Bellen als andere mensen mee kunnen luisteren, daar heb ik het niet zo op. Ik voel me afgeluisterd. En ik vind het zo'n verstoring van de stilte.

In een stille bibliotheek neem ik mijn mobiel nooit op. In een stille trein soms. Maar dan praat ik vervolgens wel zo zachtjes dat degene aan de andere kant van de lijn me eigenlijk niet eens kan horen.

Op werkgebied bel ik ook het liefste als er niemand in de buurt is. Ik voel me geremd in mijn gesprek, als anderen mee kunnen luisteren. Daar speelt ook nog eens mee dat er dan een tikkeltje onzekerheid om de hoek komt kijken en ik ergens van binnen 'bang' ben dat collega's denken dat ik maar rare telefoontjes pleeg of de vekeerde dingen zeg.

Bij een van mijn banen zal ik me er echter toch eens overheen moeten zetten. Daar deel ik namelijk met drie anderen een kantoor. En ik kan toch moeilijk steeds wachten tot iedereen toevallig tegelijk de kamer uit is, om mijn telefoontjes te plegen.