Muziek is mijn leven, laat ik dat even voorop stellen. Het raakt me, doet iets met me, maakt iets in me los, kan mijn humeur opvijzelen of juist naar beneden halen. Ik kan genieten van vele vormen gitaarmuziek en elctronische klanken.

Op electronisch gebied is er echter een artiest die voor mij ver boven alle anderen uitsteekt. James Holden. De muziek hij maakt, de nummers die hij uitkiest als hij draait en die hij vervolgens perfect in elkaar over laten lopen, de sfeer die hij weet neer te zetten: het raakt me in alle vezels in mijn lichaam.

De eerste keer dat ik hem hoorde draaien, is drie jaar geleden. In mijn favoriete uitgaansplek liet ik me verrassen en meevoeren door zijn muzikale wereld. Sindsdien heb ik hem vaker horen draaien en ook thuis worden zijn sets regelmatig opgezet. Het raakt me. Iedere keer weer.

Vanavond is hij weer terug. In mijn favoriete uitgaansplek. Ik kijk er naar uit. Iedereen om me heen kijkt er naar uit. De verwachtingen zijn hooggespannen en de zin op zijn toppunt.

Over iets anders dan dit kan ik vandaag dan ook niet nadenken. Of schrijven.