Ik hoorde iets, draaide me om en zag iets dat zo onwerkelijk was, dat zo onverwachts was, dat mijn hersenen even tijd nodig hadden om het te verwerken. Een paar seconden kon ik niks anders dan alleen maar verbaasd kijken.Toen drongen er stukjes tot me door.

Er was iemand gevallen.
Vanaf een kleine verhoging.
Plat op zijn gezicht.
Gevallen.
Op de grond.
Te stuiptrekken.

Ik ging erheen. Anderen gingen er heen.
We wisten allemaal niet zo goed wat te doen.
Iemand wist te melden dat hij epilepsie had.
Dat verklaarde het stuiptrekken.

Het werd nu duidelijk dat we weinig konden doen.
Iemand zocht medicijnen in zijn tas.
Iemand pakte iets zachts voor onder zijn hoofd.
Anderen keken er geschokt naar.
Het duurde best wel lang.
En hij was echt hard op zijn hoofd gevallen.
Dus we belden de ambulance en na een tijdje kwam er een motorambulance.
De jongen was toen weer een beetje bij.
Maar ook weer niet.
Hij was gedesoriënteerd.
En leek dat zelf niet door te hebben.

Het was fijn dat de ambulancemeneer zich over hem ontfermde. Iemand die er verstand van had.
De aanwezigen gingen even apart zitten.
Laten doordringen wat er gebeurd was.
Wat we gezien hadden.
De dingen die we wel of juist niet moeten doen als we er nog een keer bij zijn als iemand een epileptische aanval krijgt.

Het duurde een paar seconden voordat mijn hersenen registreerden wat ze zagen.
Maar nu, een paar dagen later, is het beeld nog steeds niet helemaal uit mijn hoofd.