Het rommelde. In mijn hoofd en in mijn leven. Er hielden weer een paar banen op en een oud plan kwam naar boven. Het plan om naar Utrecht te verhuizen. De stad waar ik zoveel meer mogelijkheden zag op werkgebied. Puur en alleen omdat er daar zoveel meer leuke culturele en andere interessante organisaties en redacties zijn. Of in de buurt, op een bereisbare afstand. 

Het idee was eerst een losse flodder. En ineens werd het een echt plan. En ging ik maar eens op zoek. Naar werk. En vooral woonruimte. Betaalbare.  Ik bekeek veel sites. Heel veel sites. Stuurde iedereen die ik kende mailtjes. En vroeg me ondertussen af of ik zo graag wilde verhuizen dat ik mijn flatje daarvoor zou gaan inruilen voor een kamer. Als er niks anders mogelijk was.

Ik kreeg bericht van een jongen. Met een huisje in Utrecht. En werk in Nijmegen. HIj had interesse om te ruilen. Eerst tijdelijk, in verband met zijn tijdelijk contract dat over een maand of tien hopelijk omgezet zou worden in een vast contract. Het leek me niet ideaal. Maar het was een begin. Ik twijfelde. Tot bleek dat we niet legaal tijdelijk konden ruilen. Ook daar twijfelde ik over. En bedacht me toen dat het niet praktisch voor me zou zijn en ik wel verder zou zoeken. Naar iets. Hij belde. En bleek echter graag te willen verhuizen. En stelde voor om echt te ruilen, in plaats van tijdelijk.

Gisteren heb ik zijn huisje gezien. Hij had mijn flatje al gezien. En we zijn allebei voor. We willen ruilen. Waarschijnlijk per half augustus. Misschien eerder. Ik spring nog geen gat in de lucht. Besef het nog niet helemaal. Het is ook pas zeker als onze beider woningstichtingen akkoord gaan met de ruiling. En ik moet nog een baan vinden. En ik denk dat zij pas akkoord gaan als ik die heb. Dus de banenzoektocht gaat in dubbele vaart verder.

Voor zover je in een lot of toevalligheid of reden gelooft, is het wel heel bijzonder dat dit allemaal zo soepeltjes verloopt. Alsof het zo heeft moeten zijn.

Dus ik ben benieuwd welke baan er op mijn nieuwe pad gaat komen.