Soms is het ineens kwijt. Dan is er iets en ik weet niet precies wat en ineens dringt het tot me door. Ik ben niet meer in het hier en nu.

De wereld lijkt wat verder weg. Mijn vrienden lijken verder weg. Mijn plannen en doelen lijken niet te bestaan. De dagelijkse dingen kosten me erg veel moeite. De puf is er niet meer. De dagen zijn een stroperig iets waar ik me doorheen moet ploegen tot het tijd is om de nacht en mijn bed in te gaan.

Na een paar dagen komt dan ineens de dag dat ik iets anders in me voel. Nog net voor het opstaan. Een sprankje energie. De dingen die ik nog wilde doen lijken ineens niet zo groot en ingewikkeld meer.

En ik ben er weer. Nu en hier.