Met mijn fiets aan de hand keek ik eerst naar rechts, toen naar links en besloot dat ik de meestal-drukke-weg over kon steken.
Links van mij zag ik een oude struise dame, met een grote zonnebril op en een wit-rode blindenstok recht voor zich uit gestoken de stoep afstappen.
"Is de weg vrij", riep ze tegen niemand in het bijzonder.
"Hij is vrij!", riep ik haar toe.
Waarop ze sneller dan mij en zonder aarzelen de weg overstak.

Ik werd even stil van deze mix van daadkracht en vertrouwen.