Mijn zomerjas bleek vandaag te koud.

Ook mijn handschoenen zouden van pas zijn gekomen.

Als het zo doorgaat, dan wordt het tijd om voor de tweede keer een symbolische laatste warme chocomel van het seizoen te drinken..

Na bijna acht jaar weg uit deze flat, die me steeds kleiner is gaan lijken, waar de muren steeds dunner lijken te worden, waar de energie steeds meer uit me lijkt te worden gezogen en waar ik er steeds meer van baal dat ik hier geen 'buiten' heb.
Mijn plan van vorig jaar om naar een andere stad te verhuizen gaat dus niet door. Dat zat er niet in.
Dit zit er wel in.
Verhuizen naar de andere kant van de stad.
In een huis waar ook anderen wonen en ik bepaalde dingen weer moet delen.
Er is een dakterras en een enorme grote tuin.
Natuurlijk weet ik niet zeker of me dat zo gaat bevallen als ik denk.
Maar dingen moet je doen om te ontdekken of ze werken.
De komende weken ga ik opruimen, loslaten, sorteren en wegooien.
Op naar de volgende woonfase!

Nu is het misschien ook niet zo handig om maar liefst zeven jaaropgaves te moeten verwerken in een belastingopgave. Want daar zitten daar zeven kansen waar iets mis kan zijn gegaan met het wel of niet toepassen van loonheffingskorting. Of andere dingen die ik over het hoofd heb gezien.

Maar volgens de automatische uitrekening moet ik dit jaar geld betalen aan de belastingdienst. Een paar honderd euro. Ik verdiende in 2009 geen bakken met geld en dat doe ik nu nog steeds niet, dus ik vind dat nogal een bedrag.

Ergens hoop ik dat ik iets over het hoofd heb gezien en het gewoon een foutje is. Ik probeer dit soort verrassingen namelijk te voorkomen. Ze voor te zijn door alles goed geregeld te hebben.

Ik ben dus vooral benieuwd : had ik dit kunnen voorkomen? Zou het inderdaad iets met verkeerd wel/niet toepassen van loonheffingskorting te maken kunnen hebben? Of heeft een of meerdere van die zeven jaaropgave-verstrekkers iets verkeerds gedaan? Of kan het gewoon zo lopen, met vele werkgevers in een jaar?

Nu de klok weer is verzet naar zomertijd, vraag ik me af hoeveel mensen er zullen zijn die dat gisteren nog niet in de gaten hadden en er vandaag pas achter komen.

Als ze een uur te vroeg voor de gesloten deur van de supermarkt staan, of een uur lang alleen op een leeg kantoor zijn, zich vertwijfelend afvragend waar de rest blijft.

Ahum, mede doordat ik zelf een uur te vroeg wakker werd, heb ik deze berekening weer eens precies andersom gemaakt. Ik vergis me er altijd in. Dan plaats ik dit stukje bij de overgang van de wintertijd misschien nog maar een keer..dan klopt het wel.

Met een groep mensen was ik de hele dag buiten, in een achtertuin die overliep in een bos. We waren daar om deel te nemen aan een zweethutceremonie.
Een ceremonie die de hele dag duurde. Een dag buiten, met mijn mobiel uit.
We hebben hout gehakt en gesjouwd, de hut werd opgebouwd en tussendoor was er volop de tijd om te praten of even stil te staan. Er werd meer verteld over deze dag en de intentie erachter.
Een dag om even stil te staan bij jezelf en bij het nieuwe seizoen dat is begonnen.
De stenen die de hut gingen verwarmen, werden door ons een voor een op de houtstapel gelegd. En toen de stenen na een aantal uur heet genoeg waren, was het tijd om in de zweethut te gaan zitten.
Vier rondes waren er. Vier rondes met ieder hun eigen thema.
Het was heet, het was warm, het was fijn, het was bijzonder.
Het is een moeiijk uit te leggen soort warmte, die ieder op zijn eigen manier ervaart en die iedereen op zijn eigen manier raakt.
Daarna werd de tafel volgestald met eten en drinken dat iederee had meegenomen.
Na het afbreken en opruimen van de plek, was het tijd om afscheid te nemen van deze mensen, deze plek en deze lange dag.
Eenmaal thuis ben ik moe en voldaan in slaap gevallen.

Ruim een jaar geleden had ik ook zo'n dag en daar ik ook over geschreven.

Ik begrijp heel goed als mensen die claustrofobie hebben, de ochtendtrein proberen te vermijden. #druk #trein

Onhandig: als ik mobiel op trilstand in mijn broekzak doe, voel ik hem niet overgaan. Terwijl dat nu net de bedoeling is dan.

Fijn nieuws: Habana blijft! http://www.gelderlander.nl/voorpagina/nijmegen/6443660/Habana-aan-Waal-blijft-feestlocatie-Vierdaagse.ece

Als er een ambulance voorbij komt rijden, springen de tranen me altijd in de ogen. Alsof iemand een ui voor me houdt.

Mijn ouders net gefeliciteerd met hun trouwdag. En bedankt. Zonder hun samen zou ik er niet zijn geweest natuurlijk!

Vriendin zoekt als verjaardagskado nog 2 kaartjes voor Caro Emerald, 3 april @doornroosjenl Iemand over toevallig? #durftevragen

RT @dock024Website #dock024 co-werkplek Nijmegen klaar voor gebruik: http://www.dock024.nl

Ik pakte mijn pinpas om treinkaartje te pinnen en al mijn kleingeld viel op de grond. De jongen achter mij raapte 't op. Zo kan 't ook

RT @metkcom leuk en gezellig gesprek gehad met @mmout, @wverdoold,@KatyoNL over samenwerking Creatief/Ondernemend Borrel + Freelance Friday!

Hartverscheurend als een goede vriend liefdesverdriet heeft en je niks kan doen. Behalve luisteren.

Mijn mobiel blijkt niet gelovig ingesteld, hij kent het woord 'hemelvaartsdag' niet.

Ik voel me altijd een beetje opgejaagd als er iemand met hoorbare hakken achter. me loopt.

Vandaag ga ik een dagje naar de bossen, met weinig mensen en zonder mobiel bereik. Fijn!

Gisteren hadden Karin en ik een gezellig en fijn gesprek met Wilco en Marteyn van Freelance Friday Utrecht, waar we onder andere gesproken hebben over een mogelijke samenwerking tussen hun en onze creatief/ondernemend-borrel. De uitkomst was gunstig en op 25 juni zullen wij onze handen ineenslaan, leuk!

Daarna ging -in alle drukte in seats2meet-Utrecht die dag- al mijn aandacht naar het redigeer- en projectschrijfwerk dat ik af moest hebben voor een afspraak later die dag.

Ondertussen bleken anderen vanalles geschreven te hebben over alles wat er om ons heen gebeurde.

Klik HIER voor de column van Karin, DAAR voor tekst van Marteyn en HIER voor de woorden van Robbie.

Soms wou ik dat ook zo kon zijn als anderen.

En dat ik zonder me zorgen te maken om de andere mensen in de coupé, de muziek op mijn i-pod zo hard kan zetten dat niet alleen ik, maar iedereen het kan horen.
En zonder op of om te kijken, een vriend naast me een leuk filmpje op mijn mobiel laten zien, met het geluid hard aan.
En tijdens het stofzuigen mijn muziek zo hard aanzet omdat ik dat wil en het me niet interesseert dat alle buren om me heen geen andere keus hebben dan ongevraagd meeluisteren.

Oh nee, ik bedoel het andersom.
Ik zou willen dat al die mensen meer als mij zouden zijn, en vaker rekening hielden met het feit dat er een grote kans is dat anderen er niet zomaar op zitten te wachten om bedolven te worden met ongevraagd geluid.

Waarom maken mensen eigenlijk een bed op? Je kijkt er de hele dag niet meer naar en 's avonds duik je er zonder omkijken weer in. Een onopgemaakt bed slaapt heus hetzelfde.

Ik las iets over veranderen van verjaring van misdrijven en ik kon eigenlijk niet bedenken waarom er sowieso is vastgesteld dat bepaalde misdrijven na een bepaald aantal jaren niet meer 'geldig' zijn.

Zodra er een ambulance met loeiende sirenes voorbij komt rijden, springen de tranen me in de ogen. Net alsof er iemand met een geschild ui voor staat te zwaaien.

In de trein vroeg een jongen 'kan ik hier zitten mevrouw?' en alhoewel ik me er altijd over verbaas als mensen me met mevrouw aanspreken, begreep ik na het goed bekijken van de jongen dat ik er vanuit zijn leeftijdsblik wel als een mevrouw uitzie.

De maandagochtend is voor velen vaak een vervelend moment. De ochtend dat er weer een drukke week begint. Dat het weekend voorbij is. Dat er weer gewerkt moet worden. Dat er dingen moeten gebeuren.

Dat gevoel heb ik soms ook.

Vandaag voel ik ineens het tegenovergestelde.

Het is een ochtend van een nieuwe week. Een verse start. Een week waarin ik alles eens af kan maken waar ik mee bezig ben.

Ik zie ineens de frisheid van de maandagochtend in: alles lijkt nog mogelijk en haalbaar voor de komende dagen.

Heb trouwens en passant een nieuwe opdracht gekregen van oude werk. Sponsoring zoeken voor een leuke stichting. Leuk! #zp

Binnen 5 minuten upc-internet aangesloten. Ik ben verlost van mijn tergend trage t-mobile-internet-stick, kan weer op normale snelheid!

Dat was n boeiende en gezellige info-avond. ik ben erbij, berlijn inspiration tour! #bit2010 http://twitgoo.com/k9qpz

Grappigste verspreking vd avond: "je ziet er echt veel jonger uit. En dat bedoel ik niet als compliment!"

De tijd is vandaag niet mijn beste vriend. Mijn klok viel uit het niets naar beneden.

My Name Is Earl: "Ik droomde net 8 uur lang over een bol wol, zo saai. Ik hoopte steeds dat ik in slaap viel, maar ik sliep juist al."

Gezien! Vond het al zo lang duren voor n vallende ster. http://bit.ly/b3hiZL

Zon schijnt. Het is te warm voor mijn winterjas. Ik kom buiten bekenden tegen.#lente

Mijn 1 second of fame: klik in het schermpje op het filmpje 'val dood' en zie mij een woord zeggen, jaja http://bit.ly/3vCViQ

Dadelijk werken als locatiemanager bij de Masterclass acteren van @goshortfilmfest

Verslag van de Award Show is af. Nu nog 'even' vertalen in het Engels... #goshort

Vandaag bij @goshortfilmfest : allemaal Best Of-filmblokken. Als je tijd hebt: ga! Korte films zijn zo bijzonder. http://bit.ly/cX8EsQ

Er zijn van die automobilisten die hun richtingaanwijzer pas aanzetten als ze al halverwege de bocht zijn.

Beetje nutteloos.

Net zoiets als "kijk uit!" roepen, nadat iemand in een gat is gestapt.

In mijn bassisschoolklas waren er heel veel mensen jarig in maart. Ik weet niet meer precies hoeveel, maar ik weet wel dat de ouders van de jarigen altijd samen overlegden wie er op welke woensdagmiddag of zaterdag in maart haar verjaardag ging vieren, zodat het niet allemaal tegelijk viel. Dat waren dus een hoop kinderfeestjes in maart. Waaronder die van mij. En mijn beste vriendinnetje in die tijd. Wij waren zelfs op dezelfde dag jarig.

Vroeger had je kinderfeestjes, dat waren leuke doe-feestjes. Op de middelbare school kreeg je een gedeelte met familie en een gedeelte met je vrienden, hangfeestjes. Terwijl ik studeerde vierde ik de eerste jaren nog thuis bij mijn ouders mijn verjaardag, later in mijn kamertjes, die altijd te klein waren, maar toch pasten alle mensen er in. Kris-kras door elkaar, her en der een bierflesje en een bak chips omgooiend. 

Ik heb het nooit zo gehad op zit-kopje koffie/thee-en-gebakje-verjaardagen. Allemaal in een kringetje. Een beetje een verplichting. Waarbij ik zei dat iedereen zelf zijn drinken kan pakken, maar ik toch zo nu en dan kijk of iedereen dat inderdaad doet en vermaakt iedereen zich eigenlijk wel? En is het al tijd voor de chips en toastjes?

De laatste jaren vier ik mijn verjaardag op de manier die ik zelf leuk vind. En dat bestaat vaak uit twee gedeeltes: mijn verjaardagsdag zelf met wat mensen ergens eten. En een dag in de buurt ergens dansen.

Dit jaar vier ik mijn verjaardag in een paar delen.
Vanmiddag komen mijn ouders, mijn zus en een goede vriendin en gaan we taartjes eten en naar Go Short. Vanavond ga ik met vrienden naar het concert van Slagsmalsklubben. Morgenmiddag ga ik naar Go Short. En daarna ga ik met vrienden dansen.

Hieperdepiephoera!

Vorig jaar was ik vrijwilligerscoördinator en productie-assistent tijdens de eerst editie van het Go SHort International short film festival in Nijmegen.

Het was een leerzame, goedlopende, mooie en hectische eerste editie. Vorig jaar was deze week meteen ook de drukste week van mijn leven. Wel een waar ik tevreden op terug kon kijken.

Deze week is de tweede editie van het festival. Vanwege de baan die ik heb (en bijna stopt, maar die keus had ik nog niet gemaakt toen ze me weer vroegen) ben ik dit jaar niet de vrijwilligerscoördinator. Wel help ik dit jaar mee als o.a. productie-assistent, locatiemanager bij een Masterclass en zit ik in de webredactie.

Voor alle korte filmliefhebbers en -nieuwsgierigen: neem de tijd om tussen vanavond en 21 maart naar een Go Short-filmblok te gaan!

Deze dus. Gezien en netjes gekregen van de inspirerende Miriam, die ik heb leren kennen tijdens Blogart vorig jaar.
Hier is haar (enorm leuke!) site: KLIK

Woorden. Zinnen. Ideeën. Taken. Opdrachten. Lijstjes.

Het dringt allemaal om aandacht in mijn hoofd.

Mijn tijd, aandacht en energie gaan al steeds meer naar de ik-heb-mijn-baan-opgezegd-en-nu-is-het-tijd-om-verder-te-gaan-als-zelfstandig-ondernemer-fase aan het gaan, maar daarnaast zit ik ook nog volop in de ik-heb-mijn-baan-nog-een-paar-weken-en-het-kost-me-allemaal-samen-nog-even-meer-tijd-en-energie-dan-ik-er-eigenlijk-voor-heb-nu.

Maar gelukkig heb ik onderstaande uitspraak gelezen op de site van Miriam uit het raam:

Alles komt goed
Of bijna alles
Maar dat is ook al best veel

En de mens zoekt en zoekt zich een weg in de rondte op het virtuele web en soms komt er dan iemand op mijn site terecht. Ik betwijfel of ze hier vinden wat ze zoeken. Ik ben ze wel dankbaar dat ik dankzij hun mijn geliefde zoekwoordenlijsten kan plaatsen. Ik vind het weer een interessante verzameling:

Dagboekstukjes

grappige briefjes

`kleine mensen`charmant zitten

Samen onder paraplu

Niemand hielp

Woorden die eindigen op ieuw

Woorden die begint met b

Circus beroepen

henriette 0405

sneeuw maken

Om na mijn werk uit de trein te stappen, met een vriend wat te gaan eten in een eetcafe en vervolgens vijf minuten te fietsen naar een afspraak.
Het eetcafe dat we hadden bedacht was niet echt druk, dus het leek ons geen probleem om 'binnen de tijd' te kunnen eten. We keken op de kaart en bestelden snel, zodat we des te meer zouden hebben om rustig te eten. We keken uit op de keuken en uitgiftebalie en zagen zo nu en dan borden vol eten voorbij komen.
De tijd tikte langzaam maar gestaag door. En onze bordjes kwamen niet.
Ik keek steeds vaker op de klok.
We hadden trek en het tijdstip dat ik weer weg moest, kwam steeds dichterbij.
Het was ook niet echt druk en we vroegen ons echt af waarom het zo lang moest duren.
Ons drankje was ondertussen ook al op en niemand kwam vragen of we een nieuw drankje wilden hebben.
We wenkten naar een ober en bestelden wat nieuws te drinken. En vroegen of ons eten al bijna klaar was?
Alweer weglopend zei de man dat het in de maak was en er bijna aan kwam.
Even later kwamen onze bordjes er eindelijk aan.
Het was lekker eten, maar in een eetcafe binnen 20 minuten je bord leeg moeten eten, is niet bevorderlijk voor de smaakervaring.
We vroegen na het eten meteen naar de rekening en de ober pakte onze borden, vroeg 'heeft het gesmaakt?' en liep weg zonder een antwoord af te wachten. Hij stond nog geen seconde stil.

Als de snelheid van het eten maken en de bediening werd opgevoerd en er meer tijd zou worden gegeven aan service en daadwerkelijke aandacht, zou deze anderhalf uur er heel anders hebben uitgezien.

Zonde.

In de bieb aan het werk. Ik zou hier wel willen wonen, deze rustige plek met heel veel boeken.

'N paar tieners luisteren hollandse nr's in halletje trein. Bijzonder. Wist ook nog niet eerder dat er 'n houseversie van 'annabel' was.

Na een nachtje dansen en gezelligheid @melkweg #5DO toch fijn dat ik nu voor maandagochtendforensdrukte met de trein thuis zal arriveren.

Goedemorgen. Net voor het licht thuis. Het sneeuwt. En ik ga slapen. Deze maandag bestaat niet. Truste.

Ik hoop dat ik op mijn 80e nog steeds door mijn kamer dans. Desnoods met rollater.

Ik ben zo blij! T-mobile stopt mijn internetabonnement, aangezien ik slechte verbinding, al sinds 't begin. Ze geven toe! Ha!

Kwam op zo'n toevallige manier mijn zus tegen, dat toeval er juist buiten leek te staan.

Programmaboekje @goshortfilmfest doorgelezen en ik wil volgens mij alle films wel zien. Ziet er nieuwsgierigmakend uit, heb er zin in!

De man bij de deur die iedereen ophield, had er geen benul van day de deur alleen open zou gaan na een druk op de knop.#trein

Er komt een draaiorgel voorbij. Een iemand trekt het orgel voort. Een ander belt aan met de collectebus. Huis aan huis. Vreemd.

In de ochtenddrukte bij de trein en daarna op de fiets naar mijn werk viel het me weer eens op.
Iedereen heeft tijdens het voortbewegen haast en denkt daarbij voornamelijk aan zichzelf.
Het bewegen gaat daardoor echter niet sneller, maar juist langzamer.

We vertragen doordat we elkaar in onze haast enorm in de weg zitten.

Als iedereen een seconde langzamer zou bewegen en ondertussen iets vaker om zich heen zou kijken om te zien wat de mede-voortbewegers aan het doen zijn, dan zou alles juist sneller en soepeler gaan.

Ik ben er alvast mee begonnen.

Bellend kwam ze de trein in en ze ging op de lege plek naast me zitten.
Ze belde met haar vriendje.
Het klonk als een moeizaam gesprek.
Ik hoorde haar zeggen dat ze elkaar al meer dan twee weken niet gezien hadden en dat ze het vreemd vond dat hij er dan toch voor koos om komende vrijdagavond met Elise en Mirjam af te spreken, in plaats van met haar.
Ja, het was echt al meer dan twee weken geleden. Zij hield dat bij.
Ze wilde hem graag zien voordat ze naar Amsterdan zouden gaan. Dat was toch niet meer dan logisch volgens haar. Maar ja, hij dacht daar zelf niet aan. Dat moest zij weer doen.

De onmacht, de hopeloosheid, de angst, de behoefte om geliefd te zijn klonk in ieder woord door.

Ik wilde zo graag tegen haar zeggen dat ze zich niet zo aan hem moest opdringen en hem zo te horen beter los kon laten. Ik wilde zo graag tegen haar zeggen dat liefde en aandacht van twee kanten moet komen. Ik wilde zo graag tegen haar zeggen dat ze op moest houden met zoveel moeite te doen, om te ontdekken of hij uit zichzelf ook aan haar dacht.

Maar ik deed het niet. Ik deed niet mee aan het gesprek.

Ik was de onbekende die in de trein een gesprek opving en daar het hare van dacht.

Ieder mailtje in mijn mailbox, ieder smsje dat ik krijg: daar doe ik iets mee.
Een mail met: “Ik geef weer een cursus, kan je deze mail doorsturen naar geïnteresseerden?”, kan ik niet zomaar in de virtuele prullenbak gooien. Ik wik en weeg, kijk welke mensen in mijn adresboek er iets aan zouden kunnen hebben of het interessant zouden vinden en stuur het door.

Vele mails met mensen die af willen spreken –soms met een groepje- gaan heen en weer. Dan kan ik niet, dan kan die wel: we plannen, schuiven in agenda’s, vullen gaatjes in de tijd op tot er een afspraak staat.
Soms duurt dat even en tot die afspraak staat, gaat het ondertussen wel in een speciaal laatje in mijn hoofd en alles wat daarin zit, zit ergens in mijn gedachten, tot het afgehandeld is.

Er zijn mensen die smsjes ter kennisgeving aannemen en dan kom ik er dagen/weken/maanden later achter (soms na nog een sms, mail of belletje van mijn kant) dat ze het wel gelezen hebben, maar er niet aan zijn toegekomen om te reageren. Of het niet nodig vonden. Of dat gewoon zijn vergeten.
Ik kan dat niet.
Al antwoord ik niet meteen, het gaat ook in dat speciale laatje in mijn hoofd. Alles wat daarin zit, kan ik niet vergeten tot ik het gedaan heb.

Alles dat ik zie, lees en hoor, doet iets met me.
Ik vind er wat van, het maakt iets bij me los, ik wil er iets mee, ik kan er iets mee, ik moet er iets mee, ik doe er iets mee.

Het wereldwijde web vind ik daarom zowel een vloek als een zegen. Er is veel te halen, wat ik heel fijn, handig en inspirend vind, maar soms ook overdonderend.

En soms wordt het me dan ook allemaal teveel.
Dan zit mijn mailbox vol met mails waar ik iets mee moet of wil.
Dan kan ik alle tweets op twitter niet bijhouden.
En de berichten in de community waar ik met een groep vrienden in een groep zit waar we allemaal onderwerpen, vragen en weetjes met elkaar kunnen delen zijn me teveel van het goede.

Als het zover is, dan is het tijd om alles even een halt toe te roepen.
Minder op internet, bepaalde sites niet of amper bekijken, even niks afspreken met mensen.

Dat heb ik nodig om ruimte te maken in mijn hoofd en mijn leven. Om weer even goed te ervaren en voelen wie ik ben, waar ik energie van krijg en wat het met me doet als ik even voornamelijk alleen mijn eigen dingen lees, denk en ervaar.
Zonder al die afleiding.

geluid: het effect veroorzaakt door de prikkeling van het gehoorzintuig met geluidsgolven of wel de met dit zintuig waarneembare trillingen

Al ruim zeven jaar woon ik in mijn flatje.
Ik zag dit nooit als een gehorige flat. Zo nu en dan hoorde ik wel ergens muziek of een telefoon overgaan. En als een buurman een kamer vol visite had, dan kon ik dat wel horen. Maar het was nooit echt vervelend of storend.

De laatste maanden heb ik steeds meer last van geluid om me heen. Ik hoor het. En ik voel het.
Ik weet niet of er ook meer geluid om me heen is, of dat ik er steeds minder goed tegen kan.
In de loop der jaren heb ik vaker behoefte aan om even geen muziek of tv aan te hebben. Behoefte aan stilte.

Maar overal om me heen lijkt geluid te zijn.

Een van mijn buren is nogal doof en zet daarom zijn tv hard. Dat hoor ik best goed in mijn slaapkamer, en geluid lijkt harder te worden als je in het donker ligt. Als hij zijn slaapkamer- en huiskamerdeur dicht heeft, hoor ik het niet. Maar hij denkt daar niet altijd aan. Meestal heb ik er op dat moment geen zin in om in mijn slaapkleding aan te bellen. Dan pak ik mijn oordoppen en ga op die manier de nacht in.

De bovenbuurvrouw heeft hakkenschoenen aan en die hoor ik regelmatig boven me langs trippelen.

Van alle kanten hoor ik soms muziek, pratende groepen mensen, een indringende voordeurbel en centrifugerende wasmachines.

Verder heeft mijn schuinonderbuurvrouw haar muziek altijd heel hard als ze haar huis aan het poetsen is. Dat doet ze al jaren, en het is niet altijd storend. En als ik naar beneden kom om te zeggen dat het echt hard staat, zet ze het altijd meteen zachter. Maar soms probeer ik het te negeren en dat lukt niet, en tegen de tijd dat ik dan naar haar toe ga, heeft het wel aan me zitten knagen. En vanochtend werd ik om 8.00 wakker van haar muziek. 8.00. Op een zondag! Mijn verwildere onuitgeslapen pyjama-look aan haar voordeur heeft wellicht indruk gemaakt, maar ik weet dat dit helaas niet de laatste keer is dat ik bij haar voordeur zal staan.

Ik zou willen dat ik er allemaal geen last van had, dat ik het allemaal langs me heen kon laten gaan, maar het lukt me niet meer.

Dus ik ben op zoek naar óf een nieuwe plek om te wonen (zonder buren, of met geluidsloze buren, of ergens waar hele dikke muren zijn) óf een manier om me er (zonder oordopjes) van af te kunnen sluiten of het langs me heen te kunnen laten gaan.

Wie weet er iets voor me?

Update: deze ochtend ben ik nog even bij mijn benedenbuurvrouw  geweest. We hebben een tijd samen gepraat. Ze had wel door dat het zo vroeg was, maar geen idee dat haar muziek hard genoeg stond om ook mijn flat binnen te dringen. Het is gewoon echt een gehorig gebouw.We hebben uitgewisseld welke geluiden we horen en van welke buren ze afkomstig zijn. Een overzicht door de jaren heen. Een conclusie was dat er de laatste jaren ook echt steeds rumoerige buren komen wonen. Als we allebei de keus zouden hebben, zouden we graag ergens anders wonen. ZIj heeft zich neergelegd bij alle geluiden. Ik hoop dat mij dat ook weer gaat lukken.

Goed gesprek gehad: zoals het er nu uitziet, wordt ik producent van een muziektheatervoorstelling. Leuk!

Er zijn nu 5 mensen aan het kijken en overleggen hoe de koffieautomaat werkt. Meer mensen is niet persé meer kennis... #bieb

Het is droog buiten. Fijn. Soms is het weer gewoon wel goed.

Ook leuk: 14 maart is er weer Nijmeegs Boekenfeest,met o.a. Nico Dijkshoorn,Joris v Casteren. http://www.wintertuin.nl/boekenfeest-2010/

Mijn stem en keel zijn al dagen niet op hun best. Ontdek nu hoe vaak ik op een dag zing/neurie. Toch maar even niet doen nu..

Bij zoveel mist verwacht ik altijd 'n beetje via 'n dikke mistbank in 1876 uit te komen, zoals #suskeenwiske

Hmm.. een van mijn opdrachten wordt misschien verzet naar 'n paar maanden later. Zo gaan die dingen natuurlijk.. #onzekerheid #zzp-er

Mijn mailbox zit vol met mails die iets van me willen. Krijg de rust voor 't beantwoorden niet, juist omdat het zo vol is. #vicieuzecirkel

In een mail "Hier in bijlage dan de ultieme finale versie". En zul je zien dat er een nog ultiemere finalere versie komt

Nu zou men kunnen denken dat ik stiekem alcohol uit een knijpflesje in mijn thee giet. Het is echter honing. *schorre keel* *kuch*

Dat je een overweldigende gemoedstoestand voelt aankomen en even niet weet of je je er eroverheen zal zetten of er compleet in zal duiken.

Paar dagen pauze wat betreft online mededelingen doen en willen afspreken met mensen. Tijd voor mij. En laten komen wat er komt.

Dat vind ik nou een mooie combinatie: boeken, goede doelen, een kunstwerk en bijzondere boodschappen!

Via de site van Youbedo:
Op woensdag 10 maart start de Boekenweek. YouBeDo.com gaat deze dag een bijzondere actie doen. Op station Utrecht Centraal wordt een groot kunstwerk gemaakt met boeken die bijzondere boodschappen bevatten. We weten allemaal dat er iets moet gebeuren om de wereld een betere, schonere en leukere plek te maken. Jij kunt nu via het kunstwerk aan iemand anders laten weten hoe jij de wereld zou willen veranderen. Het kunstwerk is 10 maart de hele dag te zien op station Utrecht Centraal.

Tijdens de avondspits op 10 maart wordt het kunstwerk langzaam " ontmanteld"  en worden de boeken aangeboden aan de mensen die op dat moment op centraal station Utrecht aanwezig zijn. Je kunt zelf een donatie voor het boek bepalen. Deze donatie wordt verdeeld onder de 350 goede doelen die aangesloten zijn bij YouBeDo. Het leuke is natuurlijk dat je een boek krijgt met een persoonlijk bericht van een onbekende. 

Je kan je boodschap via hun site doorgeven, een boek met boodschap opsturen of een boek met boodschap afgeven op station Utrecht Centraal.
Meer informatie over deze aktie is hier te vinden.

Wachtend tot het verkeerslicht op groen zou springen, keek ik naar links om te kijken of er iets aan kwam. Als dat niet het geval zou zijn, zou ik alvast oversteken.
Er kwam niks aan. Ik keek naar voren en zag dat het verkeerslicht inmiddels al op groen stond.
Ik zag ineens een verband met het leven zelf, wachten, (on)geduldig zijn en de tijd die ergens rijp voo kan zijn.

Er stond iemand in de hal. Een vaag bekend gezicht. Het bleek de benedenbuurman. We stelden ons aan elkaar voor. Hij woonde er nog niet zo lang. Hij had zichzelf buitengesloten en hij keek er een beetje radeloos bij. Ik nodigde hem bij mij binnen uit, zodat hij kon bellen met de woningstichting. Zijn eigen mobiel lag binnen. Achter die deur waar hij niet in kon. Terwijl hij contact had en werd doorverwezen naar een slotenmaker, deed ik mijn boodschappen in de koelkast en rommelde wat. Hij leek het allemaal al lastig genoeg te vinden en het leek me niet bevordelijk voor wie dan ook als ik hem steeds nieuwsgierig aan zou staren.
De slotenmakers waren met lunchpauze, hij kon over een halfuur terugbellen. Hij keek me vragend aan en vroeg toen hardop of hij dan weer met mijn telefoon zou mogen bellen? Natuurlijk.
Na het gesprek bedankt hij me hartelijk en besloot om even een rondje buiten te lopen, tot het half uur voorbij zou zijn. Stiekem was ik daar wel blij mee. Ik wilde hem niet naar buiten sturen -want waar kon hij naartoe?- maar had ook nog van alles te doen.
Een half uur later ging mijn bel. De benedenbuurman. Hij belde weer met de slotenmaker en deze vertelden dat ze er pas over een paar uur konden zijn. Ik voelde de moed in zijn schoenen zinken. Gelukkig gaven ze hem een nummer van een andere slotenmaker. Er werd gevraagd of hij nog eens mocht bellen? Natuurlijk.
De tweede slotenmaker bleek een betere keus, deze zou er binnen drie kwartier zijn.
De benedenbuurman en ik raakten wat aan de praat. Over buren. Geluid. Zelf groente verbouwen. Wonen.
Na een half uur ging hij in zijn voortuin werken en daar op de slotenmaker wachten.
Even later hoorde ik buiten wat stemmen. Zo te horen kwam het allemaal goed. Gelukkig. Zo vervelend om op je slippers zonder sleutels buiten te moeten staan en niet te weten wanneer je weer je huis binnen kan.

Even later ging mijn telefoon. Het nummer van de slotenmaker. Ik nam op. Het bleek een van mijn ooms, die slotenmaker is. Hij was beneden bij mijn buurman geweest om de deur open te maken en het flatgebouw kwam hem bekend voor. De benedenbuurman had het erover dat een buurvrouw zo vriendelijk was geweest om hem te helpen, hem binnen te laten, de telefoon te laten gebruiken en zich over hem te ontfermen. Mijn oom vroeg of het een niet al te groot iemand met een bril was geweest? Ja dus.
Mijn buurman had het erg bijzonder gevonden. Want we kenden elkaar helemaal niet.

Ik wuifde het wat weg naar mijn oom. Zei dat het toch heel gewoon was om dit soort dingen te doen, op dat soort momenten help je elkaar. Had het niet anders kunnen doen.
Mijn oom zei dat het helemaal niet zo gewoon was. Hij kwam door zijn werk bij mensen die zichzelf hadden buitengesloten en het bleek helemaal niet normaal als buren om de ander te helpen.

Ik vond dat raar. Vind dat nog steeds raar.
Ik ben niet gelovig, maar geloof wel heilig in de Gulden Regel 'Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet'