De afgelopen zeven jaar ben ik een echte slakkendoodster geworden. Niet omdat ik daar zoveel lol aan beleef, integendeel zelfs. De enige dieren die ik doelbewust dood probeer te maken zijn muggen. Verder hou ik niet zo van dode dieren. Ook niet om op te eten.

Maar die slakken dus. Als het geregend heeft, dan komen ze uit de struiken vandaan om de stoep op te kruipen. Om vanuit de voordeur bij mijn berging te komen, moet ik een klein stukje om mijn flatgebouw heen lopen. Een klein stukje met heel veel struiken. Deur uit. Hoekje om. Nog een hoekje om. En daar is mijn berging waar zich onder andere mijn fiets bevindt.

En die slakken, die zie je niet zo goed, vooral niet in het donker. Al lopende hoor je dus soms 'krak' onder je schoenen. Soms een paar keer achter elkaar. Een geluid dat mij inmiddels door merg en been gaat, omdat het inhoudt dat ik net een slak heb gedood. Alweer. Tegenwoordig loop ik al slalommend en uiterst voorzichtig op dat stukje. En meestal gaat het goed.

Gisteren liep ik al speurend over de stoep naar mijn berging toe. Ik zag een slak op kop liggen. Voorzichtig draaide ik hem om en even bleef ik er gehurkt bij zitten, om te kijken of er nog leven in de brouwerij zat. En dat zat er. Uiterst langzaam zag ik iets in beweging komen. En dat deed me goed.