Al sinds ik me kan heugen kijk ik tv. Series, films, programma's, reclames. Nuttige dingen. Leuke dingen. Nutteloze dingen. Alles wat voorbij komt. Soms kijk ik bewust. Vaak onbewust. Dan zet ik de tv automatisch aan. En kost het me veel moeite om deze weer uit te zetten. Want wie weet wat er allemaal te zien is. Er zit een knop op de tv, maar uitzetten lukt me nooit zo goed. Zap. Zap. Even blijven hangen. Zap. Zap. Nog een rondje. En voor ik het weet zijn er uren voorbij. Uren die ik ook had kunnen besteden aan andere dingen. Dingen die blijven liggen.

Bovenstaande stukje kan worden omgezet in verleden tijd. Vorige week ben ik verhuisd. En ik heb de keuze gemaakt om mijn tv niet mee te nemen. Een idee dat ik al vaker had bedacht, maar de verslaafdheid eraan was te groot om deze, zomaar uit het niks, weg te doen. Dan zou ik een lege plek in mijn kamer hebben. In mijn nieuwe onderkomen heb ik geen tv. Geen lege plek ook. Mijn bank kijkt uit op het raam.

Tot nu toe mis ik de tv niet. Tot mijn eigen verbazing ben ik niet eens benieuwd hoe het gaat met de personages uit de diverse series die ik volgde. Ze zitten niet meer in mijn belevingswereld. De fragmentarische stukjes beeld en tekst die ik al zappend voorbij zag komen, mis ik al helemaal niet. Het is wel rustig zo. En via andere kanalen krijg ik genoeg mee. Ik luister meer naar de radio. En heb het wereldwijde internet nog om nuttige en nutteloze dingen tot me te nemen. Al zit ook daar het gevaar om te blijven zappen. Het internet is nooit op namelijk.

Bijzonder vond ik het om vandaag te lezen dat Marco Raaphorst zichzelf het volgende doel heeft gesteld: 30 dagen zonder internet consumpties. Op zijn blog heeft hij op een rijtje gezet wat hij de komende 30 dagen wel en niet op internet gaat doen. Hij wil minder comsumeren en meer gaan produceren. Als echte zapper kan ik me voorstellen dat iemand de behoefte kan hebben om minder doelloos op internet rond te hangen. Ik ben erg benieuwd hoe het hem deze 30 dagen vergaat.
Lees er daar meer over.