In december 1998 woonde ik in Zweden om er een jaar gesubsidieerd vrijwilligerswerk voor Loesje Internationaal te doen. De Loesje-wintermeeting was dat jaar in Bratislava (Slowakije). Mijn huisgenoot en medevrijwilliger Steffan zijn op 22 december begonnen aan de 30-urige busreis van Linköping naar Bratslava. Op 23 december in de vroege avond kwamen er aan bij onze Slowaakse gastheren en mede-Loesje-leden. Zij gingen er -na het overhandigen van hun kamersleutel aan ons- vrijwel meteen vandoor, om voor de Kerst naar hun ouders te gaan.

Na aan goede nachtrust, in het enorme grijse en grauwe gebouw waar 3000 studenten wonen, gaan we op weg naar de supermarkt. Het is de dag van Kerstavond, dus het is er uiteraard enorm druk. Er staan niet alleen lange rijen voor de kassa's, maar ook aan de andere kant, om op een winkelwagentje te wachten. Eind van de middag gaan we naar het centrum, op zoek naar een restaurantje om uit eten te gaan. We hadden er niet echt bij stilgestaan dat er heel veel dicht is op Kerstavond. Gelukkig vinden we een pizzeria die tot 18.00 open is. Het is nog vroeg en om de tijd te doden gaan we ergens anders wat drinken. Daar raken we aan de praat met Amerikaan Ben en zijn Slowaakse stiefzoon Lubosch. Het is een gezellig en hartelijk gesprek dat we op een gegeven moment moeten afbreken om op tijd bij onze pizzeria te zijn. De heren lopen met ons mee en eenmaal daar ontdekken we dat de pizzeria alsnog ook dicht is. Daar staan we dan, hongerig op Kerstavond.

Ben wilt niet dat we niks te eten hebben op Kerstavond en stelt voor dat wij bij hun komen eten. We vinden het nogal een genereus aanbod en vragen ons af of zijn vrouw het niet erg vervelend zal vinden als er ineens twee toeristen aan komen schuiven bij het kerstdiner. Om ons gerust te stellen belt hij zijn vrouw Daniela op en blijkt het geen probleem te zijn. Op naar ons Kerstdiner!

Daar zitten we dan, in een Slowaakse huiskamer. Voordat we gaan eten is het tijd voor kerstcadeautjes en zelfs Steffan en ik krijgen er een. Hij een Slowaakse bierkan en ik een Slowaaks bord. Ik word er stil van, deze spontane hartelijkheid en dat op Kerstavond. Het voorgerecht bestaat uit een teentje knoflook per persoon, een soort grote hosti en veel honing. Anders dan het eten dan ik gewend ben. Vergezeld van de nodige wijn, champagne en borovischa nuttigen we de rest van het diner. Het wordt steeds gezellig met onze gastmensen. Daniela blijkt ooit een single gemaakt te hebben, dus de gitaar wordt tevoorschijn gehaald en we spelen en zingen het ene liedje na het andere. De tijd vliegt en ineens moeten we onze spullen pakken en jassen aandoen, want het is tijd voor de Nachtmis. We rollen de taxi uit en vinden zowaar een plekje in een enorm drukke kerk. Ik versta niks van wat er verteld wordt, maar kijk mijn ogen uit. Wat een mooie kerk en wat een opgedofte mensen allemaal.

Als Steffan en ik later met de taxi naar onze tijdelijke studentenkamer gaan, ben ik helemaal rozig en overweldigd door het gastvrije Kerstgevoel dat ons hier overvallen heeft.