Een jaar of vijf geleden waren twee vrienden van me een jaar Nederland uit. Hun parkietje Birdy logeerde toen bij een andere vriendin van ons. Toen die andere vriendin een maand op bezoek ging bij die twee vrienden, kwam Birdy bij mij logeren. Het had wel wat, zo'n kwetterend en babbelend groen-geel vogeltje. Die vriendin kwam tot de conclusie dat hij de resterende maanden het beste bij mij kon blijven, aangezien zij het maar niks vond als hij vloog en ik altijd het deurtje van de kooi open had staan. Na een paar maanden kwamen de twee vrienden terug en ging Birdy weer naar hun. Na een paar weken vroegen ze of ik Birdy wilde hebben. Hij leek hier meer aandacht te krijgen. En zo was ik ineens eigenaresse van een vogeltje. Een ietwat getraumatiseerd en mensenschuw vogeltje.

Dat altijd schrok als je te dicht bij de kooi in de buurt kwam staan. Dat altijd schrok als je hem water en eten gaf. Dat helemaal stil werd als ik bezoek had. Maar het was ook wel leuk gezelschap. Het kwetterde vaak met de muziek mee. Of zong een eigen liedje. Het had wel iets gezelligs, een levend wezentje in de hoek van mijn kamer. Al ergerde ik me er ook regelmatig aan. Als hij steeds weer schrok van mijn nabijheid als ik nieuw eten kwam geven. Als hij zo hard aan het kwetteren was, dat het me door merg en been ging. Als hij met zijn veren ging wapperen en er een veertjesexeplosie rondom de kooi kwam te liggen. Hij begon me te benauwen. En ik vroeg me af of ik een ander huisje voor hem zou zoeken.

Twee weken geleden kwam een vrienden hier voor het eerst op bezoek en we keken -op gewenste afstand- naar Birdy en ze vertelde me dat haar ouders ook een parkietje hadden gehad en dat deze pas was overleden. Ze wilden misschien wel een nieuwe. Het idee werd geopperd aan haar ouders en een paar dagen later kwam er een mail met vragen over soorten vogelvoer en andere betrokken en enthousiaste vragen. Dat voelde goed. Het was tijd.

En alhoewel het maar een afstandelijk vogeltje is waar je eigenlijk niks aan hebt, zal ik hem wel met een brok in mijn keel overdragen. Ik schrok ooit toen ik de kamer in liep en hij niet in zijn kooitje zat. Hij bleek op de lamp te bivakkeren. Een avond draaide hij helemaal door en na een wilde vlucht door mijn kamer is hij toen op een rij kookboeken terecht gekomen. Maar het verhaal waarmee hij beroemd is geworden bij mijn vrienden, is het verhaal van de nacht die hij op de gordijnen in mijn slaapkamer heeft doorgebracht.

Morgen gaat hij naar zijn nieuwe plekje. Ik denk dat ik nog een tijdje 'goeiemorgen Birdy' zal roepen tegen een lege hoek. Maar het is goed zo. Het past in de fase waarin ik ruimte maak. En dingen leer los te laten.