Op de middelbare school heb ik heel veel geleerd. In diezelfde periode was ik ook druk bezig met muziek. Liedjes luisteren. De Top 40 bijhouden. Liedjes opnemen op cassettebandje. Verzamelbandjes maken. De donderdagavondmixen van Ben Liebrand opnemen. En veel luisteren. Alle bandjes, alle nummers heb ik tot in de oneindigheid beluisterd. Ik kon alles meezingen van begin tot eind. Elke toon, elke kraak, elke jingle, elke abrupte stop van een liedje. Ik wist het. Ik kende het. Het zat in me.

Afgelopen weekend was ik op een 90's feest. Vandaag ben ik verzamelbandjes van vroeger aan het beluisteren.

En ik besefte me dat ik het grootste gedeelte van wat ik op de middelbare school heb geleerd, toch echt weer ben vergeten. Maar die liedjes. Die bandjes. Die mixen. Die zitten nog steeds in mijn hersenpan.

Als ik een liedje uit die tijd hoor dan hoor ik in gedachten nog steeds het liedje dat er op een bandje achteraan kwam. En soms ga ik halverwege een nummer in gedachten al verder naar een ander nummer, omdat daar de break zat bij een van de donderdagavondmixen.

Ik vind het zo bijzonder, hoe dat werkt met onthouden, in mijn hersenen.