Vroeger verstuurde ik veel brieven en kaartjes. En ontving ik er ook veel.
Penvrienden in het buitenland, vakantievrienden en -vriendinnetjes, toenmalige vriendjes, nichtjes en verdere familieleden. Vanaf dat ik op kamers ging wonen kwam daar post van mijn ouders en zus bij. Voordat de e-mail bestond -of echt was ingeburgerd- schreven we wat we kwijt wilden en kwam het via de brievenbus binnen.

Veel dozen vol brieven, kaarten, kerstkaarten en verjaardagspost heb ik al die tijd bewaard. Ze zijn allemaal uniek en het zou voelen alsof ik mijn verleden weg zou gooien.

Binnenkort ga ik echter verhuizen en ik ben alle laatjes en dozen aan het doorspitten, om te kijken wat er weg kan en wat ik mee ga nemen naar mijn nieuwe onderkomen.

En zo kwam het dat ik gisteren post vanaf 1989 aan het bekijken was. Vele brieven bekeek ik vluchtig. Sommige heb ik weer eens helemaal gelezen.

Het was grappig om te zien waar iedereen over schreef, en te weten hoe die mensen nu in het leven staan. Het was hartverwarmend om te zien hoeveel mensen er aan me hebben gedacht in de loop der jaren, in afwisselend leuke en moeilijke tijden. Het was schattig om te zien wat er allemaal gedeeld werd.

Ik werd echter ook overvallen bij sommige brieven. Mooie of juist vervelende gevoelens bij ex-vriendjes, waar ik lang niet meer aan had gedacht, maar die door het lezen van bepaalde brieven weer helemaal naar boven kwamen. Ik was verbaasd hoeveel dat nu nog met me deed, hoe intens ik het weer voelde door het lezen.

Mede daardoor voelde ik dat het tijd was om veel brieven weg te gooien. Ik koester mijn verleden en alles wat ik heb gedaan en iedereen die ik toen kende, maar dat was toen. En nu is nu.
Ik leef nu.

Nu heb ik nog een doos met van iedereen wat brieven. Zodat ik daar doorheen kan bladeren in een melancholische bui. En ik nog één stukje met vroeger heb om vast te kunnen houden.