Zo. Vandaag is alles opgeruimd. Go Short is voorbij.

De afgelopen weken heb ik -samen met een aantal anderen- hard gewerkt, met afgelopen week als finaleweek. Eerst een paar dagen voorbereiding waarin er nog veel moest gebeuren, voordat de openingsavond voor de eerste editie van dit internationale korte film festival plaats kon vinden. Een week of drie waarin ik steeds minder tijd had om te slapen en er alleen maar meer leek te komen dat nog moest gebeuren.

Mijn taak was vrijwilligerscoördinator zijn en uiteindelijk bleken het er ruim tachtig te zijn. Tachtig mensen waarmee ik contact had, waar ik mogelijke werktijden van wilde weten en een foto voor op hun pasje nodig had.

Tijdens de week verzamelde ik ingevulde vrijwilligersverklaringen en deelde ik hun festival-t-shirt uit. Een eerste editie van een festival, dus alles was voor het eerst. Na een dag - en soms al na een uur- bleek dat er op sommige momenten teveel vrijwilligers waren, op andere te weinig, dat ze beter eerder konden komen of later konden weggaan.

Ik was aan het puzzelen, aan het roosteren, aan het schuiven, aan het bellen, aan het mailen, aan het voorstellen, aan het uitleggen, aan het instrueren, aan het vooruit kijken, aan het wegbrengen, aan het delegeren, aan het informeren, aan het enthousiasmeren, aan het peilen, aan het regelen, aan het coördineren, aan het navragen, aan het nadenken.

Slapen kwam er weinig van. Eten en drinken schoot er soms uren bij in. Mijn lichaam zat zo vol spanning dat ik het echt voelde schieten door mijn lichaam op het moment dat ik doodmoe eindelijk in slaap kon gaan vallen.

Het was leuk, leerzaam, vermoeiend, hectisch, gezellig, grappig, stressvol en vermakelijk.

En nu, nu heb ik weer tijd. Om thuis te zijn, om de was te doen, om zelf te koken, om met vrienden af te spreken en te bedenken wat ik ook alweer aan het doen was in mijn leven.