Ik zag ooit een film waar iemand was overleden en voordat hij de hemelpoort in mocht, kreeg hij stukjes van zijn leven te zien. Er was ooit iets met de liefde dat helemaal mis was gegaan en die persoon mocht toen even terug naar de aarde en naar die tijd, om het alsnog goed te doen.

Deze film -en het idee erachter- kwam een paar dagen geleden in mijn hoofd naar boven. Ik probeer altijd te doen wat goed is, wat goed voelt. Soms loopt dat enorm gestroomlijnd en soms lijkt het alsof ik moeizaam tegen de stroom in probeer te zwemmen. Het ene moment ben ik vol vertrouwen dat de dingen lopen zoals ze horen te lopen. Het andere moment vraag ik me af waarom alles zo lastig en ingewikkeld gaat.

Als het aan het einde van mijn leven echt zo is zoals in die film, dan ben ik erg benieuwd naar wat ze laten zien. Welke kansen ik heb gemist. En welke kansen ik goed heb opgepakt.

Het leven is echter geen film, dus ik zal het met het hier-en-nu moeten doen. Leven, doen en afwachten hoe de stroom zal gaan.