Soms heb ik dat. Dat er iets sluimert van binnen en ik het niet helemaal kan plaatsen. En ik me afvraag of ik er iets mee moet. Of kan. Of wil.

Tot er iets knapt en alles er in een niet te stoppen emotionele woordenstroom uit komt. En ik mezelf dingen hoor zeggen, waar ik me niet bewust van was.

Niet bewust. Onbewust wel. Achteraf gezien.

En er niks anders opzit, dan het erover te hebben met de mensen die het aangaat. Hoe lastig en vervelend ik dat ook vind.

Het liefst sluit ik mijn ogen, blijf ik een paar weken onder mijn dekbed liggen en hoop ik dat het dan vanzelf opgelost is en de keuzes voor mij zijn gemaakt.

Maar zo werkt de echte wereld niet.

Dus ik adem nog eens diep in. En nog eens. En nog maar een keer.

En ga bedenken welke keuzes ik ga maken nu ik dit gevoel zo duidelijk heb gevoeld.