In de vroege ochtend fietste ik in nog niet helemaal ontwaakte toestand door de stad. Gedachteloos remde ik af voor een bus en ik balanceerde tot ik bijna stil stond, wachtend tot ik verder kon.

Eigenlijk is het best een kunst om op een bijna stilstaande fiets te balanceren. Het leek echter zo gewoon, omdat ik dit van jongs af aan doe en het net zo gewoon is geworden als lopen.

En ik besefte me dat als ik op mijn fiets kan balanceren en dat zelfs heel gewoon voelt, eigenlijk alles dat nu nog als moelijk voelt, te bereiken is.