Ik was een jaar of 9 en een dik pak sneeuw was in de nacht naar beneden gekomen en had alles bedekte.  Het was een doordeweekse dag en mijn een jaar oudere zus en ik moesten naar school. Gewoonlijk fietsten we daar naartoe, maar met deze sneeuw was er met de fiets geen doorkomen aan. Samen met een paar andere buurtkinderen die op dezelfde lagere school zaten, gingen we op weg. Lopend. Dik en warm ingepakt gingen we op weg. Ploeterdend door de sneeuw. Ik kreeg het gevoel dat we in een film speelden, of op zijn minst de hoofdpersonen in een spannend kinderboek waren. De wereld was klein en bestond alleen uit ons huis, de school en de besneeuwde weg daartussen. Het was koud, moeizaam en het voelde alsof we eeuwen onderweg waren. Onderweg in een witte magische wereld. Te laat kwamen we eindelijk op onze basisschool aan. Dat was geen probleem, de juffen en meneren waren blij dat we er waren. We hingen onze jassen, dassen en handschoenen te drogen en verruilden onze winterlaarzen voor fijne sloffen. Met een warm en veilig gevoel liep ik mijn klaslokaal in en was het tijd om de sneeuw even los te laten en nieuwe dingen te leren.