Ik was in de leeftijd dat ik op de lagere school zat en we iedere week zwemles kregen. Het zwembad was op loopafstand van mijn school.

Het was een winterse dag en we liepen met de hele klas naar het zwembad toe. Voor het gebouw was een vijvertje. Met een laag ijs. Ik en een paar anderen vroegen ons af of het sterk ijs zou zijn. Konden we er op staan? We betwijfelden het, maar wilden het even uitproberen. Stoer ging ik op het randje staan. Dat ging goed. Ik zette een stap verder naar het midden. Dat ging minder goed. Mijn voet zakte door het laagje ijs heen. Ik als eerste lachen. De anderen volgden.  Met een grote grijns stapte ik snel van het ijs af en zei dat het allemaal wel meeviel. Dat was natuurlijk niet zo. Mijn schoen was nat, plus mijn sok en een stukje broek. En terwijl mijn ene voet steeds kouder werd, nam ik me voor om nooit meer stoer als eerste op het ijs te stappen.