Als kind had ik het. En ergens in mijn leven ben ik het kwijtgeraakt.

De mogelijkheid om de tijd te vergeten. Er niet bewust van te zijn.

Als kind kon ik me uren verliezen in een boek. Volledig opgaan in het uittekenen van een fantasie-eiland. Geconcentreerd een puzzel maken. Buiten spelen en in een eigen werkelijkheid leven. En pas als het donker werd, of een van mijn ouders me riep om te eten of omdat we ergens naartoe gingen, dan was ik er weer. En werd me weer bewust van de tijd. En het hier en nu.

Ik mis dat soms.

In het werkelijke en volwassen leven van geld verdienen, rekeningen betalen, werk zoeken, nadenken over verhuizen, sociale contacten onderhouden en bedenken wat ik wil met mijn leven, zou ik weleens even de werkeleijkheid willen verliezen.

Compleet opgaan in een boek of zo geconcentreerd bezig zijn met iets dat ik pas zie dat er veel tijd voorbij is gegaan omdat het ondertussen donker is geworden.

Ik wil me niet altijd bewust zijn van iedere minuut en soms de tijd echt even kunnen vergeten, helemaal loslaten. Om daarna weer opgeladen en verfrist het hier en nu in te kunnen gaan.