Gisteren was ik de hele dag buiten in het bos. Met een groep fijne mensen. We waren bezig met hout hakken en een groot kampvuur bouwen. Stilstaan bij jezelf. Jezelf onderdompelen in een hut van warmte, on zo alles los te kunnen laten en even te zijn. Mijn mobiel stond uit, Ik had geen besef van de tijd. Er waren mooie, grappige en verhelderende gesprekken. Er waren momenten om stil te staan. Om dichter bij jezelf te komen. 

Ik heb de wereld en mezelf even met een andere blik gezien. De kennis die ik had over mezelf, daar ben ik niet meer zo zeker van. En loslaten -echt loslaten- blijkt maar weer eens veel moelijker dan ik dacht. Of hoop.

Het lijkt me tijd om de dingen  en gedachten en die ik van mezelf gewend ben en de paden die ik soms op de automatische piloot betreed even minder voor lief te nemen. En bij iedere stap te voelen, te ervaren 'wil ik dit, of ben ik gewend om het zo te doen?'