Ik wil altijd graag geloven, dat als het erop aankomt, je anderen helpt.

Hoe bang je ook bent, hoe eng je het ook vindt, hoe graag je het ook zou willen negeren: als je ziet of hoort dat iemand anders in nood is en jij degene kan helpen, dat er dan een soort menselijk oergevoel in je naar boven komt waardoor je buiten je veilige zone stapt. Omdat het niet anders kan.

Je springt tussen een belager en het willekeurige slachtoffer, je zoekt iemand in je omgeving zodat je samen kan helpen, je schreeuwt dat de belager moet stoppen en als je echt bang bent of het niet verantwoord is om ergens in te springen bel je op zijn minst de politie.

En dan lees ik dat er een jongen in een trein is belaagd. Dat hij geslagen werd en nadrukkelijk om hulp vroeg aan zijn medepassagiers. In twee coupes.
En niemand hielp. Niemand deed iets. Niemand reageerde. Niemand zei iets. Achteraf bleek dat zelfs niemand de politie heeft gebeld.

Ik vind dat raar.
Als er iemand iets wordt aangedaan, dan gaat er toch automatisch een medemenselijk-knopje aan en ga je helpen? Van mens tot mens. Dat wil je andersom toch ook?

Ik vind het ook eng.
Wat als mij ooit iets overkomt? Helpt niemand me dan?
Dan word ik niet alleen belaagd, maar word ik ook nog eens genegeerd door de mensen die iets zouden kunnen doen. Wat een nare situatie.

Ik vind het onmenselijk. En begrijp het gewoon niet.