In de Opzij las ik gisteren een interview met schrijfster en filosofe Joke Hermsen. Het ging over haar nieuwe boek Blindgangers, dat gaat over oppervlakkigheid en het verlies van onszelf door de constante afleiding van sms'jes, mails en telefoontjes. En het belang van stilte. 

Dit onderwerp doet iets met me.
Van de ene kant vind ik het namelijk geweldig dat er zoveel communicatiemogelijkheden zijn en van de andere kant verlang ik soms weemoedig terug naar de tijd dat je gewoon niet bereikbaar was als je je niet thuis was. Dat de vaste telefoon dan rinkelde, zonder dat er iets mee gebeurde. En dat als ik een vriendin een een andere stad een brief stuurde, zij deze een paar dagen later kreeg, en ik weer een tijd later een brief terug kreeg. 

Het lijkt allemaal wat traag en onhandig als je ziet wat er nu allemaal mogelijk is, maar het had ook wel wat. Meer traagheid. En rust. Meer tijd om te zijn. Bij jezelf. En voor elkaar.

Ik kan me helemaal vinden in onderstaande woorden uit het interview:

"Onze aandacht wordt steeds onderbroken door sms'jes, mails, telefoontjes - door mensen die er niet zijn. Die blijven onze aandacht opeisen. Het maakt ons oppervlakkig. We kunnen ons nergens in verdiepen, worden continu gestoord. We kunnen niet meer eindeloos lang in een boek wegzakken, niet meer echt diep nadenken.

Herinner je je nog die eindeloze zondagen uit je kindertijd, toen je je kapot verveelde? Dat hebben kinderen niet meer. Er is altijd afleiding, terwijk ik denk dat die verveling heel zinvol was. Al die dagdromen, het boeken lezen, bedenken wat je zou kunnen doen: ik ben ervan overtuigd dat toen de bodem werd gelegd voor mijn levendige binnenwereld en creativiteit. 

Het gebrek aan stilte weerhoudt ons ervan vragen aan onszelf te stellen. Maar ook het contact met de mensen die lijfelijk aanwezig zijn, wordt er oppervlakkiger door. Een gesprek heeft tijd nodig om op gang te komen, dat gaat niet zomaar vanzelf de diepte in. Als dat proces steeds wordt geïnterrumpeerd, gebeurt dat niet. Er heerst ook angst voor diepe gesprekken. Het moet vooral leuk en gezellig zijn. Als je niet goed weet wat er in je leeft , raak je van jezelf vervreemd en worden vragen over je gevoelsleven ook eng."

Lees HIER mijn eerdere blog over bezink-tijd.