In een ruimte met een groep mensen die op een lezing waren over loopbaan en keuzes en stukjes films die je daarbij kunnen inspieren, kwam de vraag of je nog wist wat je wilde worden toen je klein was.

Mijn zus zat naast me en moest lachen. Haar beroepen van toen kwamen niet meteen naar boven, maar die van mij wel. Dat begreep ik wel. Het rijtje met de banen die ik leuk vond toen ik onder de 10 was, zag er zo uit:  koorddanser, spreekstalmeester, dompteur en clown. Ik had iets met het circus blijkbaar.

Later in mijn leven zijn deze banen vaak naar voren gekomen, als ik weer eens aan het bedenken was wat ik wilde doen of worden. Ik hoorde en las dat je eerste wensbaan iets zegt over je passie en je innerlijke drijfveren. Ik ben er wel achter dat ik niet echt op een koord zou willen lopen, of mijn hoofd in een leeuw zou willen steken. Het is iets met het vermaken, mensen een goede tijd geven, en daar aan mee willen werken. Mijn passie voor het organiseren van allerlei evenementen en bijeenkomsten op het gebied van kunst en cultuur past daar goed bij.

Bijzonder vond ik dat er na afloop twee mensen naar me toe kwamen.

Een vrouw die vroeger ook in het circus wilde werken en dat nog nooit van iemand anders had gehoord. We bedachten samen dat de jeugddroom van het circus wel iets met grootsheid en groots denken te maken kon hebben.

En een man, die als werk aapjes nadeed, in een soort etalage. We kwamen tot de conclusie dat je niet altijd ergens goed in hoeft te zijn, maar dat je ook precies het goede op het juiste moment kan bedenken om een richting in te slaan.

Ik blijf het bijzonder vinden, als mensen hun verhalen met me delen, dat ik iets bij ze losmaak, doordat ik iets over mezelf heb verteld.