In mijn leven heb ik veel tv gekeken.
Ik heb iets met beelden. Ik volg dingen snel. Ik ben nieuwsgierig.
Vroeger, thuis, keek ik vooral naar films, spelprogramma's (op vrijdagavond, met cola en een bakje chips!) en videoclips.
Later, toen ik eenmaal op kamers woonde, keek ik naar van alles.
Nog later keek ik naar nog meer van alles, want er kwam steeds meer.
Het testbeeld bestond inmiddels niet meer: er was altijd wel iets op tv te vinden.
Series, videoclips, films, documentaires, spelprogramma's: er zat altijd wel iets tussen dat ik wilde bekijken.
Ik heb in mijn leven met zoveel fictieve karakters en verhaallijnen meegeleefd.
De laatste tijd merkte ik steeds meer dat ik tv keek voor het gemak.
Zodra ik de tv eenmaal had aangezet, vond ik het heel moelijk om hem weer uit te zetten.
Nog een rondje zappen. Kijken of er daar iets te zien is. Nog een rondje. Nog een rondje.
Misschien moet ik andere dingen gaan doen.. Oh, is de avond alweer voorbij?
In de loop der jaren heb ik zeker veel mooie, bijzondere, grappige, leuke en interessante dingen voorbij zien komen tijdens deze zaprondes.
Maar ook een hoog bagger, nutteloze informatie die mijn hoofd alleen maar onrustig maakte.

Een maand geleden ben ik verhuisd. En ik heb besloten om mijn tv niet mee te nemen.
Om mijn meubels niet rondom de tv in te richten. Om er niet aan te wennen om automatisch die tv aan te zetten.

En ik ben tot de conclusie gekomen dat ik de tv helemaal niet mis. Ik, de tv-verslaafde, blijk de tv helemaal niet te missen.

Misschien dat ik ooit wel weer een tv in huis neem. Maar misschien ook niet.
Voor nu kan ik goed zonder.