"De oude winkeldochters werden dinsdagochtend uit het keldertje gehaald en in een container geggooid."

Mijn fantasie sloeg op hol na het lezen van deze zin, het klonk als een ware afrekening in het criminele circuit.

Het is echter een heel onschuldig, bijna nietszeggend verhaal op de site van De Gelderlander. Met alleen een hele vreemd woordkeuze.

NIJMEGEN - Plein 1944 in Nijmegen gaat op de schop. Een aantal van de huidige winkelpanden moet plaats maken voor nieuwbouw. Zo ook het gebouw waar het aloude 'ploegkeldertje' was gehuisvest.
De oude winkeldochters werden dinsdagochtend uit het keldertje gehaald en in een container geggooid. Het duurde niet lang of menig Nijmeegse had door dat er 'iets te halen' viel. Dat leverde een hoop gegraai op.

Er bruist en borrelt vanalles op het gebied van werk en leuke dingen doen.
Ik kan er alleen even weinig mee.
Over een paar dagen ga ik verhuizen en mijn hoofd en handelen bestaat voornamelijk uit dozen regelen, spullen uitzoeken, verhuisberichten doorgeven, spullen doorverkopen, dozen inpakken, rommelmarktspullen verzamelen en regelen hoe mijn verf- en verhuisweekend praktisch gaat verlopen.

Inspiratie en het praktisch regelen van lopende en nieuwe werkdingen, dat staat daardoor even op een laag pitje.

Een waakvlammetje, dat geduldig wacht tot het volop mag gaan branden.

Over ongeveer een week kan ik volop aan de slag met alles op mijn activiteitenlijst én beginnen met helpen van organiseren van de eerste Soul Gymnastics.

RT @metkcom als je 'het' voor je ziet, is het er dus al, en moet je alleen nog erheen wandelen

Details sponsoropdracht binnen. Ik ga me de komnende tijd verdiepen in de wereld van sponsoring, leuk!

Ik word begluurd. Door een duif.

Kan iemand me een goede site/goed boek aanraden in verband met sponsorwerving (voor een stichting)? #durftevragen

De entreepagina van mijn site bijgewerkt en de lijst met dingen waar ik mee bezig ben. Wordt steeds langer en leuker! http://www.katyo.net/

Wij mensen proberen alles te plannen en te regelen, maar als de natuur van zich laat horen. worden we nietig klein #aswolk #vliegtuigen

Vind ik ineens een briefje van 5 gulden. Herinner je je deze nog? http://twitgoo.com/oiqv6

Het boek 'Narziss en Goldmund' van Hermand Hesse na een jaar of 12 eens aan het herlezen. Nog steeds mooi!

Tekst geredigeerd voor bijzonder @Nijmegendialoog boekje.

Tip v/d dag: vermeld elke gaatje in je huurwoning voordat je er komt wonen, anders kan je 't na 8 jaar wonen zelf in orde maken..

Zolang je kijkt naar die mogelijke plek waar je terecht zou willen komen, maar ondertussen stil blijft staan, kom je er niet.

Soms is een volle treincoupe net 'n knusse huiskamer. Iedereen leest, bladert, staart, puzzelt of kletst wat. Deinend op ritme van trein.

Gisteren Freelance Friday Utrecht was boeiend, leuk, gezellig. Wordt steeds blijer met met mijn stap om zelfstandige te zijn! #ffutr

Ik weet niet zeker of het me allemaal gaat lukken met mijn eigen onderneming. Maar om het een kans te geven, had ik ruimte nodig. Was het nodig om mijn baan op te zeggen, omdat ik voelde dat deze zoveel energie nodig had, dat er geen ruimte was voor nieuwe dingen.

Er is nu ruimte. Vergezeld van een beetje angt. En soms een twijfel. 
Maar vooral een gevoel van opluchting. Van vertrouwen. En door de mails en reacties die ik van iedereen krijg, voel ik dat er iets gaande is. Dat er beweging in zit. Dat er dingen op mijn pad komen.

Om nieuwe dingen op je pad te krijgen, is het nodig om eerst een sprong in het luchtledige te doen. Om iets los te laten, zodat er ruimte kan komen voor die nieuwe dingen.

Veel mensen durven niet los te laten. Willen eerste duidelijke plannen. Zekerheid dat het volgende gaat lukken, voordat ze het vorige opgeven.
Volgens mij werkt het niet zo.

Je moet eerst springen om op een nieuwe plek te landen.
Zolang je kijkt naar die mogelijke plek waar je terecht zou willen komen, maar ondertussen stil blijft staan, kom je er niet.

Bijna acht jaar geleden kwam ik in deze huurflat van een woningstichting wonen. Binnenkort ga ik hier weg. Vandaag kwam er een jongeman van de woningstichting voor een tussentijdse controle. Keurend en met een formulier en pen in zijn handen geklemd ging hij de hele woning door. Het was in goede staat.
Op een paar puntjes na.
En al die puntjes waren dingen die al zo waren toen ik er in kwam. Ik had geen idee dat ik er toen iets van had moeten zeggen. Omdat ik er anders na al die jaren er nu zelf iets aan moest gaan doen.
Het zijn geen grote dingen, maar het is wel jammer. Het gaat om een wandcontactdoos die ik moet vervangen. En gaatjes in de gangkast die ik moet opvullen.
Een moeilijk te vervangen contactdoos met verfresten besloot hij zelf te gaan doen, omdat de rest van de flat er zo goed uit zag. En mijn paarse muren in de slaapkamer vond hij na lang wikken en wegen ineens toch wel best.
Ik  weet niet precies waarom.
Maar ik heb het vermoeden dat het iets te maken heeft met het feit dat hij een jongen en ik een meisje ben. En met mijn roze snipers-shirt, dat de aandacht van zijn ogen steeds even naar zich toe trok.

Al tijden van plan, in januari langzaam begonnen en vanaf 1 mei ga ik volledig aan de slag met mijn eigen zelfstandige onderneming: Katyo.
 
Produceren, teksten redigeren, organiseren, schrijven, artiestenbegeleiding, vrijwilligerscoördinatie, stagemanagen en verder alles waar ik mezelf in kan vinden. Mijn interesse en ervaring ligt voornamelijk op het gebied van kunst&cultuur, mens en maatschappij. 

Nu ik steeds meer tijd steek in mijn eigen onderneming en het doen waar ik goed in ben, kom ik soms ineens bij taken waar ik zelf nog niet aan had gedacht. Ik ben benieuwd wat er nog meer op mijn pad komt!

Op de homepage van mijn site is steeds een overzicht te zien van waar ik momenteel mee bezig ben. En in mijn portfolio is te zien wat ik gedaan heb.
 
Neem gerust contact met me op als je werk/projecten of tips voor me hebt, ideeën wilt uitwisselen of als je gewoon graag eens wilt afspreken om wat te kletsen over mijn onderneming en of we iets voor elkaar kunnen betekenen.

Mijn logo/visitekaartje is ontworpen door moreorlessdesign.

Mijn aankomende verhuizing neemt een groot deel van mijn tijd in beslag. In ieder geval in mijn hoofd.
Daarnaast ben ik in een overgang van een baan naar het zelfstandig ondernemerschap.
Ruimte voor nieuwe stukjes hier komen er maar moeizaam tussen merk ik.
Nog een paar weken. Dan ben ik verhuisd. En dan kan ik me voor 100% in het zelfstandig ondernemerschap storten.Tot die tijd misschien minder stukjes hier.
Voor ander leesvoer verwijs ik je naar mijn lijst met links naar andere blogs, rechts onderaan deze pagina, onder het archief.

Een paar bijzondere, grappige, boeiende en/of leuke sites licht ik er even uit:
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt
Met k
Film van alledag
Miriam Reeders
Het leven leert vanzelf
Juul Martin
Eva Meijer
Michael Minneboo
Hart op straat

Deze site begon ruim vijf jaar geleden als een persoonlijk blog. Van toen tot nu ben ik bezig met ontdekken, zoeken, groeien en vormen. Op vele gebieden.
Wat vaak terugkwam was het zoeken naar werk. Naar het doen van de dingen die ik leuk vind, waar ik goed in ben. Stukje bij beetje, stapje voor stapje kreeg het een vorm.
De afgelopen maanden had het als gevolg dat ik ervoor gekozen heb om mijn huidige baan op te zeggen en verder te gaan als zelfstandig ondernemer.
En het had als gevolg dat deze site niet alleen een blog is, maar ook een werksite, een plek waar ik laat zien wie ik ben en wat ik doe en gedaan heb.

De komende tijd zal ik een balans moeten zoeken.
In wat ik uit wil stralen.
Wat ik hier zal delen.
En hoe mijn tijd tussen werk en privé te verdelen.

Ik kijk er naar uit om deze nieuwe fase in te gaan!

De behoefte om dingen 'van me af te schrijven', gecombineerd met het leuk vinden om te schrijven, hebben ervoor gezorgd dat ik op ongeveer mijn 10e ben begonnen in een dagboek. In de beginjaren schreef ik over de vakken die ik op school had, wat we hadden gegeten en op welk tijdstip ik naar bed ging. In de loop der tijd werd het praktisch opsommen uitgebreid met wat ik erbij voelde: over vriendinnetjes, jongens die ik leuk vond, mijn leven en alles wat voorbij kwam. In mijn tienerjaren heb ik vele bladzijdes vol tienerdingen volgeschreven. Ook daarna ben ik blijven schrijven. Soms dagelijks, soms weken niet.
Ik schrijf nog steeds. Ik vind het nog steeds een fijne manier om dingen 'van me af te schrijven' en om de dingen op een rijtje te zetten.
In april 1993 eindig ik een dagboek met:
"Alweer een dagboek vol, niet vergeten om morgen een nieuwe te kopen. Benieuwd hoelang ik dit nog ga doen."
Ik weet ondertussen dat ik dit de rest van mijn leven zal doen.
En mocht ik ooit op de een of andere manier beroemd worden en ze een boek over mijn leven willen schrijven: mijn leven is in ieder geval bijna helemaal terug te lezen!

Vroeger verstuurde ik veel brieven en kaartjes. En ontving ik er ook veel.
Penvrienden in het buitenland, vakantievrienden en -vriendinnetjes, toenmalige vriendjes, nichtjes en verdere familieleden. Vanaf dat ik op kamers ging wonen kwam daar post van mijn ouders en zus bij. Voordat de e-mail bestond -of echt was ingeburgerd- schreven we wat we kwijt wilden en kwam het via de brievenbus binnen.

Veel dozen vol brieven, kaarten, kerstkaarten en verjaardagspost heb ik al die tijd bewaard. Ze zijn allemaal uniek en het zou voelen alsof ik mijn verleden weg zou gooien.

Binnenkort ga ik echter verhuizen en ik ben alle laatjes en dozen aan het doorspitten, om te kijken wat er weg kan en wat ik mee ga nemen naar mijn nieuwe onderkomen.

En zo kwam het dat ik gisteren post vanaf 1989 aan het bekijken was. Vele brieven bekeek ik vluchtig. Sommige heb ik weer eens helemaal gelezen.

Het was grappig om te zien waar iedereen over schreef, en te weten hoe die mensen nu in het leven staan. Het was hartverwarmend om te zien hoeveel mensen er aan me hebben gedacht in de loop der jaren, in afwisselend leuke en moeilijke tijden. Het was schattig om te zien wat er allemaal gedeeld werd.

Ik werd echter ook overvallen bij sommige brieven. Mooie of juist vervelende gevoelens bij ex-vriendjes, waar ik lang niet meer aan had gedacht, maar die door het lezen van bepaalde brieven weer helemaal naar boven kwamen. Ik was verbaasd hoeveel dat nu nog met me deed, hoe intens ik het weer voelde door het lezen.

Mede daardoor voelde ik dat het tijd was om veel brieven weg te gooien. Ik koester mijn verleden en alles wat ik heb gedaan en iedereen die ik toen kende, maar dat was toen. En nu is nu.
Ik leef nu.

Nu heb ik nog een doos met van iedereen wat brieven. Zodat ik daar doorheen kan bladeren in een melancholische bui. En ik nog één stukje met vroeger heb om vast te kunnen houden.

Dat is vast handig, met een groep van 18 mensen tegelijk boodschappen doen.

Vader, moeder en 2 kinderen (10/12 jaar) komen voorbij joggen. Kan me voorstellen dat die kinderen liever iets anders zouden doen.

Als Kerstmis + Pasen steeds meer in teken staan van koopzondag ipv geloof,kan ik me voorstellen dat ze ooit worden afgeschaft als feestdag.

Even kijken hoe lang ik naar een vrolijk zingende jezus en zijn entourage kan kijken. #jesuschristsuperstar

Ik werd net uitgecheckt door 3 jongens van 13-16 die buiten bij kantoor op het speeltoestel zaten.. Heb de luxaflex maar dichtgedaan.

We hebben op werk zo'n gedoe met een drukker, dat het ondertussen een hilarische slapstick geworden is. Best grappig inmiddels.

Ik kreeg vandaag twee mails van mensen die me Karin noemen. Twee. Typisch. Aangezien ik Katja heet.

Vind 't altijd zo zonde als iemand bij kassa spullen in plastic tasje doet en dan die plastic tas in eigen tas stopt.

Eerste kennismaking met alle spelers was leuk, goede sfeer. Ben producent van bijzonder interdisciplinair theaterstuk!

Een meisje voor me heeft er zo te zien geen weet van dat je je mobieltje ook tijdens 't praten aan je oor kan houden, ipv voor je mond.

Herontdek vandaag dat zowel reizen met de trein en lezen van kranten/tijdschriften erg inspirerend is.

Ieuw, een man in de trein is zijn nagels aan het knippen. Vinger voor vinger. In de trein! Dus.

Opruimen, weggooien, sorteren. Verhuisvoorbereidingen zijn langzaam begonnen.

Deze week werd ik ergens gemeten en zo ontdekte ik dat ik twee centimeter kleiner ben dan ik altijd dacht. Dat was raar. Nub heb ik geen idee of ik jaren geleden te rechtop heb gestaan, of nu niet rechtop genoeg, of dat ik misschien vroegtijdig aan het krimpen ben. Dat laatste zou niet goed zijn, want ik ben al niet echt groot. Te groot voor de kleine mensen vereniging, al scheelt dat -volgens mijn laatste meting- ineens nog maar 2 centimer.

Je lengte is een van de weinige lichamelijk kenmerken waar je niks aan kan veranderen. Daar moet je het mee doen.

Enkele nadelen van kleiner zijn:
- de meeste stoelen en banken zijn te hoog, dus raken mijn voeten vaak de grond niet (helemaal). Anderen denken dat dat heel ontspannend is, maar dat is niet het geval. Het is erg vermoeiend voor je benen als ze lang niet op hun voeten kunnen rusten.
- ik kom soms niet bij de hoogste schappen in de supermarkt. Afhankelijk van mijn bui, los ik dat op door: iemand te vragen mij te helpen; op een randje te gaan staan; heel iets anders te kopen.
- in drukke menigtes voel ik me snel een beetje opgesloten. Overzicht heb ik al helemaal niet en bekenden zoeken is een onbegonnen zaak. Voor de beeldvorming: in drukke menigtes zie ik alleen ruggen en voorkanten. Best benauwend.
- mensen praten soms over mij heen met elkaar.
- het is bij een drukke bar (met niet goed oplettend barpersoneel) moeilijk om iets te bestellen
- mijn broeken moet ik altijd korter maken

Enkele voordelen van kleiner zijn:
- als ik niet wil, val ik niet op en kan ik onzichtbaar door de wereld
- ik pas makkelijk in bussen, trein, vliegtuigen en kleine auto's
- ik stoot zelden mijn hoofd
- in lawaaiige ruimtes krijg ik niet veel mee van de gesprekken tussen langere mensen en ik ben mede daardoor een goede observant geworden
- ik krijg soms dingen gedaan van mensen (in lange, drukke rijen staan bijvoorbeeld), aangezien het niet praktisch is als ik dat ga doen
- als ik graag vooraan wil staan bij een concert, laten mensen we vaak voor ze staan, aangezien ze toch over me heen kunnen kijken
- het heeft me gemaakt tot wie ik ben

(naar aanleiding van dit stuk, heeft Filmvanalledag een tegenovergesteld stuk gepost)

Ik hoorde iets, draaide me om en zag iets dat zo onwerkelijk was, dat zo onverwachts was, dat mijn hersenen even tijd nodig hadden om het te verwerken. Een paar seconden kon ik niks anders dan alleen maar verbaasd kijken.Toen drongen er stukjes tot me door.

Er was iemand gevallen.
Vanaf een kleine verhoging.
Plat op zijn gezicht.
Gevallen.
Op de grond.
Te stuiptrekken.

Ik ging erheen. Anderen gingen er heen.
We wisten allemaal niet zo goed wat te doen.
Iemand wist te melden dat hij epilepsie had.
Dat verklaarde het stuiptrekken.

Het werd nu duidelijk dat we weinig konden doen.
Iemand zocht medicijnen in zijn tas.
Iemand pakte iets zachts voor onder zijn hoofd.
Anderen keken er geschokt naar.
Het duurde best wel lang.
En hij was echt hard op zijn hoofd gevallen.
Dus we belden de ambulance en na een tijdje kwam er een motorambulance.
De jongen was toen weer een beetje bij.
Maar ook weer niet.
Hij was gedesoriënteerd.
En leek dat zelf niet door te hebben.

Het was fijn dat de ambulancemeneer zich over hem ontfermde. Iemand die er verstand van had.
De aanwezigen gingen even apart zitten.
Laten doordringen wat er gebeurd was.
Wat we gezien hadden.
De dingen die we wel of juist niet moeten doen als we er nog een keer bij zijn als iemand een epileptische aanval krijgt.

Het duurde een paar seconden voordat mijn hersenen registreerden wat ze zagen.
Maar nu, een paar dagen later, is het beeld nog steeds niet helemaal uit mijn hoofd.

Eerder had ik er nooit echt over nagedacht. Dat het in bepaalde delen van Amerika heel normaal was dat alle blanke gezinnen een zwarte hulp hadden. Dat deze hulpen verantwoordelijk waren voor het grootste deel van de opvoeding van de kinderen, aangezien de moeders het zelf te druk hadden met bridgen en liefdadigheidsfeestjes organiseren, en de vaders met werken.

Er waren in deze tijden strikte regels over wat zwarte mensen niet mochten. Niet naar dezelfde wc als blanken. Niet aan dezelfde tafel zitten als blanken. Ze hadden aparte ziekenhuizen. Aparte bibliotheken.

Dit klinkt allemaal als iets van tijden geleden, maar pas halverwege de jaren zestig begon er wat verandering in te komen. Dus ruim 45 jaar geleden was dit hoe het ging, in bepaalde delen van Amerika.

Ik sta hier bij stil vanwege het boek dat ik heb het net uitgelezen:
Een keukenmeidenroman van Kathryn Stocket

Over een blanke jonge vrouw die het steeds minder gewoon vindt dat er zulke verschillen zijn tussen deze twee rassen en een aantal zwarte hulpen in de huishouding die -niet zonder slag en stoot en met gevaar om hierdoor hun baan kwijt te raken- hun verhaal willen vertellen.

Een boeiend en bijzonder boek, over een wereld die voor mij onbekend is, maar die me wel duidelijk maakt waarom het -vooral in sommige delen van Amerika- zo moeizaam verloopt tussen deze twee rassen.

Met Pasen heb ik niet zoveel. Wel heb ik mooie Paasherinneringen. Van vroeger, toen ik een jaar of 5/6 was. Met ouders en zus aan een Paasontbijt. Gekookte eieren om te verven in zo’n eierverfmolen. We hadden één exemplaar, dus mijn zus en ik mochten om de beurt een ei gekleurd verven. Volgens mij hadden we er allebei een paar. Mijn ouders hadden zo’n ouderwetsche (toen was dat modern uiteraard trouwens) videocamera om alle leuke dingen in onze jeugd vast te leggen. Zo ook deze Paasochtend. Later in mijn leven heb ik dit ontbijt nog vaak bekeken. Ik aan het verven en mijn zus die allemaal aanwijzingen geeft. En vice versa. Want het liefst wilden we beiden zelf aan het verven zijn en konden we niet wachten tot de ander klaar was.

Later heb ik weleens aan mijn moeder gevraagd waarom we eigenlijk maar een eierverfmolen hadden, zo duur waren die dingen toch niet? Ze zei dat het was zodat we konden leren om te wachten. En te delen.

En dat vond ik zo slim en tegelijkertijd simpel opvoedgewijs verantwoord bedacht dat ik zowaar even trots was op mijn opvoeding.

Dit stukje heb ik met Pasen 2006 geschreven en vond het vandaag een mooie dag om het weer te plaatsen.

Zondagmiddag. Regen. En de mooie nieuwe cd van Massive Attack.

@Marqant ik sprak de dominee die 1x per week godsdienstles ooit aan met Jezus, dus begreep het toen ook niet helemaal

Alsof je in 2010 de spijkerbroek nog moet aanprijzen.. http://twitgoo.com/m4u2t

Belastingaangave? Het klinkt net echt, maar volgens mij is het helemaal geen woord. Dat krijg je ervan!

is reading 'Creatief/Ondernemend meets Freelance Friday.' at MINDZ.com | http://www.mindz.com/blog?n=10871&l=52

Oe, mijn eerste kwartaal aan omzetbelasting moet betaald worden. Even uitzoeken hoe dat werkt... #beginnendeondernemer

Er is trouwens echt een enorm mooi en passend logo voor mij in de maak. Laat jullie het zien als het af is!

Ben toch een boeiend en goed boek aan het lezen! Een keukenmeidenramon van Kathryn Stockett

Vandaag ga ik maar eens dingen opzeggen en eerste adreswijzigingen doorgeven. Ben blij met verhuizing, maar voelt ook nog onwerkelijk.

Op 1 april is er menig suikerpotje gevuld met zout, en zijn er vele schoenveters aan elkaar geknoopt.

Ik doe al jaren niet meer aan 1 april en de mensen om mij heen ook niet.

Wat ik me wel afvraag: waarom is 1 april grappendag? Waar komt het vandaan?

Wie weet het? (zonder te googlen!)