Ik stap de bus uit en wil rennen naar de trein. Na een blik op de stationsklok besluit ik het alsnog niet doen, omdat het toch al te laat is. Het is laat, ik wil graag op tijd slapen en ik bedenk me dat een half uur extra wachten toch wel zonde is. Aangezien ik toch niks beters te doen heb op dat moment, loop ik toch even naar het bewuste spoor. Roltrap staat stil. Terwijl ik langzaam via de vaste trap naar beneden loop, zie ik vanuit mijn ooghoeken een geel met blauw ding staan. De trein. Mijn trein. Die eigenlijk al weg had moeten zijn. Met een klein sprintje leg ik de laatste meters naar de dichtbijzijndste deuren af en stap naar binnen. Ik hoor een fluitje en de deuren sluiten zich achter me. Met een gelukzalig gevoel vind ik een plekje om te zitten. Een vierzits, voor mij alleen. En op een van de stoelen liggen een paar leuke tijdschriften.

Soms zit het allemaal wel mee.