Het was na 17.00. En voor me in de overvolle trein met veelal forensen zaten een man en een vrouw. Overduidelijk collega's. Ze hadden het over projecten, groepen, subsidies, vergaderingen en keuzes die gemaakt moesten worden. Voor hun zag het eruit als bittere ernst. Maar voor mij had het iets onechts over zich.

Ik had het gevoel dat ik keek naar een klein toneelstukje, met een vooraf verzonnen en ingestudeerde tekst in de categorie "interessant klinkende kantoorpraat voor op de achtergrond".