Een aantal jaren geleden kwam ik door een verhuizing naar de andere kant van het land van die afdeling zonder werk te zitten. Ik solliciteerde me een slag in de rondte en het lukte me maar niet om nieuw werk te vinden. Ik was afwisselend: te oud, te jong, te ervaren, te onervaren, te hoog opgeleid, had de verkeerde opleiding en er waren meestal honderden brieven, dus ze moesten streng selecteren.
Een jaar later had ik nog steeds geen werk.
Dat was pech, maar bleek me ergens ook geluk te brengen.
Vanuit de gemeente mocht ik toen namelijk een loopbaancoachtraject volgen.
Tijdens de intake bij Erika Brinkman wist ik dat ik daar op mijn plek zat.
Zij hield zich namelijk met meer bezig dan alleen werk. Ziij wilde in kaart brengen hoe mijn leven was verlopen, welke keuzes ik had gemaakt, welke keuzes niet, waar ik me door had laten tegenhouden en wat de rode draad van mijn leven was. Ik vond dat een mooie aanpak, want voor mij is werk meer dan 'alleen maar werk', alles is verbonden met de persoon die ik ben.
In al die maanden dat ik daar was, heb ik zoveel geleerd over mezelf: daar kan ik de rest van mijn leven op teren.

We volgen elkaar op LinkedIn, en als ik wat nieuws qua werk en bezigede rond mail naar mensen, stuur ik het vaak ook naar haar.

Gisteren hebben zij en ik samen wat gedronken
Ze zag online steeds voorbij komendat ik allemaal leuke dingen aan het doen ben qua werk, en dat er raakvlakken zijn met wat zij doet.
Het was erg leuk en toch ook wel bijzonder om nu met dezelfde insteek tegenover elkaar te zitten, in plaats van dat ze mij dingen moest laten inzien.

Het was een goede en fijne afspraak. We weten nu wat de ander aan het doen is. Dat we veel raakvlakken hebben met onze insteek. En dat we wat voor elkaar kunnen betekenen.

En toen ze vertelde dat het nogal bijzonder is dat we elkaar nu op deze manier zien dat het iets zegt over de manier waarop ik gegroeid ben, voelde ik me nog een stukje groeien. Van trots.