de kalender net nog iets nauwkeuriger te maken, besluiten wetenschappers om een seconde toe te voegen of over te slaan.

“Dames en heren van het comité, in 2005 is het nodig om 1 seconde over te slaan.”

Hoe ze dat allemaal nauwkeurig tot op de seconde berekenen, dat wil ik niet eens weten. Wat ik me wel afvraag, is waar ze die seconde er dan af halen? Is er een grote algemene wereldklok ergens? Waar alle andere klokken hun tijd mee gelijk zetten altijd? Want iedereen zijn tijd verschilt toch wel seconden, zo niet minuten?

Bij mij thuis alleen al staan de 5 bronnen van tijd die ik heb –te weten: mobieltje, computer, klok aan de wand, wekker, video- allemaal net iets anders.

De tijd is een raar gegeven. Soms lijkt een dag weken te duren en soms lijkt hij in een vloek en een zucht alweer voorbij gegaan. En toch.. kan een seconde zo veelbetekenend zijn, dat een groep wetenschappers zich er ieder jaar over buigt om te bepalen of we er dat jaar 1 extra of 1 minder nodig hebben.

Moderne onbereikbaarheid

Mijn mobieltje draagt niet bij aan het onderhouden van sociale contacten. Mijn mobieltje lijkt er zelfs alles aan te doen om te zorgen dat ik zo slecht mogelijk bereikbaar ben en kan bereiken.
Het begon vrij onopvallend.
Een sms’je versturen lukte niet meteen en na poging 2 lukte het dan wel.
Ineens kreeg ik berichten dat er een nieuw bericht op mijn voicemail te beluisteren viel, wat raar was, aangezien mijn telefoon gewoon aan was en naast me lag en ik deze toch echt niet had horen overgaan.
Het gebeurde echter steeds vaker. Moest ik echt tientallen pogingen ondernemen en de telefoon een paar keer aan- en uitzetten, voordat ik een sms’je kon versturen.
Iemand bellen ging meestal wel, maar soms wilde ik iemand bellen en nadat het nummer was gekozen stopte ie gewoon met verbinding maken.
En de frequentie telefoontjes die meteen richting mijn voicemail werd gesluisd, werd langzaam opgevoerd.
Zo kreeg ik vandaag de boodschap van een nieuw voicemailbericht, dat gister avond al was ingesproken.. En een half uur na ’t inspreken van iemand kreeg ik ook het bericht dat er een nieuw berichtje te beluisteren was.

Gelukkig ben ik niet zo belangrijk in de wereld dat ik de hele tijd goed bereikbaar moet zijn.
Maar irritant is het zeker.
Volgende week ga ik twee maanden te vroeg mijn abonnement verlengen en een nieuwe, goed werkende telefoon erbij uitzoeken.

En dan kan ik met deze telefoon doen wat ik al weken wil doen: met een grote glimlach dat ding in de berm gooien. En nog een keer. En weer eens. En nog harder.

Alles is relatief

Voor de kassa, twee mensen die kaartjes kopen voor de film "The Untergang".

Zij: "Hij duurt wel lang of niet?"
Hij: "Tja, de oorlog duurde 5 jaar."

Zo'n 'dag na Sinterklaas gevoel'

De hele week zat ik ziek thuis. Met een haperende cd-speler. En halverwege de week een computer die ziek werd en niks meer deed.
Sinds gisteravond doe ik het weer én mijn haperende apparatuur ook.
En sinds gisteravond ben ik weer de hele tijd weg: vrijwilligen hier, vrijwilligen daar.
Ik wil internetten en al mijn cd's luisteren!
Het voelt een beetje alsof ik 6 ben en het de dag na Sinterklaas is, dat je naar school moet, terwijl al je leuke, nieuwe cadeautjes thuis op je liggen te wachten tot je er mee kan gaan spelen.

Virusvrij!

Joechei ende jippie!

Het ziektevirus is mijn lichaam is met stille trom afgetreden, dus ik kan weer volledig deelnemen aan de maatschappij. Het gevaar is wel dat het nu weekend is en dat ik me niet meteen moet laten meevoeren door alle verleidingen die het weekend zo vol en lamg maken.. Maar dat gaat me vast wel een weekend lukken, enigszins rustig aan.

Het virus op mijn computer was echter zo hardnekkig dat er geen andere optie was dan Windows opnieuw te installeren. Mét extra goede firewall en spyware en dat soort zaken die voortaan moeten verhinderen dat enge en gemene virussen mijn computer zomaar aanvallen.
Fijn is dat ik een c/ en d/-schijf had en dat alles wat op de d/ stond er nu nog staat. Jammer is dat alles van de c/-schijf weg moest worden gehaald om alles te vernieuwen. Volgens mij had ik de meeste belangrijke en leuke dingen op d/ staan, maar de komende dagen gaat het me vast weleens overkomen dat ik denk "@%&$# dat stond ook op c/".

Nog meer leuks (ik ben een optimist, had u het al gemerkt?) is dat de vriend die alles opnieuw kwam installeren op mijn verzoek meteen een cdspelers-reinigers-cd meenam. En voilá: de cd-speler waar ik al maanden op aan het schelden ben, omdat ie een enge kraak in zich had én omdat ie de helft van mijn cd's niet pakte, doet het weer!

En al installerend en wachten en zoekend en kijkend, bleek het leuk bijkletsen.

Joechei ende jippie volop, het weekend is alvast goed begonnen.

Virussen vallen aan

Toen ik gistermiddag op internet op zoek was naar een plaatje en ineens een pop up-scherm in beeld kreeg met de mededeling dat er een virus op mijn computer was, maar dat direkt door mijn beveiliging werd weggehaald, was ik ietwat argwanend.
Echter, alles leek te blijven werken zoals eerst, dus er was schijnbaar echt niks aan de hand.
Uren later zette ik mijn computer weer aan.
En er gebeurde vrij weinig. Een poging tot opstarten en daarna een pop up dat er een of ander bestand niet gevonden kon worden en ik contact moest opnemen met mijn systeembeheerder. Die ik niet heb thuis.

Later die avond kwam een vriend langs die meer van computers weet dan ik, pogingen om het probleem te ontdekken én op te lossen. Na verwoede pogingen en telefonisch contact met een vriend van hem, die nog meer van computer afweet, werd duidelijk dat er een virus op mijn computer zat. Een virus dat er voor zorgt dat er belangrijke opstartonderdelen verwijderd worden.
Vandaag of een dezer dagen komt die vriend weer langs om het op te lossen en in het ergste geval Windows er opnieuw op te zetten.

Dus nu zit ik in een internetcafé.
Wat op zich best een leuke afleiding is, aangezien ik nog steeds ziek ben en een hele dag thuis boeken lezen, naar het plafand staren, thee drinken en je neus snuiten: daar word je een beetje gaar van.
Dus dik ingepakt ben ik de buitenwereld ingegaan.
Om hier een stukje te schrijven, wat mails te sturen en dadelijk een berg appels te kopen. Mijn zieke lichaam heeft behoefte aan appels merk ik.

Het voordeel van ziek zijn, is dat het probleem van het computervirus me niet zoveel doet.
Met een hoofd vol watten zijn er weinig dingen een probleem.

Meten met twee maten

Die ene minister denkt dat “nabestaanden meer genoegdoening krijgen als het slachtoffer de doodstraf krijgt in plaats van levenslang opgesloten te worden”. Nu heb ik gelukkig nooit zoiets mee hoeven te maken, maar volgens mij heb je iemand er meer mee als je hem levenslang opsluit, dan dat je iemand doodmaakt.
Dat duurt maar even en dan is ie dood. Dan voelt ie niks meer.
(gemakshalve ga ik dan even niet uit van eventuele karma’s en meerdere levens enzo)

Een ander typische quote uit het artikel:
“Wie de doodstraf afwijst moet accepteren dat er onschuldige nieuwe slachtoffers gaan vallen.”
Dat hoeft helemaal niet.
Als levenslang ook echt gaat inhouden dat iemand dan tot het eind van z’n leven wordt opgesloten en niet een jaar of 20/30 (dat staat gelijk aan levenslang in dit land). Waarbij de kans groot is dat iemand eerder vrijkomt wegens goed gedrag.

Dát vind ik dan namelijk wel zuur.
Over de per ongeluk onschuldigen die worden geëxecuteerd heb ik het dan nog niet eens...

Waar mensen zijn, worden fouten gemaakt.
En bij zaken als de dood is het dan te laat om terug te draaien.

Gedachten dwalen en ik zit stil

Ziekig thuis zitten zorgt er meer dan anders voor dat mijn gedachten heinde en ver reizen. Helemaal nu de sneeuw voorbij mijn ramen raast, lijkt de buitenwereld en het dagelijks leven een andere dimensie. Een andere wereld dan waarin ik mij bevind.

Gedachten dwalen af naar enkele mensen die ik al een tijd niet gesproken heb en die ik steeds wel wil bellen of een kaartje wil sturen, maar waar het steeds moeilijker van lijkt te worden. Juist omdat het steeds langer geleden is. Tot het lijkt alsof je op zo’n punt bent beland, dat je zoveel in zou moet halen in dat eerste contact, dat de drempel een reusachtige berg lijkt te zijn geworden.

Gedachten dwalen verder af naar mensen waar je een periode van je leven veel mee omging, waar je jezelf bij op je gemak voelde en veelal door verhuizing is dat contact verwaterd. Op zo’n dag als vandaag kan je daar ineens wat verdrietig van worden.

Van levens die verder gaan, paden die bewandeld worden, dingen die veranderen, mooie dingen die nooit meer op precies dezelfde manier terug kunnen komen.

Ontkennen is te laat

Het valt niet meer te ontkennen: mjn lichaam verkeert niet in gezonde toestand.
De verschijnselen die ik de afgelopen dagen nog afdeed met 'te weinig geslapen'. 'het is gewoon koud' en 'laat ik maar meer sinaasappels eten' laten nu volop van zich horen.
Ik heb het koud. Warm. Koud. Geen honger. Misselijk. Hoofdpijn. Mijn maag draait steeds een rondje. Concentratie is ver te zoeken. Wangen gaan van spierwit naar vuurrood.
Nog een opdracht maak ik op mijn werk af, dan ga ik diverse benodigde aankopen doen (waaronder kruiden om mee te stomen, soep en fruit) en dan naar huis.
Onwennig op mijn bank liggen en naar het plafond staren.
Proberen toe te geven aan de ziekteverschijnselen die door mijn lichaam gaan.

Dat zoekt maar

Aan de statistieken van mijn site te zien, komen er dit weekend bijna alleen maar mensen per ongeluk hier terecht. En met de vreemdste zoekwoorden en combinaties.
Het opvallendste vind ik, dat er iemand hier kwam, door te zoeken op ‘gedachtjes en schrijfsels’. Toch niet echt een alledaagse term dacht ik zo.

Nieuwsgierig als ik ben, ga ik me dan dingen afvragen.
Wie zoekt dat? En waarom in godsnaam? Wat is dat voor persoon? En zou hij/zij iets gelezen hebben hier?

Hieronder een klein overzichtje van zoekende mensen en hoe zij op mijn site terechtkomen.

wat vind ik leuk
“proefmaand”+werkgever
gezichtuitdrukkingen
porno pruimen
songtekst fresh prince of bel air
weggaan collega
virtuele wereld kinderen invloed
adres van dropfabrikant
rammelende waterleiding
zwerfhond
ohoh
neuscorrecties
huishoudfolie
katyo, model
gootsteen verstopt
plastische chirurgie en commercie

Erg grappige bijkomstigheid van zo’n eigen site, dat ik een bescheiden kijkje kan nemen in het zoekgedrag van de mensheid.

Ritme of niet.

Zo onder de douche bedacht ik me ineens weer dat ik toch echt een heel raar en onlogisch ritme heb. Qua slapen en opstaan bedoel ik dan.
Dat andere ritme –qua dansen en maat houden- heb ik juist wel.
Het ene ritme is een van de redenen dat het andere soort ritme zo ritmeloos als wat is.

Daarbij optellend dat ik nooit zin heb om naar huis te gaan als ik het ergens naar mijn zin heb. Daarbij optellend dat ik het ergens snel naar mijn zin heb.

Zo was ik gisteren al heel vroeg wakker voor mijn werk. En ’s avonds was het weet tijd om te gaan vrijwilligen achter de kassa bij de concertzaal. Toen de kassa dicht ging en de avond nog niet voorbij was, ben ik de zalen ingegaan om te kletsen met enkele bekenden, een beetje mee te deinen en vooral glimlachend te kijken naar al die dansen de mensen.

Er was voor de verandering een hardcore-dance-avond, dus op de muziek waarvan je ingewanden automatisch een plezierig rondje gaan bewegen in je lichaam, stond het grootste merendeel van de bezoekers te gabberen, hakken, stuiteren en mee te deinen. Wat een lol en energie straalde dat uit! Daar kan ik echt van genieten, om dat te bekijken en mee te maken.

Toen de avond voorbij was, heb ik mijn collega’s aldaar nog meegeholpen met opruimen. Nog wat blijven hangen en kletsen.
Dus tegen de tijd dat ik thuis was, had ik de 24 uur wakker net gehaald.

Vandaag lekker uitgeslapen. Het nadeel daarvan is dat ik nu tussen wakker worden en vrijwilligen achter de kassa van het filmhuis 3 ½ uur thuis heb zitten. Een vrij korte tijd om wakker te worden, te ontbijten, boodschappen te doen, de overdag een beetje mee te krijgen én te zorgen dat ik ready-steady voor het uitgaan daarna ben, voordat ik achter die kassa ga zitten.

Maar mij hoor je niet klagen hoor. Integendeel. Ik hou niet zo van dat ene ritme in mijn leven.
En dat andere ritme is dat ritmeloze bestaan meer dan waard.

Best een beetje jaloers

Na mijn rondje weblogs lezen, viel het me op dat veel mensen aan hun site aan het frutten en prutsen zijn geweest en dat ze dan ineens een nieuwe –nog mooiere- layout hebben.
Daar ben ik wel een beetje jaloers op.
Ik heb daar zelf namelijk erg weinig verstand van.
Op deze site kan ik zelf wel wat dingen ondertussen. Zoals de kleur veranderen, de kolombreedte, lettergrootte en meer van dat soort geklooi in de marge en dat kost me al een hoop gezoek en geprobeer.
Het liefste zou ik morgen opstaan en er ineens wel verstand van hebben.
Of dat iemand die er al verstand van heeft het allemaal mooi maakt voor mij.
Op een dag.. op een dag..

Aciiiiiid

Het is vrijdagochtend vroeg, weer zo’n dag dat ik om 6.00 word opgehaald door mijn collega om op lokatie te gaan werken. België is de bestemming.
En al kom ik pas over een uur of 14 weer thuis, het is natuurlijk wel bijna weekend.

Weekend, waarin ik het groot deel van mijn tijd besteed aan het luisteren naar en dansen op allerhande soorten dance/elektro/dans-muziek. Muziekjes waar mijn hart sneller van gaat kloppen.

Aangezien veel van mijn vrienden niet verder komen dan ‘al die bliepjesmuziek altijd’ en ik zelf ook niet van alles precies weet onder welk genre het valt, begin ik deze dag met een link naar een site die alle antwoorden op dat gebied heeft.

Van Elektro naar Big Beat via Progressive tot Noisecore richting Happy Gabber langs Disco House naar Eurobeat via Acid enzovoorts enzoverder.

Overal zijn voorbeelden te beluisteren, zodat je meteen kan horen waar de –overigens vol zeer persoonlijk en soms erg grappige uitleg van de- auteur het over heeft.

Was het maar alvast avond, ik krijg zin om te dansen!

In de categorie:

"Auw, waarom lette ik niet beter op?"

Tijdens je jas aantrekken, met de kootjes van je hand langs zo'n reliëfmuur schrapen...
Loop je daar de rest van de dag met twee zwaar geschaafde vingerkootjes en de middelste raspte pas echt goed, daar moest zowaar een pleister aan te pas komen.

In Mongolië in een tent, daar is het pas koud.

Ik vind het maar koud overal.
Een paar dagen geleden overviel het me ineens. Eenmaal op de fiets bleken de dikkere handschoenen en de muts ineens weer nodig. Met deze attributen aan en op viel het enigszins mee, maar een echt comfortabel temperatuurtje was het niet.
Vanochtend trok ik snel snel mijn kleren aan, zodat de warmte van onder het dekbed omgezet kon worden naar de dag.
En toen bedacht ik mij ineens dat ik het anderhalf jaar geleden echt zó koud had gehad, dat ik sindsdien dacht dat ik het hier nooit meer koud zou hebben. Maar het tegendeel blijkt het geval.
Dat ik het zo koud had, was omdat ik samen met een vriendin aan het reizen was en we aan het begin van de winter in Mongolië waren. Met een handvol andere reizigers en een Mongoolse gids/chauffeur waren we bezig met een tiendaagse trip door het land. Soms slapen in tenten, soms bij de Mongolen in hun Ger.
Na een beroerde avond in de tent, waarin onze in Rusland gekocht slaapzakken wederom echt niet zo dik bleken te zijn als beloofd, stonden we ’s ochtends op en bleek het gevroren te hebben. Vriezen en in een tent slapen. Dat had ik in ieder geval al geleerd deze reis: dat doe ik nooit meer! Het duurde echt uren voordat zij en ik weer wat gevoel in onze tenen en ledematen kregen.
En in plaats van dat ik de kou sindsdien mee vind vallen, omdat ik het erger heb meegemaakt, blijkt het tegendeel het geval. Mijn lichaam weet hoe koud het kan voelen en huivert steeds bij die gedachte alleen al.
Nog maar een trui zoeken. Bijna lente.

Gooi dan, gooi dan!

Vandaag staat weer eens in het teken van mijn huisje opruimen.
Dat is vrij uitzonderlijk, omdat het meestal niet zo’n prioriteit heeft, aangezien ik bijna alle andere dingen in mijn leven leuker vind om te doen.
Maar áls ik dan eens zo’n dag heb dat ik opruimkriebels heb, word ik er vrij snel een beetje moedeloos van.

Dapper sta ik dan midden in mijn woonkamertje, daadkrachtig met mijn armen in mijn zij. Begeleidende muziek staat op. Het begin gaat goed: lege enveloppen en oude stadsbladen in de papierdoos, afwas naar de keuken, schoenen bij mijn kapstok, afschriften in een mapje, cd’s op hun plek.
En dan komen de moeilijke dingen, waarvan ik niet zo goed weet waar ik ze moet laten eigenlijk.
De tijdschriften waarvan ik me afvraag of ik ze zal bewaren of weggooien.. Dat ene artikel dat ik al gelezen heb, maar waarvan weggooien ook zo zonde lijkt.. De foto’s die ik nog uit moet zoeken: ergens wegleggen of in de buurt houden, zodat ik ze binnenkort ook echt ga uitzoeken.. Zal ik eens wat theelichtjeshouders wegdoen..
Dan heb ik ook nog stapels en doosjes vol papieren. Die steeds opnieuw volloopt. Met flyers; uitnodigingen; bierviltjes en papiertjes met dingen erop die ik niet moet vergeten of nog wil uitzoeken; kaarten van mensen; boekjes waar dingen in staan; plekken die ik nog wil bezoeken.

Al schrijvende kom ik tot de conclusie dat ik echt te veel wil bewaren altijd. Dingen waarvan ik niet eens weet dat ik ze heb en ook nooit nodig heb. En als ik ze een keer nodig mocht hebben, dan ben ik vergeten dat ik ze heb óf vergeten waar het ligt.

De muziek gaat harder en ik duik mijn kamer weer in.

Wat wil jij later worden?

Jaren geleden zat ik tijdens een opdracht van school buiten op de grond tegen de muur aan, met studiegenoten te mijmeren over later en wat we wilden worden. En ik zei dat als er een baan zou zijn die inhield dat ik mensen kon observeren, ik daar dan een kei in zou zijn.
Ondertussen ben ik al jaren afgestudeerd en een aantal banen verder.

En nog steeds weet ik niet zo goed wat ik later wil worden. Wel weet ik steeds beter waar ik goed in ben en wat ik leuk vind om te doen. Ik krijg het echter niet voor elkaar om die in een passende baan te vinden.

Zo vind ik het leuk om (en besteed ik ook veel tijd aan):
te schrijven, onder de mensen te zijn, uit te pluizen wat voor leuks er allemaal te doen is op concert- en dancegebied (en iedereen daarvan op de hoogte te brengen), indien nodig anderen een helpende hand te bieden, dansen en uitgaan, alles en iedereen in de gaten te houden, mensen te enthousiasmeren, tijdschriften te lezen, dingen te regelen, mensen samen te brengen (niet op liefdesgebied ofzo, maar als iemand vrijwilligers ergens voor zoekt; of iemand zoekt die ‘dit en dat kan’ en als ik iemand weet die dat kan, ga ik zorgen dat ze elkaar leren kennen), liedjes raden vanaf de eerste 3 seconden, vanalles uitzoeken op internet en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik kan mensen zo benijden die doen wat ze willen. Of die precies weten wat ze willen.

Weet jij wat ik wil?
Weet jij wat je zelf wilt?
En doe je dat al?

Droom verder

Soms sta je op en is het echt zo'n dag.
Je wilt nog veel langer blijven liggen. Het ziet er koud uit buiten. Je brood is op. Je hebt geen zin om te werken, maar om in je pyjame thuis te zitten, fijn muziekje op, mooi boek erbij. Heel even naar buiten dan, om vers brood en fruit te kopen.
Een dag doen alsof de wereld niet bestaat.
Alsof je niet hoeft te werken. En gezien je tijdelijk baan niet alweer moet gaan oriënteren op de arbeidsmarkt. Je niet bezig hoeft te houden met geldzaken, regeldingen, afspraken, sociale dingen en meer van die dingen waar je soms gewoon geen zin in hebt.
Je wilt een lege dag.
Een dag die je had toen je heel jong was en thuis woonde en je zelf niks hoefde te regelen.
En je niet wist dat het leven niet altijd zo makkelijk zou zijn.

Zondagmiddag

Je wordt wakker, nog niet helemaal uitgeslapen want zo vroeg ging je nou ook weer niet naar bed. Je had het namelijk tot laat leuk met dansen en genieten.
Dus je plan is om een rustig zondagje te hebben, met fijne en rustige muziek aan.


Dan is het toch jammer als de ene buurman besluit om de hele tijd te gaan boren.
En de ene buurvrouw heimwee naar de carnaval lijkt te hebben en daarom carnavalsliedjes aan het draaien is.

No no no no there's no limit

Weg met de jaren 80, hier met de jaren 90!
Na talloze jaren 80-feesten altijd overal, was ik gister eindelijk eens op een jaren 90-feest. De muziek van toen ik echt naar muziek ging luisteren en uit aan het gaan was. Vele jaren en herinneringen kwamen in mijn belevering voorbij bij het horen van al die liedjes. En de vele e (foute) danspasjes kon mijn lichaam nog zonder moeite produceren. En die teksten: alles kon ik meezingen. Of bliepen. Er zijn zoveel leuke liedjes gemaakt in die 10 jaar. Vooral veel vrolijke. Dus de hele zal was de hele tijd aan het dansen en meezingen en lachen. Een grote vrolijke boel!

Hieronder een muzikale impressie van de avond:
What is love, baby don’t hurt me.. all that she want’s, is another baby... backstreet’s back allright.. ah me so horny... yoho the fresh prince of bel-air.. hyper hyper.. stop, hammer time... no no no no there’s no limit... where did you come from cotton eye joe... you’ve gor to keep me seperated... I wanna see a rainbow high in the sky I wanna see you and me on a bird flying away.. ice ice baby... open sesame... just go ahead now... don’t be good to me I don’t need nobody... and we’re back by dope demand... de rode schoentjes... groove is in the heart... I’ve got the power... stop hammer time... but I’m just a girl.. ladies and gentlemen this is mambo nr 5... I want to be a hippy and I want to be stoned lala marihuana... I’m still alive... always look on the bright side of life..

Ik ben trouwens benieuwd of men uit deze stukjes tekst de liedjes weet, zo zonder de muziek eromheen te horen die ik er automatisch in mijn hoofd bij denk nu..

Het kan niet altijd vrolijk zijn

Sjaggerijnig uitlaatklepstukje in aantocht in
3
2
1
nu

En dan word je wakker, nog vol van je dromen van die nacht. Over echte mensen uit je echte leven, vol levensechte gebeurtenissen die niet lopen zoals je zou willen. Daardoor word je herinnerd aan die dingen in je leven die niet lopen zoals je zou willen op dit moment. Zoals die ene jongen die je op dat gebied beter kan vergeten, voordat het echt frustrerend gaat verlopen, vrienden worden is inderdaad een betere optie. Maar dat is altijd makkelijker gezegd dan gedaan. En je werk, dat je vanaf dag 1 niet leuk niet echt bijzonder leuk vond en er gisteren voor gezorgd heeft dat je al om 6.00 moest opstaan en dat je de helft van de dag allemaal nieuwe informatie en kennis te horen kreeg, die je gewoon echt niet interesseert. Ook gaat de telefoon terwijl je net onder de douche staat, blijkt de vogel daar helemaal neurotisch van te worden en te gaan fladderen in de kooi. Je telefoon heeft ook weer zo’n dag dat ie smsjes niet meteen verstuurt, dat is irritant én helpt je er ook aan herinneren dat je het garantiebewijs echt eens moet gaan zoeken, ook niet bevorderlijk voor die bui. En tot overmaat van ramp staan alle radiostations in het teken van *&%#-ing Valentijnsdag, zodat je na ieder liedje overspoeld wordt door verhalen over en van overgelukkige mensen in de liefde. Nee, daar zit je op te wachten als die Ene die ook voor jou gaat ontbreekt in je leven en je alleen een Vaag Aflopend Iets hebt op dat gebied. En je doet je best om te bedenken wat er allemaal wel leuk is in je leven, want er is vanalles wel leuk in je leven, maar je kan er echt even niet opkomen, dus laat je alle sjaggerijnigheid en irritante dingen maar over je heen komen, net zolang tot de bui overwaait. En dan schrijf je dit en gruwel je van het idee dat mensen gaan reageren met 'nounou, het leven valt toch best wel mee'. Dat weet ik ook wel namelijk. Maar nu even niet en daar moet je als mens &*%#$%dorie toch ook de ruimte voor krijgen!


Zo, dat lucht op.

Of je schrijft zelf een songtekst :)

Leuke dingen lees je soms. Maanden geleden had ik dit liedje weken in mijn hoofd voordat ik er achter kwam van wie het was. Een elektro-liedje zonder tekst... En ik maar mijn best doen om de bliepjes voor te zingen voor iedereen die het wel of niet wilde horen. Ik heb echt door mijn kamer staan dansen toen ik er eindelijk achterkwam van wie het was!
Hij heeft op zijn site een zelf uitgeschreven tekst gezet van het liedje.
Briljant.
KIik dus daar of lees hieronder.
De muziek moet je er zelf maar bij denken :)

Ochtendvraagje

Wat ik me soms afvraag:
Ben je als je 's ochtends vroeg (vroeger dan je gewend bent) moet opstaan zo moe, omdat het zo vroeg is?
Of omdat je weet dat het vroeg is en daarom van dat idee alleen al moe wordt?

Een stokje

Ik kreeg een stokje. Via hem.
Veel woorden weet ik er niet aanvullend bij te melden, dus de antwoorden komen er aan.
En wel nu.

Wat zijn je favoriete blogs?
Ja.. ehm.. ik lees er vrij veel. En kan nooit goed kiezen.
Zie vooral mijn rijtje links daar rechts. (al zijn er veel meer weblogs die ik regelmatig bekijk, maar zo’n ellenlange linklijst vind ik dan weer niks.)
Een paar dan. En oh ja, ik ga niet zeggen waarom of wat en hoe. Lees zelf maar eens en kijk wat je er van vind.
Over smaak valt niet te twisten zeggen ze weleens.
Jnnk (mede haar ben ik trouwens op het idee gekomen om te gaan webloggen.)
Bareuh
Baviaan
MartenHoepla
Mikzlog
Zeekomkommer

Welke BB’er (Bekende Belg) weet je te pruimen?
Wat een rare vraag… Minder vreemd als je de derde vraag ziet trouwens. Acuut kan ik trouwens op geneen Belg komen… Er zijn vast wel leuke Belgische dj’s ofzo (waarvan ik dan geen idee heb dat ze Belgisch zijn wellicht). De eerste Belg die in me opkwam, weet ik de naam niet eens van.. Het is een man en hij deed jaaaaren geleden mee met een theatersportprogramma op tv. Soms zie ik ‘m ineens voorbijkomen met een Nederlandse presentatrice in een kinderprogramma (ik ben niet zo goed in namen, maar dat was waarschijnlijk al opgevallen.)

Naar wie gooi je dit vernederlandste Belgische stokje?
Naar niemand. Ik vind dit niet zo’n heel interessant stokje en vraag me bij niemand af ‘goh, wat zou hij/zij er nou van vinden’.
Dus stokje: op de plaats rust.

Dat zeg/mail/sms/msn/schrijf/typ ik toch

Communicatie heeft zo zijn valkuilen.
Men begrijpt elkaar al snel verkeerd.
En dat kan aan alles en iedereen liggen. Verkeerd woordkeuze. De bui waarin iemand is op dat moment.
Soms lees je iets en vat je dat anders op dan als je het een dag later gelezen zou hebben.

Zo merkte ik uit de reacties op mijn stukjes en mailtjes de laatste dagen dat mensen er dingen uithalen, die ik er niet (bewust) in heb gestopt. Ik vroeg me toen af of ik het wellicht anders had verwoord zoals ik dacht óf dat de lezers er gewoon uithalen wat zij willen, met hun eigen gedachten en gevoelens als referentie.

Zo was er pas iemand helemaal gepikeerd door een zin die ik haar typte via msn, maar na een paar minuten bleek dat zij het woordje ‘niet’ over het hoofd had gezien en ik het dus juist helemaal niet lullig bedoelde.

Ook waren er pas wat mailtjes over een persoonlijk en gevoelig onderwerp heen en weer gegaan tussen iemand en mij. En dat de moderne communicatie soms niet genoeg is, bleek uit het smsje dat me werd nagestuurd na een paar mailtjes: “jammer dat je via de mail geen gezichtsuitdrukkingen kan zien”. Juist door dat smsje zag ik trouwens de inhoud van het laatste mailtje wel meteen anders (in positieve zin in dit geval).

Andere voorbeelden zaten in mijn hoofd, maar zijn me volledig ontschoten.
Ik ben namelijk even moe van het vele communiceren op vele gebieden de afgelopen dagen merk ik.

Dus zo sluit ik deze computer af, ga weg van mijn werk en ga even buiten strentelen.
Met alleen mij en mijn gedachten.

Nieuwerwetse buren

Weet je waar ik nooit zoveel van begrijp?
Mensen die een paar uur/hele dag/week niet achter hun computer zitten en dan wél de msn aan hebben staan. Wel op ‘afwezig’, maar toch: het kan ook uit.
Nu ik dit zo opschrijf kan ik me ineens herinneren dat ik dit eerder tegen iemand heb gezegd en hij vertelde me toen dat hij regelmatig dingen (laat) downloaden via msn en dat je dan dus wel aangemeld moet staan.
Daar zit wat in. Dat begrijp ik dan weer wel.

Dat wil niet zeggen dat ik er dan altijd vrede mee heb. Ik weet dat iemand er niet is, maar toch, zijn/haar naam staat daar echt en automatisch krijg ik het gevoel dat die ander er toch een beetje is en soms begin ik dan toch met praten en dan is het toch wel lichtelijk teleurstellend als er niet wordt teruggepraat.
Gelukkig praten er ook vaak mensen wel terug. Of uit zichzelf. Dus dat houdt elkaar dan wel weer mooi in balans.

Maar de mensen die niks aan het downloaden zijn via msn, waarom staan zij online als ze er niet zijn?
Willen ze zich graag laten zien in de wereld?
Zijn ze bang dat ze vergeten worden anders?
Of om eenmaal wel weer achter de computer te ontdekken wie er tegen ze aan zijn gaan praten, al stond er luid en duidelijk ‘afwezig’?

Dat is ook weer zoiets namelijk.
Soms staan mensen op ‘afwezig’ en dan blijken ze er gewoon te zijn.
Dat doe ik zelf echt heel erg zelden tot nooit.

Wat ik wel doe, is mijn msn-naam steeds veranderen. In hoe ik me voel, welk liedje ik luister, wat voor stemming ik ben.

Toen ik ruim een jaar geleden dan ook voor het eerst echt enorm overweldigend liefdesverdriet had, veranderde mijn naam dan ook om de paar uur in een ander titel van een liedje. Dat ging van zieliger naar deprimerender. Mensen waar ik eigenlijk nooit mee praatte, vroegen ineens ‘gaat het wel goed met je?’. De virtuele wereld kan best lief zijn soms.

Het is en blijft een interessant menselijk fenomeen, dat hele msn.
Met hele eigen sociale codes en gedragingen.
Een soort nieuwerwetse buren.

Het kan maar gezegd worden of niet

Vermoeiend hoor, als een van je collega’s het erg druk heeft met zichzelf. Omdat hij sinds een paar maanden het een en ander aan het leren is over zichzelf, waardoor er vanalles verandert in zijn manier van leven en doen. Daardoor worden al zijn relaties (zoals met vrouw en mede-baas van het bedrijf) op de proef gesteld.

Het typische is dat hij over allerlei ontdekkingen over hoe met zichzelf en anderen om te gaan (en zij met hem) helemaal lyrisch is, terwijl ik hardop reageer met ‘ja, dat is toch logisch dat mensen zo met elkaar omgaan.’
Stilte.

En de conclusie dat ik nu eenmaal een stuk verder en wijzer ben in het leven.
Stilte van mijn kant.
Het is toch raar als je baas zoiets tegen je zegt, haalt de verhoudingen een beetje door de war.

Misschien moet ik maar gewoon met kinderen gaan werken ofzo, daarvan weet je dat ze nog een hoop moeten leren en nog veel moeten groeien.

Weer eens wat anders

De zaterdagavond bevond ik mij in een groot kraakpand midden in de stad. Daar hadden een aantal bewoners namelijk een creatieve avond georganiseerd. Het was twee avonden achter elkaar en gisteren heb ik een kijkje genomen. En welk een leuk kijkje het was!
Twee grote verdiepingen met allemaal kamertjes en goede gangen waren vol met mensen van diverse pluimage (kijk, eindelijk een mooie gelegenheid om dit woord eens te gebruiken).

Krakers, bandjesmensen, theaterpersonen, creatievelingen, dj’s, cocktaildrinkers, dansliefhebbers, onzin-mede-kletsers, trommelaars, muziekliefhebbers, bankhangers, nieuwsgierigen, bliepjesartiesten, levende standbeelden, vage types, vegetarische keuken-mensen (die soep… mjammie!), ontblote-bovenlijf-dans-Spanjaarden, de jongen met de zaklamp (op zoek naar de zin van het leven was mijn conclusie), jongleurs, de-we-gaan-lekker-in-de-gang-zitten-en-mensen-kijken-club en nog veel meer soorten leuke en vrolijke en bijzondere mensen.

Daartussen bevonden zich de gezichten die je overal ziet; de vage bekenden, de hoi-zeggers, de mensen die je altijd tegenkomt op leuke plekken en waar je altijd een enorm leuke avond mee hebt; de mensen die je bijna nooit ziet en waarvan het altijd leuk is als je elkaar weer eens ziet en uiteraard ook vrienden.

Het was een bijzondere avond, vol mensen die hun kunsten graag vertonen/laten horen en een heleboel mensen die zich graag lieten verrassen door alles wat er te zien en te horen viel.

Waar ben jij geweest?

Ik kwam op deze site terecht, waar je kan aanklikken waar je geweest bent in de wereld. Zoals je kan zien is vooral een gedeelte van de wereld flink bereisd door mij. Nu die andere landen nog eens!

Schalks

Gisteren kwam het gesprek tijdens het uitgaan ineens op het woord ‘schalks’. Ik heb geen flauw idee meer hoe we erop kwamen, wel weet ik zeker dat ik op dat woord kwam, omdat ik wel vaker van die eigenlijk ouderwetse woorden in mijn hoofd heb zitten.

De rest van de avond was ‘de schalkse blik’ een terugkerend onderwerp. We hebben geoefend met schalks kijken. Ik kreeg allerlei blikken en gezichtuitdrukkingen toegeworpen door de jongens waar ik het ermee over had, maar de term schalks kon ik aan allen niet geven. Na een paar uur was ik er van overtuigd dat het voor jongens gewoon niet was weggelegd.

Tot ik tegen het einde van de avond iemand weer zag en het tot me doordrong dat jongens het wel degelijk ook kunnen, schalks kijken.

Over de precieze betekenis van het woord hadden we trouwens de hele avond onze vraagtekens. Om mijn nieuwsgierigheid te bedwingen ben ik –wederom ouderwets- in een woordenboek gaan bladeren. En het ene woord leidde me naar en ander en nu kan ik in toekomstige gesprekken over schalks kijken, nog veel meer leuke ongebruikte woorden gaan uitroepen.

Schalks: op grappige wijze iets doende of zeggende wat eigenlijk niet past, guitig
Guitig: onschuldig-grappig; schalks; schelms.
Schelms: grappig-plaagzuchtig; guitachtig, snaaks.
Snaaks: kluchtig, koddig, grappig.

Spinzen: spieden, zoeken (deze heeft er overigens niks mee te maken, maar mijn oog viel er op dit woord en ik heb echt nog nooit in mijn leven gehoord)

Hoe komt die aandoening er eigenlijk?

Iemand van een andere site heeft ineens ook last van ongevraagde en hoogst irritante spam van casino's en verlengen van een penis. Nu vraagt hij zich af of dat misschien kan komen omdat ik pasgeleden een linkje naar zijn site maakte, omdat hij een leuke verwijzing had naar deze site.
Hij vraagt zich af of het een Virtueel Overdraagbare Aandoening is.
Zonder boos op mij te zijn, maar ik ben nu toch wel nieuwsgierig geworden of ik er per ongeluk iets mee te maken heb gehad.
Want hoe komt die vervelende spam eigenlijk op mijn site? Of die van hem? Of die van vele anderen?

(Uiteraard durf ik nu niet nog een keer te linken naar zijn site. Maar ik wil er wel graag naar verwijzen. Het is dedoler.nl. Zo kan iedereen het vinden, maar linken doe ik even niet naar daar. Veiligheidsgewijs gezien.)

Gedachtes wisselen elkaar in hoog tempo af

Gisteren had ik verschillende momenten op de dag dat ik dacht ‘oe, hier kan ik een leuk stukje over schrijven!’.

Dat was gisteren, nu is het vandaag en zitten er allemaal andere dingen in mijn hoofd.

Zo ben ik zelf ik hogelijk verbaasd over het feit dat ik dadelijk, zonder een tijd afgesproken te hebben met mijn medesporter, echt uit mezelf op de fiets ga stappen om naar fitness te gaan. Zou er dan toch een paar procent discipline in me zitten?

Heb ik een plan om naar een feest te gaan vanavond, maar het wanneer en met wie precies ontbreekt nog een beetje. Daar was ik druk over na aan het denken, tot ik me bedacht dat het nog ochtend is en dat ik dat beter even kan laten bezinken tot de avond gaat beginnen. Tot nu toe komen de antwoorden en oplossingen dan altijd vanzelf, vallen de puzzelstukjes op hun plaats.

En achteraf bekeken begrijp ik niet zo goed waarom de vrienden waar ik gisteren mee in een café een hele tijd over het ultieme onderwerp sex aan het praten was, uitriepen ‘dat ga je toch niet op je site zetten hè?!”. Ze weten toch dat ik nooit namen noem. En ik ga heus geen details en spannende verhalen hier neer zetten.
Alleen dat het heel verhelderend was om in een groepje met 2 vrouwen en 2 mannen over dat onderwerp te praten. Heel anders dan met alleen vriendinnen. Of met iemand waarvan je denkt/hoopt dat je er nog iets mee zou willen ooit.

Hoog tv-serie gehalte

Mijn wekker maakte me vrij abrupt wakker deze ochtend.
Ik zat echt in een heel cruciaal punt in mijn droom met een hoog tv-serie gehalte. Het was net zo’n spannend punt voor de ontknoping, dat de mensen denken “ohoh, ze zouden het weleens niet kunnen halen.”
De aflevering begon op het punt dat 7 van de 10 vrienden getroffen werd door iets en daardoor bewusteloos raakten. De 3 andere vrienden (waaronder ondergetekende dus) legden ze op ene rustig plekje neer, waar ze hopelijk niet werden opgemerkt door de Boze Mensen. Wij gingen naar de stad om groot vervoer te zoeken voor ons allen, zodat we de Enge Stad met Boze Mensen konden ontvluchten voor het te laat was.
Een van de drie waren we heel snel kwijt (die ging vast iets anders belangrijks doen) en ik en iemand anders gingen met gevaar voor eigen leven naar de stad. Op onze fietsen. Zo neutraal mogelijk doen. Proberen uit te stralen dat wij niet diegene waren die het hardst aan het vechten waren tegen de Boze Mensen gewoonlijk.
We waren op de fiets. En we moesten vaak ergens stoppen om dingen te regelen. Heel vervelend was dat mijn slot erg moeilijk deed steeds. Dat kan je eigenlijk nou net niet gebruiken in zo’n situaties.
Op een gegeven moment waren ik en die ander op de kamer van een van ons, de stad was in rep en roer, iedereen probeerde te vluchten, en we zagen dat de Boze Mensen eraan kwamen. We probeerden een hoofddoek en andere trui aan te doen, om niet op te vallen. Zodat ze niet konden zien wie wij eigenlijk waren: degene waar ze achteraan zaten.

En toen werd ik wakker.
Ik ben benieuwd hoe het afliep...

Pret en spanning

Gisteren vroegen wat vrienden aan me waarom ik zo vaak over voorpret schrijf en zelden over de echt gebeurde pret, de zogenoemde napret.
Los van het feit dat ze gewoon enorm nieuwsgierig zijn én niet door schijnen te (willen) hebben dat er zoveel in mijn hoofd of in het echt gebeurt op een dag (oftewel: niet alles wat ik denk of meemaak komt hier te lezen te staan) is napret meestal niet zo interessant te beschrijven als de voorpret.

In voorpret zit namelijk een hoop spanning, nieuwsgierigheid, hoopvol vooruitkijken, je hebt geen idee welke kant iets op gaat: alles kan nog gebeuren!

Als iets gebeurt of geweest is, is de spanning er meestal wel vanaf. Je weet wat er is gebeurt, hoe iets is gelopen. Vaak zit er een hoop gevoel en beleving bij de belevenis en dat valt heel moeilijk mooi in woorden om te zetten heb ik gemerkt.

Soms is het ook net andersom. Dan heb je zoveel voorpretspanning om iets, dat je dat onmogelijk in woorden om kan zetten. Of wordt dat bij voorbaat zo persoonlijk en kwetsbaar, dat je dat niet meteen met iedereen wilt delen.

Dat soort gebeurtenissen blijken bij een leuke uitkomst juist wel goed materiaal om in woorden om te zetten. Om de achterafspanning eruit te laten.

Voorpret(spanning) genoeg in mijn leven, dus je hoort nog van mij…

Gelukkige maand!

Precies een maand geleden was dit de dag dat het grootste deel van de mensheid zichzelf afvroeg wat dit jaar zou gaan brengen.
Goede voornemens vlogen in het rond. Een net zo groot deel riep hard dat hij/zij toch echt niet aan goede voornemens doet. Sommigen hoopten dat dit nieuwe jaar weer nieuwe, goede kansen zou geven. Anderen gingen er vanuit dat het net zo’n baggerjaar zou worden.
Minuten gingen voorbij, vervolgens uren, overlopend in dagen en weken.

Als deze maand een voorteken is voor de rest van 2005, dan hoop ik dat ik voldoende energie zal hebben. Want het was wederom een enerverend begin.

Werk dat wennen was/saai bleek/me niet beviel/verschrikkelijk voelde/te pruimen was.
Liefde die volop aanwezig leek/een luchtkasteel bleek te zijn/ tot een nietszeggende vriendschap leek te leiden/ ineens toch niet vergeten was.
Een opa die heel ziek werd/beetje ziek was/beter ging/ naar huis mocht/ ineens toch is overleden.
Vrijwilligerswerk dat me niet zoveel tijd koste/ stiekem steeds meer tijd innam/ er ineens voor zorgde dat ik iedere avond van huis was/ dat druk is, maar ik er wel voor over heb, aangezien het wel leuk is!
Sporten waar ik enthousiast mee ben begonnen/ de hele maand goed heb volgehouden/ dat ik hopelijk nog een hele tijd zal volhouden..
Uitgaan dat ik veel deed/ waar ik meer gelijkgestemden leerde kennen/ dat ik nog meer deed/ wat me een goed gevoel geeft/ dat dit jaar net zo vrolijk door zal gaan.

De eerste maand is ineens alweer voorbij. En ik bedenk me net dat ik ga proberen om wat vaker stil te staan om alles dat er in mijn leven gebeurt wat beter tot me door te laten dringen.

Een goede volgende maand gewenst!