Eerder had ik er nooit echt over nagedacht. Dat het in bepaalde delen van Amerika heel normaal was dat alle blanke gezinnen een zwarte hulp hadden. Dat deze hulpen verantwoordelijk waren voor het grootste deel van de opvoeding van de kinderen, aangezien de moeders het zelf te druk hadden met bridgen en liefdadigheidsfeestjes organiseren, en de vaders met werken.

Er waren in deze tijden strikte regels over wat zwarte mensen niet mochten. Niet naar dezelfde wc als blanken. Niet aan dezelfde tafel zitten als blanken. Ze hadden aparte ziekenhuizen. Aparte bibliotheken.

Dit klinkt allemaal als iets van tijden geleden, maar pas halverwege de jaren zestig begon er wat verandering in te komen. Dus ruim 45 jaar geleden was dit hoe het ging, in bepaalde delen van Amerika.

Ik sta hier bij stil vanwege het boek dat ik heb het net uitgelezen:
Een keukenmeidenroman van Kathryn Stocket

Over een blanke jonge vrouw die het steeds minder gewoon vindt dat er zulke verschillen zijn tussen deze twee rassen en een aantal zwarte hulpen in de huishouding die -niet zonder slag en stoot en met gevaar om hierdoor hun baan kwijt te raken- hun verhaal willen vertellen.

Een boeiend en bijzonder boek, over een wereld die voor mij onbekend is, maar die me wel duidelijk maakt waarom het -vooral in sommige delen van Amerika- zo moeizaam verloopt tussen deze twee rassen.