De laatste weken staan in het teken van vacatures zoeken, netwerken, solliciteren, gesprekken, hoop en afwijzingen. Soms een kans die het dan toch net niet wordt. En weer verder. Het meeleven en informeren van anderen is ergens heel attent. Doet me ergens ook goed. Maar ergens is het ook vermoeiend om iedereen steeds op de hoogte te houden. Vooral na een afwijzing.

Er is deze week van alles gaande op werkzoekgebied. Ik hou het alleen wat stiller en voor mezelf. De mensen om me heen en mijn virtuele bekenden kunnen het beste op goed geluk soms voor me duimen. En zodra ik dan een baan heb. En niet bijna. Maar helemaal. Dan zal ik het delen met de wereld.

Vanaf morgen zal ik er sowieso allemaal wat meer afstand van nemen. Het is namelijk alweer tijd om naar Terschelling te gaan. En was vorig jaar meer stressen dan uitrusten vanwege de coördinerende taken die ik op me had genomen, dit jaar heb ik het plan om compleet te ontstressen en weer gewoon kassavrijwilligster te zijn.