Bijna acht jaar geleden kwam ik in deze huurflat van een woningstichting wonen. Binnenkort ga ik hier weg. Vandaag kwam er een jongeman van de woningstichting voor een tussentijdse controle. Keurend en met een formulier en pen in zijn handen geklemd ging hij de hele woning door. Het was in goede staat.
Op een paar puntjes na.
En al die puntjes waren dingen die al zo waren toen ik er in kwam. Ik had geen idee dat ik er toen iets van had moeten zeggen. Omdat ik er anders na al die jaren er nu zelf iets aan moest gaan doen.
Het zijn geen grote dingen, maar het is wel jammer. Het gaat om een wandcontactdoos die ik moet vervangen. En gaatjes in de gangkast die ik moet opvullen.
Een moeilijk te vervangen contactdoos met verfresten besloot hij zelf te gaan doen, omdat de rest van de flat er zo goed uit zag. En mijn paarse muren in de slaapkamer vond hij na lang wikken en wegen ineens toch wel best.
Ik  weet niet precies waarom.
Maar ik heb het vermoeden dat het iets te maken heeft met het feit dat hij een jongen en ik een meisje ben. En met mijn roze snipers-shirt, dat de aandacht van zijn ogen steeds even naar zich toe trok.