Met Pasen heb ik niet zoveel. Wel heb ik mooie Paasherinneringen. Van vroeger, toen ik een jaar of 5/6 was. Met ouders en zus aan een Paasontbijt. Gekookte eieren om te verven in zo’n eierverfmolen. We hadden één exemplaar, dus mijn zus en ik mochten om de beurt een ei gekleurd verven. Volgens mij hadden we er allebei een paar. Mijn ouders hadden zo’n ouderwetsche (toen was dat modern uiteraard trouwens) videocamera om alle leuke dingen in onze jeugd vast te leggen. Zo ook deze Paasochtend. Later in mijn leven heb ik dit ontbijt nog vaak bekeken. Ik aan het verven en mijn zus die allemaal aanwijzingen geeft. En vice versa. Want het liefst wilden we beiden zelf aan het verven zijn en konden we niet wachten tot de ander klaar was.

Later heb ik weleens aan mijn moeder gevraagd waarom we eigenlijk maar een eierverfmolen hadden, zo duur waren die dingen toch niet? Ze zei dat het was zodat we konden leren om te wachten. En te delen.

En dat vond ik zo slim en tegelijkertijd simpel opvoedgewijs verantwoord bedacht dat ik zowaar even trots was op mijn opvoeding.

Dit stukje heb ik met Pasen 2006 geschreven en vond het vandaag een mooie dag om het weer te plaatsen.