Bellend kwam ze de trein in en ze ging op de lege plek naast me zitten.
Ze belde met haar vriendje.
Het klonk als een moeizaam gesprek.
Ik hoorde haar zeggen dat ze elkaar al meer dan twee weken niet gezien hadden en dat ze het vreemd vond dat hij er dan toch voor koos om komende vrijdagavond met Elise en Mirjam af te spreken, in plaats van met haar.
Ja, het was echt al meer dan twee weken geleden. Zij hield dat bij.
Ze wilde hem graag zien voordat ze naar Amsterdan zouden gaan. Dat was toch niet meer dan logisch volgens haar. Maar ja, hij dacht daar zelf niet aan. Dat moest zij weer doen.

De onmacht, de hopeloosheid, de angst, de behoefte om geliefd te zijn klonk in ieder woord door.

Ik wilde zo graag tegen haar zeggen dat ze zich niet zo aan hem moest opdringen en hem zo te horen beter los kon laten. Ik wilde zo graag tegen haar zeggen dat liefde en aandacht van twee kanten moet komen. Ik wilde zo graag tegen haar zeggen dat ze op moest houden met zoveel moeite te doen, om te ontdekken of hij uit zichzelf ook aan haar dacht.

Maar ik deed het niet. Ik deed niet mee aan het gesprek.

Ik was de onbekende die in de trein een gesprek opving en daar het hare van dacht.