In het hoekje van een van mijn ramen zit een spin in zijn web. Buiten. Ze zit in haar web, wiegt mee als de wind waait. En wacht. Tot er een smakelijk hapje in haar netten verstrikt raakt.

Als deze spin iets groter zou zijn en binnen in mijn huis zou lopen, zou ik er zo ver mogelijk vandaan blijven. Ik heb het niet zo op spinnen.

Deze zit echter veilig buiten mijn huis. Ik kijk er soms naar. Hoe ze wacht. En niks anders te doen heeft dan wachten. Gisteren voelde ik me een beetje schuldig. Ik gooide een stofhoopje uit mijn raam en het waaide haar web in. Hoopvol klauterde ze er op af. Hongerig wellicht. Spinnen eten echter geen stof. Ze eten beestjes.

En zo wacht de spin. Tot er iets eetbaars haar nest in vliegt. Of waait.

Over geduld gesproken.