Een paar maanden geleden was ik ervan overtuigd dat ik binnen onafzienbare tijd naar een andere stad verhuisd zou zijn en daar werk zou hebben. Het leek me een kwestie van graag willen en heel hard zoeken en dan maar afwachten. Ik heb iedereen in mijn wijde omgeving laten weten dat ik binnenkort zou gaan. Heb dingen afgezegd. Stopgezet. Ik zou dat gewoon gaan doen.

Nu, maanden later, ben ik erachter gekomen dat het niet altijd zo werkt. Zowel het vinden van een huurruilwoning en het vinden van een baan daar is me nog niet gelukt. Een paar weken geleden kwam ik tot de conclusie dat dit misschien niet de tijd is. Dat er ook een kans is dat het niet gaat lukken. Nooit of voorlopig niet.

Dat gaf rust.

Mijn vizier staat nu weer helemaal open in plaats van gericht op een klein stukje en verder niks. Ik richt me op daar. Op hier. En alles daar tussenin.

En ben benieuwd.