De laatste dagen was ik niet zo optimistisch gestemd over mijn plannen die allemaal in het water leken te vallen. Ronduit pessimistisch was een betere omschrijving van mijn gevoel op dat gebied, zoals blijkt uit mijn voorgaande stukje.

Later op de dag keerde het tij zich ineens. En werd ik diverse keren uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Meer dan een keer. Er gloort weer hoop aan de horizon, er zijn weer opties, hoe fijn!

Ik probeer er deze keer kalm en onverschillig onder te blijven en wel te zien hoe het loopt. De afgelopen maanden heb ik mezelf namelijk een paar keer lekker gemaakt door fantaserend vooruit te denken en keer op keer werd ik hard teruggefloten door de realiteit waar geen verandering in bleek te zijn gekomen.

En al ben ik diep van binnen een optimist, ik ben blij dat ik er een tijdje pessimistisch tegenaan heb gekeken. Ik denk dat het goed voor me was om al mijn hoop te laten vervliegen. Zodat ik nu met frisse moed niet te hard van stapel loop in mijn hoofd en vanzelf merk welke kant het op zal gaan.