Het is natuurlijk wel vreemd om met een rijbewijs weer in een lesauto te stappen. Vooral als er een 18-jarige jongen achter het stuur vandaan komt om plaats te maken voor mij, degene die allang een rijbewijs heeft, maar de afgelopen jaren amper heeft gereden en het daarom allemaal niet zo goed meer weet en het daarom ook nogal spannend vind. Het rijden dus.

De spiegels konden met knopjes aan de binnenkant verzet worden. De techniek staat voor niets, dat blijkt wel weer.

Riem om. Stoel goed. Handrem eraf. Spiegels goed. Starten. En gaan.

Binnen een paar minuten reed ik weer eens over het beruchte Keizel Karelplein. Een heel klein stukje, want ik ging erop en moest er de eerste afslag weer af. Maar toch. Het is en blijft een door velen gevreesd plein.

Ik ben erachter gekomen dat ik niet zozeer bang ben voor autorijden op zich. Maar dat ik het allemaal wat teveel vind om tegelijk en ook nog eens goed te doen. Schakelen. Sturen. Het verkeer om me heen in de gaten houden. Niet tegen de stoeprand rijden. Op de weg letten. Op de borden kijken. Kijken waar ik naartoe moet. Zorgen dat ik slecht verlichte fietsers niet omver rij.

Het lesuur vloog voorbij. De instructrice bleek grappig, aardig en uitleggend. Dat zijn mooie eigenschappen voor de baan die ze heeft.

En wie weet, stap ik op een dag zonder nadenken in een auto en rij ik. Waarheen dan ook.