Terwijl ik vol concentratie de vele slakken probeer te ontwijken met mijn fietsbanden, vraag ik me af of slakken eigenlijk wel weten welk gevaar er dreigt.

Week en zacht als ze zelf zijn, voelen ze zich geschermd als ze hun huisje in krullen. Hun harde huisje, dat hun van nature hoort te beschermen tegen de gevaarlijke wereld. Hun bescherming, waarin ze veilig zijn.

Maar dat niet bestand is tegen zware fietsbanden en ferme voetstappen.

Later besef ik me dat mensen vaak ook een huisje om zich heen bouwen, waar ze zich in willen krullen als er gevaar dreigt. Als er iets nieuws en onbekend op hen af komt. Het huisje is echter een scheinbescherming.

De ferme voetstap leidt bij een slak tot de dood. Bij de mens niet. Daar kan het leiden tot een nieuwe blik, een nieuw inzicht.

Soms wordt er snel een nieuw huisje gebouwd. En soms blijkt een huisje niet meer nodig.