Soms kan ik ineens zo verstrikt raken in het 'als dit, dan dat, maar als zus, dan zo'-gevoel. Zoals nu. Ik kom er maar niet uit of ik in het wilde weg moet blijven zoeken naar alles wat me aanspreekt of dat ik moet beginnen met het hakken van een of twee knopen en van daaruit verder moet zoeken.

• Er zijn twee vaststaande feiten:
• Ik wil erg graag weg uit de flat die ik alweer bijna zeven jaar huur. (Ik ben er hier klaar mee, mede omdat ik hier geen tuin of balkon heb.)
• Ik ben op zoek naar meer/ander werk.

Het doeltreffend zoeken wordt bemoeilijkt door het feit dat ik niet weet of ik in deze stad zal blijven. Of mijn heil in een andere stad zal gaan zoeken. Utrecht bijvoorbeeld. Een stad waar meer organisaties zijn op het gebied waarin ik graag zou willen werken (cultuur, kunst, redacties en vrijetijdsbesteding). En een stad die zo centraal ligt, dat ook banen in omringende steden bereisbaar worden als ik er zou wonen.

• Dan kom ik vervolgens uit op de volgende knopen:
• Richt ik al mijn pijlen op deze nieuwe stad en zoek ik alleen daar naar werk en wonen?
• Richt ik mijn pijlen op beide steden en zoek ik in beide naar werk en een (nieuwe) woning en merk ik wel waar het lot me naartoe leidt?
• Richt ik mijn pijlen toch maar alleen op hier, omdat het niet echt makkelijk is om elders iets betaalbaars te wonen te vinden?

Vooralsnog handel ik naar de tweede optie. Misschien een hele goede optie. Maar het voelt een beetje half.

Want wat als ik daar een woning vind, maar geen werk? Of wel die baan, maar ze me alleen willen als er ik er woon? En wat als ik hier een nieuwe fijne huurwoning vind en ik ondertussen daar die leuke baan vind?

De ene dag heb ik er vertrouwen in dat de dingen lopen zoals ze moeten lopen. De andere dag heb ik het idee dat ik vast wat knopen moet hakken. De tijd zal het leren..