Ik had de stratenmaker kunnen negeren, aangezien ik niet goed verstond wat hij zei en ik geen idee had wat hij van me zou willen. Maar zo ben ik niet. Combinatie van beleefdheid en nieuwsgierigheid. Ik remde dus wat af en keek hem vragend aan. "Heb je veel geld bij je?", herhaalde hij. Ik wist niet waarom hij dat interessant vond, maar ik schudde mijn hoofd, want veel geld had ik niet. "Dan zou ik maar afstappen als ik jou was." Dat deed ik. "Ze zijn aan het controleren, kijk maar eens goed achter die bus van me." Door de ruiten van zijn bestelbusje zag ik een paar mannen van Bureau Toezicht bij een jongen met een fiets staan. Ze waren aan het controleren. Op fietsen. In de stad. Dat in sommige straten wel mag, maar op dat stukje niet. Dankbaar keerde ik me naar de stratemaker toe: "Bedankt voor de waarschuwing! Echt! Heel erg bedankt!" De stratenmaker en zijn collega keken elkaar met een kleine glimlach aan. En gingen verder met hun ding. Ik liep naast mijn fiets, langs de heren van Bureau Toezicht en hoorde hoe de betrapte jongen zijn adres aan het opnoemen was, zodat ze dat op zijn bon konden zetten.