Mijn 'twee naar links en dan twee naar boven'-bovenbuurmens is aan het verhuizen. Met zo'n verhuislift. Wel zo handig als je op de 4e verdieping woont.

Zelf woon ik hier alweer ruim zeven jaar. In dit flatgebouwtje van vier hoog, waar ik de voordeur deel met 15 anderen. Heel soms verhuizen er mensen. Maar de meesten wonen hier ook al jaren.

Ik heb niet veel contact met de mensen hier. Ik ken de gezichten. Zeg hoi. Heel soms iets over het weer als ik naar buiten stap. Of een kort gesprekje over een van de katten.

Ik ben wel op de hoogte van de eigenaardigheden. Zo is er de buurman die altijd buiten rookt, ondertussen puzzels uit een puzzelboekje maakt of door een meegebracht fotoalbum aan het bladeren is. En heb ik een schuinonderbuurvrouw die soms heel hard haar muziek aan heeft staan en dan ook nog eens keer op keer hetzelfde nummer achter elkaar draait. En dan is er een naaste buurman die niet zo goed hoort en dus zijn tv of zijn muziek (opera of carnavalshits) te hard heeft staan.

Verder valt het allemaal wel mee. Het is en blijft een flat en elkaar soms horen, daar kom je niet onderuit. Maar ik ken de eigenaardigheden nu en kan daar prima mee wonen.

Ik vind het dus wel spannend dat er nog veel meer verhuizingen gaande zijn. Mijn onderburen zijn vorige week verhuisd. Mijn buren rechts gaan eind deze maand weg. En de buurvrouw van twee deuren naar links vertrekt eind november. Twee naaste buren en twee mensen op mijn galerij van vier deuren weg dus. Wie weet wat voor lawaaimakende monsters ik daarvoor in de plaats terug ga krijgen?

Mijn hoop gaat dan ook uit naar stille, boeklezende, slaperige, geen-muziek-luisterende mensen zonder vrienden die op bezoek komen.